(E-Book) Il pleure dans mon coeur: ละอองฝนชโลมใจ (Omegaverse)

สองปีต่อมา

เด็กชายน่านฟ้าอายุครบห้าขวบพอดิบพอดีและยังไม่มีน้องชายเพราะนรินทร์ตั้งใจรอให้เขาโตอีกสักนิดก่อน กลัวว่าจะให้ความรักได้ไม่เต็มที่และไม่อยากให้ลูกชายตัวน้อยคิดว่าพ่อพ่อให้ความสนใจน้องมากกว่าตัวเองจึงค่อย ๆ สอนให้เขาได้เรียนรู้ทีละนิด

ในวันนี้พวกเขาทั้งคู่ยังคงทำหน้าที่พ่อได้ดีเช่นเดิม และโรงเรียนอนุบาลมีจัดกิจกรรมกีฬาสีสานสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนและผู้ปกครองอีกด้วย

น่านฟ้าจึงตื่นเต้นอย่างมากที่สายนทีกับนรินทร์จะเข้าร่วมการแข่งขันทั้งสองคน

“เฮ้อ น่าเสียดายที่ชนินมาไม่ได้” จิณณ์ พ่อโอเมก้าตาสีเขียวของมนสิริบ่นกับนรินทร์อยู่ข้างขอบสนาม สายตามองดูสายนทีกำลังผูกผ้าที่ข้อเท้าของเขากับลูกสาวตัวเองเพื่อทำหน้าที่แทน

นรินทร์อมยิ้มเพราะรู้ดีว่าชนินทรอยากมาร่วมงานครั้งนี้มากแค่ไหน แต่เป็นเพราะต่างประเทศเรียกประชุมกะทันหันจึงต้องรีบบินด่วนก่อนวันงาน

“พ่อครับ สู้ ๆ คร้าบบบ!!!” น่านฟ้าที่ตอนนี้พูดชัดขึ้นตะโกนบอกสายนทีแล้วโบกมือให้

“ไม่ลงแข่งอะไรสักตาบ้างเหรอครับ” จิณณ์ถามนรินทร์

“คอยเชียร์อยู่ตรงนี้ดีกว่าครับ พ่อกับลูกเค้าคิดจะคว้าที่หนึ่งเหรียญทองน่ะครับ” นรินทร์ลูบศีรษะของน่านฟ้า มือข้างหนึ่งถือกล้องบันทึกวิดีโอถ่ายผู้เข้าแข่งขันไปด้วย

อีกทางฟากหนึ่งสายนทีลองซ้อมวิ่งสามขากับมนสิริให้พอจับจังหวะได้วนไปวนมาจนแน่ใจแล้วว่าอย่างน้อยพอจะถูไถไปได้ เด็กน้อยจึงส่งสัญญาณโอเคมาให้จิณณ์

“สมกับเป็นลูกคุณจิณณ์” นรินทร์เองก็เห็นด้วยกับชนินทรเรื่องนี้

“หวังว่าจะได้ชนินมาสักนิดนะครับ ขืนเหมือนผมไปหมดทุกอย่างคงจะโดนชนินบ่นแน่ ๆ เลย” จิณณ์นึกถึงสามีของตัวเองที่มักจะตกใจทุกครั้งเวลาที่เขาชอบทำอะไรไม่คาดคิดและดูเหมือนว่าลูกสาวคนเดียวก็ดันเหมือนเขาเสียขนาดนี้

“โอ๊ะ จะแข่งแล้วครับ” นรินทร์ตื่นเต้นรีบจัดกล้องให้ตรงมุม ซูมเข้าไปหาสายนทีและมนสิริให้อยู่ตรงกลางจอ

สาม สอง หนึ่ง ปัง!

เมื่อเสียงให้สัญญาณดังขึ้น สายนทีจับมือมนสิริวิ่งไปข้างหน้าตามที่ซ้อม จังหวะก้าวเข้าขากันเป็นอย่างดีราวกับฝึกด้วยกันมานาน แต่ทว่าข้างหน้ายังมีพ่อลูกคู่หนึ่งนำไปก่อนแล้ว

สายเลือดของความไม่ยอมแพ้ปรากฏในตัวเด็กน้อย เธอคิดจะเร่งฝีเท้าตามคู่ตรงหน้าให้ทันจนจังหวะเริ่มเป๋ไป

“สิริ” เพียงแค่เสียงหนึ่งของสายนที เธอหันมองเขาแวบหนึ่งแล้วเข้าใจสายตาของเขาในทันที จึงผ่อนฝีเท้าตามจังหวะเดิม มุ่งมั่นเท่าที่จะทำได้ในเวลานี้

“สิริ!!! พ่อคร้าบบบ!!!” น่านฟ้าส่งเสียงให้กำลังใจอยู่ข้างสนามจนแทบจะลงไปวิ่งกับพวกเขาด้วยแต่ถูกนรินทร์จับมือห้ามเอาไว้ก่อน

ในขณะที่การแข่งขันเป็นไปอย่างดุเดือด จิณณ์กลายเป็นคนที่อยู่ในท่าทีสบายที่สุด ยืนยิ้มให้ลูกสาวพลางถ่ายรูปส่งให้สามีของตัวเองไปด้วย

สุดท้ายแล้ว พวกเขารั้งอันดับสองของการแข่งขันเอาไว้ได้ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยฝึกซ้อมด้วยกันมาก่อน เด็กสาวรีบวิ่งมาหาจิณณ์สีหน้าเศร้าเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้องไห้นะเด็กดี สิริเก่งที่สุดเลย” จิณณ์ปลอบใจแล้วบอกอีกว่า “แพ้บ้าง ชนะบ้าง เป็นเรื่องธรรมดา ไปดูน่านฟ้าแข่งชักกะเย่อดีกว่าเนอะ”

“อืม ค่ะ...” มนสิริพยักหน้าทำใจได้อย่างรวดเร็ว “ไปหาน่านฟ้ากันค่ะ”

น่านฟ้าอยู่ในทีมสีชมพู ตำแหน่งตรงข้างหน้าสุด เผชิญหน้ากับหัวหน้าห้องสีเขียว ท่าทางจริงจังเพราะเมื่อครู่ทีมสีเขียวเพิ่งเอาชนะที่หนึ่งวิ่งสามขามาหมาด ๆ

“ดูท่าคงกะจะเอาเหรียญทองนะเนี่ย” จิณณ์พูดกับนรินทร์เพราะสีหน้าจริงจังของเจ้าเด็กน้อยปิดไม่มิด

“น่าจะเป็นอย่างนั้นล่ะครับ” เขาเอ่ยปากแล้วหันไปหาสายนที “ตอนพี่วิ่งเมื่อกี้ทำหน้าแบบลูกเลย”

“งั้นเหรอ” สายนทียิ้มกว้าง “ลูกของเรานี่นา ไม่เหมือนพ่อจะให้เหมือนใคร” แล้วเอื้อมมือกอดเอวนรินทร์เอาไว้พลันยกมือบอกน่านฟ้าทำให้เต็มที่

เจ้าเด็กน้อยขยิบตาข้างเดียวแถมยิ้มมุมปาก มั่นใจเต็มร้อยว่าครั้งนี้จะเก็บเหรียญทองมาให้ได้ พอได้สัญญาณเริ่มแข่งขันทีมสีชมพูต่างพร้อมใจกันจับเชือกไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ยื้อดึงกับทีมสีเขียวท่ามกลางเสียงเชียร์ดังลั่นจากข้างสนาม

บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนานและตื่นเต้น ทุกคนลุ้นผลแพ้ชนะกันในนาทีสุดท้าย

น่านฟ้าสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ แววตาจริงจังมากกว่าเดิมมองฝ่ายสีเขียวที่เป็นฝ่ายตรงข้ามแล้วยิ้มมุมปาก ตะโกนดังก้อง “ย้ากกก!!!” เพื่อน ๆ ในทีมจึงกระตุกสายเชือกเหวี่ยงทีมสีเขียวทั้งชุดมาทางฝั่งตนเองได้สำเร็จ

เย้!!!

เสียงฝ่ายชนะดีใจตะโกนก้องวิ่งกอดกันกลมทั้งลูก ๆ และพ่อแม่อย่างกับว่าลงแข่งเอง รวมถึงสายนทีที่อุ้มนรินทร์ขึ้นมากอด ดีใจเพราะลูกแข่งชนะ จนกล้องแพลนขึ้นท้องฟ้าจับโฟกัสไม่ได้พลันมีเสียงจุ๊บแทรกเข้ามาและเสียงเพียะเบา ๆ ที่แขน

“กอดผมด้วยสิฮะ” น่านฟ้าวิ่งมาหยุดยืนหน้าพ่อทั้งสองแล้วกางแขนออก

พ่อพ่อจึงนั่งลงแล้วโอบกอดลูกชายตัวน้อย สีหน้าภูมิใจในตัวเขา เอ่ยปากถาม “สนุกไหมครับ”

“อืม...” เด็กชายพยักหน้า “ต่อไปตาพ่อแล้วครับ” เขาชี้ให้ดูว่าครูประจำชั้นเรียกหาเหล่าคุณพ่อของนักเรียนแต่ละสี

นรินทร์กวาดตามองคู่แข่งของสายนทีที่ยืนรวมตัวอีกทางด้านหนึ่ง “พี่ ไหวไหมครับ”

นั่นเพราะผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนส่วนใหญ่เป็นอัลฟ่าไปแล้วห้าคนจากเจ็ดคน เสียงของจิณณ์จึงดังขึ้น “อย่างน้อยก็อย่าแพ้ผมก็พอ”

“เดี๋ยวได้รู้กันครับเพราะผมไม่อ่อนข้อให้แน่นอน” สายนทียิ้มมุมปากแล้วยักคิ้วให้เพื่อนของเขา

จิณณ์ลงแข่งวิ่งร้อยเมตรพร้อมกับสายนทีเพราะท้ากันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แม้เจ้าตัวจะเป็นโอเมก้าแต่เพราะอาชีพที่ต้องวิ่งจับผู้ร้ายอยู่บ่อย ๆ จึงทำให้ความสามารถไม่เป็นรองใคร

“สิริ รอพ่อตรงนี้นะ” จิณณ์พูดกับลูกสาวสีหน้าสบาย ๆ เพราะประเมินคู่แข่งแล้วไม่น่ากลัวเลยสักนิด “เอาเหรียญอะไรกลับบ้านดีนะ”

“ทองสิคะ ไม่อย่างนั้นก็เงินเหมือนของหนูไง” ลูกสาวสุดที่รักโชว์เหรียญให้คนเป็นพ่อดูพลางให้กำลังใจ

ส่วนอีกบ้านหนึ่ง สายนทีไม่ยอมน้อยหน้า “คู่แข่งเยอะขนาดนี้ขอกำลังใจหน่อยได้ไหมนรินทร์”

“พี่อยากได้แบบไหนล่ะครับ” โอเมก้ากลิ่นกุหลาบเขินหน้าแดงที่เห็นเขายื่นหน้ามาหา ตีแขนดังเพียะ “คนเยอะอายเค้า”

“ถ้างั้นแปะไว้ก่อน กลับบ้านแล้วอย่าลืมนะ” คนเป็นพี่ได้ทีแกล้งเขาอีกครั้ง สายตาที่มองหวานไม่เคยเปลี่ยนจนใจนรินทร์เต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ

“ครับ” เจ้าตัวพึมพำ “รีบไปได้แล้วครับ”

เมื่อเห็นนรินทร์แสดงท่าทีแบบนั้นก็ยิ้มหน้าบานอย่างมีความสุขจนกระทั่งถึงลู่วิ่งจึงโดนจิณณ์แซว “ถ้าไม่ได้เป็นเพื่อนกัน ผมคงคิดว่าคุณบ้าไปแล้วนะ สายนที”

“นรินทร์น่ารักนี่ครับ ผมจะห้ามใจได้ยังไง ความสุขมันแทบกระอักออกมาทางตาแล้ว” สายนทีหันไปมองนรินทร์และน่านฟ้า ก่อนจะจริงจังกับการแข่งขันของตัวเอง “มาครับ ใครแพ้ต้องรับหน้าที่เลี้ยงลูกแทนหนึ่งวัน”

“อื้อ” จิณณ์รับคำท้าเพราะอยากหาเวลาไปหวานกับสามีตัวเองบ้าง

หลังเสียงสัญญาณดังปัง บรรดาพ่อของเด็กน้อยทั้งหลายก็วิ่งหน้าตั้งหาเส้นชัยในทันที ฝ่ายที่นำอยู่เวลานี้คือจิณณ์และสายนที ไม่มีใครเชื่อเลยว่าโอเมก้าจะทำคะแนนได้สูสีกับอัลฟ่ายีนเด่น เสียงเชียร์จึงดังลั่นกว่าเดิม

กระนั้น ผลแพ้ชนะย่อมออกมาตายตัวอยู่แล้ว อัลฟ่ายีนเด่นที่ไม่ค่อยออกกำลังกายเท่าไหร่ อย่างไรก็แข็งแรงและว่องไวกว่าโอเมก้าอยู่แล้ว สายนทีจึงนำเข้าที่หนึ่งตามด้วยจิณณ์ตามคาดหมาย

“ว้าว คุณจิณณ์เก่งมากเลยครับ” นรินทร์วิ่งถือน้ำมาหาพวกเขาที่เส้นชัย “อย่างกับเป็นอัลฟ่าเลย”

“วิ่งจับโจรบ่อยก็แบบนี้แหละ” จิณณ์พูดติดตลกเพราะการวิ่งเร็วเป็นผลพลอยได้จากที่ทำงาน แล้วหันไปหาลูกสาว “พ่อได้เหรียญเงินเหมือนลูกเลย”

สายตาของมนสิริมองคนเป็นพ่ออย่างชื่นชม “พ่อหนูเก่งที่สุดในโลกแล้วค่ะ” คิดในใจว่าสักวันหนึ่งเธอจะต้องเป็นเหมือนพ่อโอเมก้าคนนี้ให้ได้

อีกทางด้านหนึ่ง ดวงตาสีน้ำเงินของเจ้าลูกชายมองพ่อของเขาด้วยความชื่นชมไม่แพ้กัน สายนทีจึงนำเหรียญทองมาคล้องคอให้ลูกชายอีกหนึ่งเหรียญ

สายนทีที่อยู่ต่อหน้าลูกยักคิ้วสีหน้าสบายอารมณ์ หากแต่เมื่อหันมาทางนรินทร์ก็ทำสายตาออดอ้อนเพราะเหนื่อยขึ้นมาทันใด

“ผมบอกพี่แล้วว่าให้หาเวลาออกกำลังกายบ้าง” นรินทร์กระซิบได้ยินเสียงหอบหายใจของคนตรงหน้าแล้วยื่นพัดลมไปเป่าหน้าให้เขา

“ช่วงนี้งานยุ่งนี่นา แต่เดี๋ยวอาทิตย์หน้าไปเข้ายิมด้วยกันนะ”

“ผมเหรอ ไม่เอาหรอก” ร่างบางรีบปฏิเสธไม่ชอบเพราะร้อน

“งั้นออกกำลังกายที่บ้านด้วยกันก็ได้ พี่จะช่วยเอง” คนเป็นพี่ยิ้มมุมปากมีเลศนัยจนนรินทร์เริ่มคิดแล้วว่าออกกำลังกายความหมายของเขาคืออะไร พอเห็นอีกฝ่ายขยิบตาให้ข้างหนึ่งจึงมั่นใจทันที

“พี่นี่ นับวันยิ่งใจกล้าขึ้นนะ”

“นายคิดอะไรอยู่ พี่ผิดตรงไหน ออกกำลังกายในบ้านเราก็ได้นี่นา มีลู่วิ่งด้วย”

“อย่ามาทำไขสือ” นรินทร์มองค้อนอย่างรู้ทัน

ภาพความกระหนุงกระหนิงของพวกเขาทำให้เหล่าผู้ปกครองคนอื่น ๆ กระซิบกระซาบกันถึงประเด็นบางอย่างเพราะรู้สึกสงสัยว่าทำไมพวกเขาจึงรักกันปานจะกลืนกินได้ขนาดนั้นทั้งที่ผ่านมาห้าปีแล้วแต่ความรักกลับไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย