ไอริณ ๒๕๖๙ สืบล่ากลไกมรณะ

        # ขลุ่ยมรณะ (Deadly Flute)

        *Episode 20: เสียงสุดท้ายที่จางหาย (The Fading Final Note)*

        แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเต็มที่ลงบนซากหอคอยไม้ไผ่ที่พังทลายเหลือเพียงโครงกระดูกไหม้เกรียม ควันยังลอยคลุ้งเบาๆ กลิ่นไม้ชื้นผสมกลิ่นสารเคมีจางๆ ลอยในอากาศ ไอริณยืนนิ่งอยู่ตรงกลางซากปรักหักพัง มือยังกำปืนที่ร้อนจากนัดสุดท้าย แจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลเข้มขาดรอยหลายแห่ง บู้ทหนังเปื้อนโคลนและเขม่าไฟ ผมดำขลับยุ่งเหยิงจนแทบปิดหน้า แต่เธอไม่สนใจ ดวงตาคมกริบมองร่างของดร.วีระที่นอนนิ่งอยู่เบื้องล่าง หัวใจหยุดเต้นจากคลื่นที่เขาสร้างเอง

        นาราและลินดาถูกมัดไว้กับต้นไทรใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ นาราพึมพำเบาๆ “มันควรจะจบด้วยการแก้แค้นที่สมบูรณ์แบบ…”

        ไอริณหันมามองทั้งคู่ “มันจบแล้ว เพราะวิทยาศาสตร์ที่เธอใช้ มันหักกลับมาหาเ๽้าของ”

        พิธาเดินกะโผลกกะเผลกมาจากด้านข้าง มือกดไหล่ที่พันแผลชั่วคราว ทีมแพทย์และกำลังเสริมจากอยุธยาเพิ่งมาถึง กำลังช่วยเหลือชาวบ้านที่เริ่มตื่นจากเสียง๱ะเ๤ิ๪และไฟไหม้ “พี่ไอริณ... ผมส่งข้อมูลทั้งหมดให้หัวหน้าแล้ว คลื่น infrasound ความถี่ 7 Hz ที่เขาออกแบบ มันถูก neutralize ด้วย counter-wave ที่ผมคำนวณจากหลัก Helmholtz resonator สมการ resonance ยกเลิกกันพอดี ไม่มีทางกลับมาได้อีก”

        ไอริณพยักหน้า ยิ้มมุมปากเล็กน้อยเป็๲ครั้งแรกในรอบหลายวัน “เธอช่วยชีวิตคนทั้งหมู่บ้านไว้ พิธา”

        พิธายิ้มตอบ “เรา ช่วยกันครับ”

        หลายชั่วโมงต่อมา ที่สถานีตำรวจอยุธยา ไอริณยืนให้การสุดท้าย นารา ลินดา และคนที่ช่วยเหลือในตำรวจถูกจับกุมทั้งหมด ดร.วีระตายโดยไม่มีการไต่สวนอีก หลักฐานทุกชิ้น – เครื่องบันทึกเสียง หอคอย ไฟล์วิจัย – ถูกยึดและทำลายตามคำสั่งศาล

        ไอริณเดินออกจากสถานี ฟ้าสว่างแจ้ง ไม่มีฝน ไม่มีลมแรง เธอขึ้นรถ ขับกลับกรุงเทพฯ คนเดียว

        ระหว่างทาง เธอแวะที่สุสานต่างจังหวัดที่ฝังพี่แทนและตอนนี้เพิ่มศิริพร เธอวางดอกไม้สองช่อลงบนหลุมศพ

        “พี่แทน... ศิริพร... มันจบแล้ว ขลุ่ยไม่ได้สาปใคร มันแค่ถูกคนใช้ในทางที่ผิด ฉันพิสูจน์ให้เห็นแล้ว”

        เธอยืนอยู่นาน มองแผ่นหินจารึกชื่อทั้งสอง

        คืนนั้น กลับถึงอพาร์ตเมนต์ในกรุงเทพฯ ไอริณถอดแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลวางพาดเก้าอี้ ถอดบู้ทหนังออกอย่างช้าๆ เธออาบน้ำ นั่งลงหน้าต่าง มองแสงไฟเมืองที่สว่างไสว

        เสียงขลุ่ยที่เคยดังในหัวเธอทุกคืน... คืนนี้มันแ๶่๥ลง

        แ๶่๥ลงเรื่อยๆ

        จนกลายเป็๲เพียง echo จางๆ ที่เหมือนลมพัดผ่านใบไทร

        ไอริณหลับตาลง ยิ้มบางๆ

        “ลาก่อนนะ... เสียงสุดท้าย”

        เช้าวันใหม่ ไอริณตื่นขึ้น สวมแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลตัวเดิม กางเกงยีนส์ บู้ทหนัง ผมดำขลับมัดหางม้าสูงเรียบร้อย

        เธอหยิบปืนและบัตรนักสืบ เดินออกจากห้อง

        มีคดีใหม่รออยู่

        และคราวนี้ เธอพร้อมเผชิญหน้าทุกเสียงที่ดังขึ้น

        ไม่ว่าจะมาจากไหน...

        *End of Episode 20 – จบเ๱ื่๵๹ราวขลุ่ยมรณะ*

        *โปรดติดตาม 'ไอริณ ๒๕๖๙' ใน Series ถัดไป*