ยอดหมอหญิงเทพโอสถ

        เซี่ยเสี่ยวหม่านนำกระดาษที่ถูกองค์หญิงหวายหนิงขยำเป็นก้อนคลายออกมาอย่างช้าๆ จากนั้นให้ซ่างกวนยิงหงแสดงใบรายชื่อให้ทุกคนได้ดู

        แม้ว่าจะคาดเดาได้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่เมื่อเห็นถึงดวงชะตาวันเกิดที่ตรงกันทุกประการ ทุกคนก็ยังคงคิดไม่ถึง และไม่อยากจะเชื่อ

        “ยังมีรายชื่ออีก จะต้องมีผู้ที่ได้รับคัดเลือกอีกแน่นอน! ”

        “พวกเจ้าใครที่มีดวงชะตาเหมือนกับนางอีก รีบลุกออกมา! ”

        “นังคนชั้นต่ำผู้นี้เหยียบบุญวาสนาอะไรมาอย่างนั้นหรือ? ข้าไม่เชื่อ! ”

        ช่วงเวลาเพียงครู่เดียวองค์หญิงหวายหนิงก็ทนรอไม่ไหว จึงแย่งใบรายชื่อทั้งหมดที่อยู่ในมือของเซี่ยเสี่ยวหม่านมาเปิดดูทีละแผ่น ทว่านางดูหนึ่งแผ่นแล้วทิ้งไปหนึ่งแผ่น ผ่านมาเป็นเวลานานก็ยังไม่พบผู้ที่มีดวงชะตาวันเกิดตรงกัน

        ขณะที่ใบรายชื่อในมือน้อยลงเรื่อยๆ ลมหายใจขององค์หญิงหวายหนิงก็ดังกระชั้นชิด ทางด้านของผู้คนรอบข้างก็เงียบลงเรื่อยๆ

        ในที่สุดก็เหลือถึงใบรายชื่อแผ่นสุดท้ายแล้ว องค์หญิงหวายหนิงมองดูแล้วไม่ได้โยนทิ้งในทันที

        เมื่อเห็นเช่นนี้ในใจของทุกคนล้วนเกิดความอึดอัด ความตึงเครียดและความคาดหวัง

        หรือว่า…

        ทั่วทั้งร่างของกูเฟยเยี่ยนเกิดความอึดอัด นางไม่สามารถอธิบายได้ว่า ในเวลานี้ความเครียดของตนเองอยู่ในระดับใด นางอยากจะกุมไปที่หัวใจเพื่อให้หัวใจเต้นช้าลงสักนิด ทว่าเมื่อเห็นถึงสีหน้าท่าทางที่ค่อยๆดุร้ายขึ้นขององค์หญิงหวายหนิงแล้ว นางก็ยังคงรักษารอยยิ้มยั่วยุเอาไว้อย่างไม่ลังเลใจ

        ว่ากันว่าผู้ชนะที่แท้จริง จึงจะสามารถหัวเราะได้จนถึงตอนสุดท้าย ทว่าผู้ที่ยอมรับในการพ่ายแพ้ ต่อให้แพ้แล้วก็สามารถยิ้มจนถึงตอนสุดท้ายได้เช่นกัน!

        กูเฟยเยี่ยนหัวเราะและรอคอย สองมือที่เต็มไปด้วยบาดแผลกอบกุมกันไว้

        ทันใดนั้นองค์หญิงหวายหนิงก็ได้ฉีกใบรายชื่อแผ่นสุดท้ายออกแล้วทิ้งลงพื้นอย่างรุนแรง นางไม่ได้พูดอะไรออกมา ทำเพียงส่งสายตากล่าวเตือนไปให้กูเฟยเยี่ยนแล้วหันหลังเดินจากไป

        นี่…

        ดังนั้น…

        ในลานอันกว้างใหญ่เงียบสนิทแม้กระทั่งสายลมก็ไม่มี ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดกันที่จู่ๆ ก็ร้องตกใจขึ้นมา “มีเพียงกูเฟยเยี่ยนคนเดียวที่เป็นผู้ได้รับการคัดเลือก! ”

        ในเวลานั้นทั่วทั้งลาน ดั่งกับหม้อที่ระเบิดขึ้นมา แล้วเกิดความโกลาหล

        “เป็นไปไม่ได้! ”

        “ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ! ”

        “เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้! สวรรค์…”

        “เป็นนางได้อย่างไร เป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน?”

        ……

        เป็นสถานการณ์ที่ควบคุมไว้ไม่ได้เลย ไม่ว่าจะใครก็ล้วนไม่เชื่อว่ากูเฟยเยี่ยนนังหนูผู้นี้จะกลายมาเป็นผู้โชคดี กลายมาเป็นหญิงรับใช้คนแรกของจิ้งหวางฝู่!

        มุมปากของกูเฟยเยี่ยนใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ นางยิ้มแล้ว เป็นยิ้มที่ออกมาจากก้นบึ้งของจิตใจจริงๆ !

        ความตื่นตระหนกตกใจ ความตื่นเต้น ความดีอกดีใจ ล้วนไม่สามารถอธิบายได้ถึงอารมณ์ของนางในเวลานี้

        นางดีอกดีใจจนอยากจะร้องไห้ออกมา และอยากจะหัวเราะจนน้ำตาไหล

        นางมีทางรอดแล้ว!

        ในครั้งนี้มีทางรอดแล้วจริงๆ ! ไม่ใช่การหลอกลวง!

        ในครั้งนี้ผู้ที่ต้องการรับนางไว้คือผู้ที่มีอำนาจสูงสุด ฐานันดรสูงส่งที่สุด และมีรูปโฉมงดงามที่สุดในบรรดาองค์ชายทั้งหมด ผู้ที่ดำรงอยู่อย่างแทบจะเป็นปริศนา จิ้งหวาง จวินจิ่วเฉิน!

        ในหัวของกูเฟยเยี่ยนจู่ๆ ก็ปรากฏถึง “พรหมลิขิต” คำนี้ออกมา หากว่าการพบกันครั้งแรกในตรอกซอยครั้งนั้น เป็นเรื่องบังเอิญ เช่นนั้นนางเชื่ออย่างแน่วแน่ว่าในครั้งนี้คือพรหมลิขิต!

        ท่านอาจารย์อาภรณ์ขาวเคยกล่าวไว้ว่า หากพรหมลิขิตมีมากเพียงพอ ทุกอย่างต่างก็เป็นไปได้! นางคิดไว้ว่าจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยจะต้องเป็นดาวนำโชคขนาดใหญ่ของนางแน่นอน! ใช่อย่างแน่นอน!

        ต่อให้นายก้อนน้ำแข็งเหม็นสารเลวผู้นั้นจะโกหกนางอีก หรือหลอกลวงนางอีก! เขาไม่รับนางไว้ นางก็ไม่ต้องการอีกแล้ว!

        ท่ามกลางความโกลาหล หม่านกงกงเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าหนักอึ้ง “ล้วนกระซิบกระซาบอะไรกัน! เสียงดังรำคาญจนหัวข้าพเจ้าจะระเบิดขึ้นมาแล้ว! ”

        เช่นนี้ทุกคนจึงได้เงียบลง

        “เห้อ…ดูเหมือนว่าจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยจะไม่มีทางเลือกอย่างอื่นแล้วสินะ”

        หม่านกงกงดูเหมือนว่าจะไม่พอใจ และเสียดายเป็นอย่างมากแล้วพูดว่า “ใต้เท้าหนานกง ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว พวกเราจิ้งหวางฝู่นั้นจะยืมตัวแพทย์หญิงกูเฟยเยี่ยนเป็นระยะเวลาสามเดือน สถานการณ์พิเศษ ข้าพเจ้าต้องพานางกลับไปในตอนนี้ เรื่องที่ควรต้องจัดการขอไหว้วานให้ท่านช่วยจัดการแทนด้วย”

        ศาสตราจารย์แพทย์รีบตอบกลับ “การได้รับใช้จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยถือเป็นเกียรติและความโชคดีของข้าน้อย หม่านกงกงไม่จำเป็นต้องเกรงใจ”

        หม่านกงกงพยักหน้าพึงพอใจ เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองกูเฟยเยี่ยนทำเพียงหันหลังเดินไป ในขณะเดียวกันก็พูดขึ้นมาอย่างพิลึกกึกกือ “ฮ่าๆ ล้วนเป็นชะตากรรม แพทย์หญิงกู เจ้าตามข้ามาเถอะ! ”

        กูเฟยเยี่ยนรีบร้อนตามขึ้นไป แม้ผ่านมาสักพักแล้วแต่ใจที่ตื่นเต้นก็ยังคงไม่สามารถสงบลงได้ นางลอบคิดถึงคำว่า หากรอดจากเหตุการณ์ที่เลวร้ายได้ ย่อมมีโชคลาภ ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่สามเดือนแต่ว่าเมื่อนางไปถึงจิ้งหวางฝู่แล้ว นางจะต้องแสดงความสามารถที่ดีออกมาอย่างแน่นอน!

        ทันทีที่หม่านกงกงและกูเฟยเยี่ยนจากไป ผู้คนก็ได้วิพากษ์วิจารณ์กันอีกครั้ง โดยเฉพาะแพทย์ชั้นสูงซ่างกวนและเวินอวี่โหรว สองคนนี้ได้ซุบซิบนินทากันราวกับว่าเป็นเรื่องเครียดอย่างยิ่ง

        ศาสตราจารย์ไม่ได้อยู่รอสักครู่หนึ่ง เขารีบร้อนออกไปเมื่อไปถึงที่ที่ไร้ซึ่งผู้คนจึงได้ถอนหายใจออกมาแล้วปาดเหงื่อออก เขานั้นแทบจะตกใจจนโง่งมไปแล้ว!

        ไม่ใช่เรื่องอื่นอันใด แต่เป็นเพราะใบเซียมซีแผ่นนั้นที่หม่านกงกงมอบให้เขา มันไม่เพียงแต่จะเขียนถึง “เกิงหยิน” “เจี่ยเซิน” “อู้ซวี” และ “ปิ่งเฉิน” แปดตัวอักษรนี้เท่านั้นแล้ว แต่ยังเขียนไว้อีกหนึ่งประโยคว่า “จิ้งหวางต้องการกูเฟยเยี่ยนเพื่อที่จะทำความเข้าใจด้วยพระองค์เอง”

        ทำความเข้าใจด้วยพระองค์เอง?

        “ทำความเข้าใจด้วยพระองค์เอง” คำนี้นับว่าเป็นคำที่เข้าใจได้ยากที่สุดในโลกอย่างแน่นอน

        เมื่อครู่นี้เขาเกือบจะตกตะลึงตาค้างแล้ว เป็นเพราะไม่รู้ว่าควรที่จะทำเช่นไรดี เขาจึงทำได้เพียงร่วมมือกับหม่านกงกงในการแสดงออกมา พยายามให้กระบวนในการคัดเลือกดูเหมือนเปิดเผย ยุติธรรม และเที่ยงธรรม เพื่อให้การคัดเลือกกูเฟยเยี่ยนกลายเป็นเหตุบังเอิญ

        เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยต้องการกูเฟยเยี่ยน หญิงสาวแบบนี้ไปทำไม? ยากที่จะเข้าใจเกินไปแล้ว!

        ช่วยกูเฟยเยี่ยนหรือ? ไม่มีเหตุผลนี่นา!

        แย่งกูเฟยเยี่ยนกับเฉิงอี้เฟย? ยิ่งไม่มีเหตุผลเลย!

        ยับยั้งความขัดแย้งของตระกูลเฉิงและตระกูลฉีสองตระกูลนี้ไม่ให้เลวร้ายลง? ไม่ถึงขนาดนั้นนี่นา!

        สุดท้ายแล้ว…เพื่ออะไรกันนะ? !

        ศาสตราจารย์แพทย์ไม่ว่าจะครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ เขาไม่กล้าที่จะพูดคุยเรื่องนี้กับคนอื่น ทำได้เพียงให้ความลับนี้เน่าเปื่อยอยู่ในท้อง ต้องรู้ไว้ว่าเรื่องราวนี้ไม่เพียงแต่พัวพันถึงใบเซียมซีปลอมของวัดต้าฉือแล้ว แต่ยังพัวพันไปถึงตระกูลเฉิงและตระกูลฉีสองตระกูลแม่ทัพ มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยจริงๆ

        ทันทีที่องค์หญิงหวายหนิงกลับมาถึงตำหนักฟางหวาก็ได้หันมาตบหน้าเซวียกงกงไปสามที เซวียกงกงร้องขออ้อนวนไปด้วยโน้มน้าวไปด้วย “องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ พวกเราไม่ต้องพูดถึงจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย ต่อให้เป็นเซี่ยเสี่ยวหม่านก็รับไม่ได้กับเฟยเยี่ยนเลย กูเฟยเยี่ยนไปจิ้งหวางฝู่แล้ว อาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้าย วิธีการทรมานคนของเซี่ยเสี่ยวหม่านก็เป็นที่รู้กันดี อีกอย่าง…อีกอย่าง ลูกผู้ชายสิบปีล้างแค้นก็ไม่สาย นับประสาอะไรกับสามเดือน! ”

        องค์หญิงหวายหนิงเมื่อได้ฟังคำเช่นนี้ความโกรธจึงได้ลดลงเล็กน้อย นางส่งคนนำเรื่องนี้ไปแจ้งกับฉีอวี้ ในขณะเดียวกันก็นัดฉีฟู่ฟางมาเจอกัน

        พ่อลูกตระกูลฉียังคงคุกเข่าอยู่ที่หน้าประตูห้องยาสำนักหมอหลวง ทันทีที่ทราบเรื่องนี้สองพ่อลูกล้วนตกตะลึง

        แม่ทัพฉีที่สงบนิ่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไรเกิดความขัดจังหวะเล็กน้อย เขาเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “อวี้เอ๋อร์ เจ้าว่า…มันเป็นไปได้อย่างไรกัน นี่มันจะบังเอิญเกินไปหรือไม่? จิ้งหวางคงไม่…

        ฉีอวี้ก็เกิดความคาดไม่ถึงเช่นกัน “ท่านพ่อ นอกจากความบังเอิญแล้วจะเป็นอะไรไปได้อีก! ไม่มีเหตุผลที่จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยจะทำเช่นนี้! ”

        จนถึงตอนนี้ฮ่องเต้ก็ยังคงไม่ยอมพบพวกเขา จิ้งหวางยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะสนใจเรื่องพวกนี้ ต่อให้สนใจ อย่างมากก็แค่บอกเป็นนัยกับพวกเขาสองสามประโยค เป็นไปไม่ได้ที่จะลงมือกับกูเฟยเยี่ยนหญิงสาวผู้นี้อย่างแน่นอน!

        “บังเอิญจริงหรือ? ”

        แม่ทัพฉีพึมพำกับตนเอง ในไม่ช้าก็กระซิบกระซาบกับฉีอวี้ “ไป กลับไปก่อน พวกเราไม่สามารถคุกเข่าอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีก! ”

        กูเฟยเยี่ยนกลายมาเป็นคนของจิ้งหวางฝู่ หากว่าพวกเขายืนกรานที่จะถอนหมั้นกูเฟยเยี่ยนในช่วงเวลานี้มันจะเป็นการไม่ให้เกียรติจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย ดีที่ว่าระยะเวลาสามเดือนนั้นไม่นาน พวกเขาทำได้เพียงอดทนสังเกตการเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบๆ

        ฉีอวี้ไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ท่านพ่อ กูเฟยเยี่ยนไม่สามารถแตะต้องได้ชั่วคราวแล้ว เฉิงอี้เฟยนั้นก็ไม่สามารถรายงานได้แล้วหรือ?”

        แม่ทัพฉีเอ่ยอย่างไม่พอใจ “สองคนนี้ยังไม่ใช่เรื่องเดียวกันอีกอย่างนั้นหรือ? กลับไปก่อน เรื่องนี้ไม่สามารถบรรลุได้ด้วยความโกรธในชั่วขณะหนึ่งแต่จำเป็นต้องวางแผนระยะยาว! นังหนูตระกูลกูเป็นตัวก่อให้เกิดเหตุเภทภัยจริงๆ! ”

        พ่อลูกตระกูลฉีออกจากพระราชวังไปแล้ว ข่าวก็แพร่กระจายออกไปจากพระราชวังด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด เมื่อเทียบกับเหตุการณ์หอฝูหม่านแล้ว เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้รู้สึกน่าเหลือเชื่อยิ่งกว่า เรื่องราวนั้นจะแพร่กระจายใหญ่โตไปทั่วเมืองอย่างแน่นอน!

        กูเฟยเยี่ยนนั่งบนรถม้าของจิ้งหวางฝู่มาสักครู่หนึ่งแล้ว รถม้านั้นได้มุ่งตรงไปยังจิ้งหวางฝู่ เมื่อคิดว่าใกล้ที่จะได้เหลือบมองพระพักตร์ที่แท้จริงของจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยแล้วนางทั้งประหม่าทั้งตั้งหน้าตั้งตารอ…