ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        ตัวคนก็ได้รับการช่วยเหลือแล้วยาก็ให้ไปแล้ว เรื่องภายในครอบครัวนั้นซับซ้อนยากตัดสินถูกผิด หลิวซื่อไม่คิดจะเข้าไปข้องเกี่ยวกับเรื่องราวภายในบ้านของหวังชีมากไปกว่านี้

        หลี่ชิงชิงและหวังเยวี่ยรับคำ

        คนสกุลหวังคิดว่าทั้งสามจะรั้งอยู่อีกนานคิดไม่ถึงว่ายังไม่ถึงหนึ่งเค่อพวกเขาก็กลับมาแล้ว

        ผู้เฒ่าหวังเอ่ยถามด้วยความกังวล“เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

        สีหน้าของหลิวซื่อฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อยนางเอ่ยว่า “ทันทีที่หวังเหนียนกลับมาก็คุกเข่าสำนึกผิดกับจ้าวซื่อเดี๋ยวนั้นหวังจูเองก็ตามกลับมาเพื่อขอโทษในนามของหวังเหอเช่นกันอีกทั้งยังบอกว่าการมาครั้งนี้ค่อนข้างฉุกละหุกไปสักหน่อยคราหน้านางจะนำไก่กลับมามอบให้จ้าวซื่อกับสามพี่น้องหวังซื่อจู่ได้ทานด้วยคนจากบ้านมารดาของจ้าวซื่อเองก็มาเช่นกันพวกเขาพยายามปลอบประโลมไม่ให้จ้าวซื่อคิดสั้นอีก จ้าวซื่อเองก็หยุดร้องไห้แล้ว เมื่อชิงชิงเห็นจ้าวซื่อดีขึ้นมากแล้วจึงไม่รั้งอยู่ต่อนานพวกเราจึงได้กลับมา”

        ในใจของหลี่ชิงชิงคิดว่าเฟิ่งซื่อคุกเข่าให้จ้าวซื่อหวังเหนียนเองก็รับผิดอย่างถึงที่สุดเช่นกัน แม้แต่พี่สาวคนโตของสามีหวังจูเองก็ยังให้ความสำคัญกับนางเมื่อรู้ว่าจ้าวซื่อแขวนคอฆ่าตัวตายก็พุ่งตัวมาจากบ้านทันทีอีกทั้งยังตั้งใจจะนำไก่มามอบให้จ้าวซื่อทานอีกต่างหากคนในตระกูลหวังดีต่อจ้าวซื่อไม่เลวเลย ก็ได้แต่หวังว่าจ้าวซื่อจะคิดได้ในเร็ววันต่อไปในภายภาคหน้าก็อย่าได้คิดสั้นทำเรื่องโง่ๆ อีก

        หวังเยวี่ยเอ่ยว่า“ดูท่าจ้าวซื่อคงจะคิดตกแล้ว”

        ผู้เฒ่าหวังกับหวังจื้อเอ่ยขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย“ดีเลย เป็นเช่นนี้ดียิ่ง”

        จางซื่อค่อยๆเอ่ยออกมาว่า “วันพรุ่งนี้ข้าจะไปเยี่ยมจ้าวซื่อเจ้าค่ะ”

        หลิวซื่อเอ่ยว่า“อืม พรุ่งนี้เจ้าไปเยี่ยมนางสักหน่อย ทุกคนไปให้กำลังใจนางเยอะๆ นางจะได้คิดเรื่องราวดีๆมากขึ้น”

        หลี่เอ้อร์หลินเอ่ยด้วยความเป็นห่วงว่า“น้องสาว ลำบากเจ้าแล้ว เจ้ารีบกลับเข้าไปพักผ่อนก่อนเถิด”

        หลิวซื่อเอ่ยกับคนในครอบครัวอีกครั้ง“ใช่แล้ว เมื่อครู่ทั้งครอบครัวของหวังชีรวมถึงคนจากตระกูลจ้าวล้วนขอบคุณชิงชิงหวังเหนียนถึงขนาดจะคุกเข่าโขกศีรษะให้ชิงชิง ทว่าเป็นพี่ชายจะมาทำเช่นนั้นให้ภรรยาของน้องชายได้อย่างไรข้าห้ามเขาเอาไว้ก่อน เพียงให้หวังซื่อจู่สามพี่น้องโขกศีรษะขอบคุณชิงชิงก็พอ”

        หลี่ชิงชิงทอดสายตามองคนในครอบครัวที่รายล้อมอยู่รอบๆก่อนจะเอ่ยว่า “ทุกคนล้วนเหนื่อยกันมามากแล้ว รีบเข้าไปพักกันเถิดเจ้าค่ะ”

        วันนี้เป็นวันดีของครอบครัวสกุลหวังทุกคนล้วนทำงานหนักกันทั้งสิ้น ยามบ่ายยิ่งเกิดเรื่องจ้าวซื่อแขวนคอฆ่าตัวตายขึ้นในใจของทุกคนล้วนห้อยค้างอยู่กลางอากาศ รู้สึกตึงเครียดกันไม่น้อย

        สมาชิกครอบครัวสกุลหวังแยกย้ายกันไปอาบน้ำพักผ่อน

        หวังเยวี่ยนอนแผ่อยู่บนเตียงคิดถึงเรื่องที่ตนมิอาจตั้งครรภ์ได้ ไม่รู้ว่าหลี่ชิงชิงจะสามารถตรวจหาสาเหตุของโรคพบหรือไม่นางพลิกตัวกลับไปกลับมา หมุนแล้วหมุนอีก สุดท้ายเวลาล่วงเลยจนถึงเที่ยงคืนนางถึงได้หลับลง

        วันถัดมาหลี่ชิงชิงให้หวังเลี่ยงและหวังจื้อไปซื้อแป้งน้ำตาลรวมถึงส่วนผสมอื่นๆ ในเมือง แล้วก็ถือโอกาสแวะไปส่งพริกสับสองกระปุกให้เซียงเยวี่ยไจรวมถึงขอให้หลี่เอ้อร์หลินช่วยทำซึ้งนึ่งให้ด้วย

        พริกไทยสับผ่านการดองมาแล้วหนึ่งเดือนยามนี้กำลังหอมได้ที่ จะนำมาใช้นึ่งหัวปลา ผัดไข่ ผัดเนื้อ ผัดผักก็ล้วนช่วยชูรสความอร่อยทั้งสิ้น

        นางได้แต่หวังว่าหม่าเซี่ยงหนานหลงจู๊แห่งเซียงเยวี่ยไจจะค้นพบมูลค่าทางการค้าของพริกสับและซื้อสูตรพริกสับเหมือนที่เขาซื้อสูตรไข่เค็มครั้งที่แล้ว

        มิใช่ว่าสิ่งที่นางต้องการมากที่สุดคือเงินหรอกหรือเมื่อรวมกับการทำพริกสับที่จำเป็นต้องใช้แรงงานคนจำนวนมากนางจึงตัดสินใจจะขายสูตรพริกสับทิ้ง เพียงแต่นางไม่รู้ว่าจะประสบความสำเร็จอย่างราบรื่นเหมือนครั้งล่าสุดที่นางขายสูตรไข่เค็มหรือไม่

        หวังจื้อและพี่น้องรับภารกิจหลังจากที่ถึงเมือง เรื่องแรกที่พวกเขาทำก็คือไปเซียงเยวี่ยไจเพื่อส่งพริกสับ

        หม่าเซี่ยงหนานบังเอิญอยู่ด้วยพอดีหลังจากได้รับพริกสับเขาก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เอ่ยว่า “เจ้านายของพวกเราเดินทางขึ้นเหนือรอจนเขากลับมา ข้าจะนำสิ่งนี้ไปมอบให้เขาอย่างแน่นอน”

        พี่น้องหวังจื้อและหวังเลี่ยงลอบคิดในใจว่าที่แท้หม่าชิงก็เดินทางขึ้นเหนือนี่เอง

        สำหรับทั้งสองคนที่ไม่เคยไปเยือนแม้แต่เมืองเซียงเมืองทางเหนือนับว่าห่างไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง

        ในยามนั้นเองสตรีมีอายุรูปร่างขาวอวบตามฉบับคนร่ำรวยสวมใส่ชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินใหม่กว่าเก้าส่วนพลันเดินเข้ามานางเอ่ยกับเสี่ยวเอ้อร์ร่างผอมราวไม้ไผ่ที่ค่อนข้างคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างความรีบร้อนว่า“เร็วเข้า รีบนำจินอวี๋หม่านถังมาให้ข้ายี่สิบฟอง ข้าจะนำกลับไปบ้านท่านพ่อท่านแม่ให้ท่านพ่อท่านแม่ได้ลองทาน”

        เสี่ยวเอ้อร์ตรงเข้าต้อนรับนางด้วยความกระตือรือร้นและเอ่ยว่า“ท่านป้าหลิว โชคร้ายเหลือเกิน จินอวี๋หม่านถังเหลือไม่มากแล้วตอนนี้มีเพียงสิบหกฟองเท่านั้นขอรับ”

        ป้าหลิวเอ่ยด้วยความตกใจว่า“เอ๋ เมื่อวานเจ้ามิได้บอกว่ายังเหลือจินอวี๋หม่านถังอยู่อีกเยอะหรือ?”

        “เมื่อเย็นวานนี้มีพ่อบ้านจากตระกูลคหบดีแห่งเมืองเซียงคนหนึ่งมาเยือนที่นี่เขาขี่ม้าตัวใหญ่มา อีกทั้งยังพาเด็กรับใช้ติดตัวมาด้วยสองคนเพียงพริบตาก็กว้านซื้อจินอวี๋หม่านถังไปถึงสี่ร้อยฟองเลยขอรับ”เสี่ยวเอ้อร์รีบร้อนขอโทษขอโพย “ท่านป้าหลิว ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งข้าไม่รู้ว่าจะมีคนจากเมืองเซียงมาซื้อจินอวี๋หม่านถังของพวกเราขอรับ”

        “คหบดีจากเมืองเซียงถึงขนาดมาเยือนเมืองเล็กๆของเราเพื่อซื้อจินอวี๋หม่านถังเชียวหรือ” ป้าหลิวทั้งตกใจระคนยินดี ในใจคิดว่าหากท่านพ่อท่านแม่ทราบว่าจินอวี๋หม่านถังขายดิบขายดีเพียงนี้แต่นางก็ยังสามารถซื้อมาให้พวกเขาทานได้ พวกเขาต้องดีใจมากเป็นแน่

        หวังจื้อสองพี่น้องยืนฟังบทสนทนาของเสี่ยวเอ้อร์กับป้าหลิวที่เอะอะก็เอ่ยถึงจินอวี๋หม่านถังนั่นก็จินอวี๋หม่านถัง นี่ก็จินอวี๋หม่านถังพวกเขาจึงคิดว่ามันต้องเป็นอาหารที่เยี่ยมยอดมากเป็นแน่

        รอกระทั่งเสี่ยวเอ้อร์ยกไข่เค็มสิบหกฟองมาให้ป้าหลิวและป้าหลิวทำการจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว หวังจื้อสองพี่น้องถึงได้รู้ว่าจินอวี๋หม่านถังที่ว่าก็คือไข่เค็มนี่เองหลังจากนั้นพวกเขาก็เพิ่งได้รู้ว่าราคาที่ขายที่นี่ แพงกว่าที่บ้านของพวกตนหลายเท่าหนึ่งฟองราคาสูงถึงสี่เหรียญทองแดง พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะหันมองหน้ากันและกัน

        หม่าเซี่ยงหนานเก็บภาพสีหน้าของหวังจื้อและหวังเลี่ยงสองพี่น้องเอาไว้ลึกสุดใจกระทั่งป้าหลิวกลับไปอย่างเบิกบานใจแล้ว เขาถึงได้หัวเราะออกมาเสียงดัง“จินอวี๋หม่านถังคือชื่อที่เจ้านายของพวกเราตั้งให้ไข่เค็มยามนี้จินอวี๋หม่านถังถือเป็นอาหารรสเลิศที่รู้จักกันดีในเมืองเซียง”

        ปากของหวังจื้อโง่งมเขาพ่นออกมาหนึ่งประโยค “นายท่านหม่าช่างฉลาดเฉลียวจริงๆ”

        “ถูกต้องเจ้านายของพวกเราคือพ่อค้าอัจฉริยะ” หม่าเซี่ยงหนานเอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจส่วนเสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่ด้านข้างก็พลอยยืดอกรับด้วยเช่นกัน

        ยามที่สองพี่น้องหวังจื้อหวังเลี่ยงกำลังจะจากไปหม่าเซี่ยงหนานก็เอ่ยรั้งพวกเขาเอาไว้ สั่งให้เสี่ยวเอ้อร์รีบไปห่อของว่างและอาหารแห้งมาพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจน่าฟังว่า “เมื่อดื่มน้ำย่อมคิดถึงแหล่งน้ำเมื่อได้ดีแล้วก็จงอย่าลืมที่มา นายท่านของพวกเรารู้สึกขอบคุณแม่นางหลี่ชิงชิงยิ่งนักที่ยอมขายสูตรทำไข่เค็มให้เนื่องจากนายท่านเดินทางขึ้นเหนือจึงไม่ได้มาขอบคุณแม่นางหลี่ชิงชิงด้วยตนเองครานี้แม่นางหลี่ชิงชิงคิดค้นอาหารแปลกใหม่ก็นำมาให้พวกเราได้ลองอีกสำหรับเซียงเยวี่ยไจแล้ว นับว่าเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง ข้าต้องขอขอบพระคุณแทนนายท่านมากจริงๆของว่างเหล่านี้ไม่นับเป็นของมีค่าอันใดฝากพวกท่านนำกลับไปให้แม่นางหลี่ชิงชิงได้ทานด้วยขอรับ”

        หวังจื้อกลัวว่าหากรับไว้จะถูกหลิวซื่อด่าจึงยืนกรานไม่ยอมรับ หม่าเซี่ยงหนานจึงได้เอ่ยว่า “หากพวกท่านไม่รับไว้ข้าจะสั่งให้เขานำมันไปมอบให้ที่บ้านพวกท่านแทนนะขอรับ”

        เสี่ยวเอ้อร์เอ่ยพร้อมเสียงหัวเราะ“พี่ชายที่แสนดี น้องชายที่แสนดี หากรับไปข้าก็ไม่ต้องเดินทางไปบ้านพวกท่านต้องขอบพระคุณล่วงหน้าแล้วขอรับ”

        สองพี่น้องหวังจื้อหวังเลี่ยงเห็นความจริงใจของหม่าเซี่ยงหนานสุดท้ายจึงรับเอาไว้

        รอจนกระทั่งสองพี่น้องสกุลหวังจากไปหม่าเซี่ยงหนานก็หยิบพริกสับสองกระปุกไปที่ห้องโถงใหญ่ในลานด้านใน เมื่อเปิดกระปุกออกก็ทั้งมองทั้งดมช่วงกลางวันก็สั่งให้เสี่ยวเอ้อร์ไปที่ห้องครัวเพื่อทำไข่คนกับพริกสับหนึ่งจาน ตามที่สองพี่น้องหวังจื้อหวังเลี่ยงบอกไว้

        ไข่สีเหลืองทองพริกสับสีแดงสด สีสันสดใหม่ กลิ่นหอมรสชาติเผ็ด เป็นรสชาติที่เปิดต่อมรับรสพาให้คนอยากอาหารน่ารับประทานจริงๆ

        หม่าเซี่ยงหนานกินไข่คนกับพริกสับจนหมดยามที่ทอดมองจานเปล่าเบื้องหน้า เขาจึงได้รู้ว่าตนกินข้าวไปมากกว่ายามปกติหนึ่งชามไข่คนกับพริกสับนั้นเข้ากับข้าวสวยเปล่าๆ ได้อย่างยอดเยี่ยม ชายหนุ่มพึมพำกับตนเองว่า“พริกสับนี่ทำอย่างไรกันนะ?”ก่อนจะเอ่ยอีกว่า “น่าเสียดายที่นายท่านเดินทางขึ้นเหนือ ไม่ได้อยู่ที่เมืองเซียงแต่สองพี่น้องบอกว่าพริกสับสามารถเก็บเอาไว้ได้นานหลายวัน จะได้ลองดูพอดีว่าพริกที่สับแล้วนี่จะเก็บเอาไว้ได้นานเพียงใด”

        ครั้งก่อนหลังจากที่เขาซื้อไข่เค็มเขาเก็บไว้ได้นานถึงสองเดือน ก่อนจะพบว่าไข่ไม่เน่าไม่เสีย จึงได้รายงานเรื่องนี้ให้หม่าชิงทราบ

        ครานี้หม่าชิงต้องเดินทางอย่างน้อยหนึ่งเดือนกว่าจะกลับมายังเมืองเซียงหม่าเซี่ยงหนานวางแผนว่าจะดำเนินการตามเดิม

        เสี่ยวเอ้อร์พุ่งเข้ามาถามด้วยความตื่นเต้นว่า“หลงจู๊ขอรับ มีคนมาถามถึงจินอวี๋หม่านถังอีกแล้วจินอวี๋หม่านถังนี่เป็นท่านที่ค้นพบมันท่านสามารถนำจินอวี๋หม่านถังเข้ามาอีกได้หรือไม่ขอรับ?”

        “เรื่องนี้...”หม่าเซี่ยงหนานมีท่าทีกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

        ......

        ณหมู่บ้านตระกูลหวัง ภายในห้องโถงของเรือนอิฐหลังใหม่ของครอบครัวสกุลหวัง ยามนี้เต็มไปด้วยแขกเหรื่อทุกที่นั่ง

        ครอบครัวของหวังชีรวมถึงครอบครัวของจ้าวซื่อมาเยือนกันถึงเจ็ดแปดคน เมื่อรวมกับคนของครอบครัวสกุลหวังเองยามนี้ภายในห้องโถงจึงเต็มไปด้วยผู้คนที่นั่งบ้างยืนบ้างเต็มไปหมด

        บนพื้นเต็มไปด้วยของขวัญที่ทั้งบ้านหวังชีและบ้านสกุลจ้าวส่งมาไข่ไก่ห้าจิน เนื้อหมูห้าจิน ส้มเต็มๆ หนึ่งตะกร้าและเป็ดที่ถูกมัดปีกและขารวมถึงล้างของเสียออกแล้วเรียบร้อย