หลังจากผลการสอบราชการอันน่าตกตะลึง หลี่มู่ไป๋ไม่ได้แสดงความยินดีหรือทะนงตนแต่อย่างใด เขายังคงใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายในจวนแม่ทัพ แกล้งทำเป็สนใจเื่เล็กๆ น้อยๆ และหลีกเลี่ยงการพบปะผู้คนที่ไม่จำเป็ เพื่อไม่ให้ใครจับพิรุธได้ว่าเขาไม่ได้โง่งมอย่างที่คิด
ทว่า ในอีกไม่กี่วันต่อมา ข่าวร้ายก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง: เกิดภัยแล้งรุนแรงในเมืองหลงหยาง ซึ่งเป็เมืองสำคัญทางตอนใต้ของแคว้น พืชผลเสียหายหนัก ประชาชนอดอยาก และเริ่มมีโรคระบาดคุกคาม
[สถานที่: เมืองหลงหยาง - สถานะ: ประสบภัยแล้งรุนแรง, ประชาชนอดอยาก, เสี่ยงต่อการเกิดโรคระบาด][ข้อสังเกต: จักรพรรดิหลี่เหวินยังไม่ทรงมีพระบรมราชโองการช่วยเหลืออย่างเป็รูปธรรม]
หลี่มู่ไป๋รู้ดีว่านี่คือโอกาสสำคัญในการสร้างความชอบธรรมให้ตนเองและตระกูลหลี่ และยังเป็การช่วยเหลือประชาชนผู้บริสุทธิ์อย่างแท้จริง
เขาใช้ระบบวิเคราะห์ข้อมูลสภาพอากาศในอดีตของเมืองหลงหยาง รวมถึงข้อมูลภูมิประเทศและแหล่งน้ำต่างๆ และพบว่าปัญหาภัยแล้งไม่ได้เกิดจากธรรมชาติเพียงอย่างเดียว แต่ยังเกิดจากการบริหารจัดการน้ำที่ผิดพลาด และการกักตุนน้ำของขุนนางท้องถิ่นบางคน
หลี่มู่ไป๋นำข้อมูลเหล่านี้ไปปรึกษาหลี่หยวนผู้เป็บิดา
"ท่านพ่อ ข้ามีข้อเสนอเกี่ยวกับการช่วยเหลือเมืองหลงหยางขอรับ" หลี่มู่ไป๋เอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม
หลี่หยวนมองบุตรชายด้วยความประหลาดใจ นับั้แ่การสอบราชการ เขาก็เริ่มมองหลี่มู่ไป๋ด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป "เ้ามีความคิดอันใด?"
หลี่มู่ไป๋อธิบายถึงแนวทางการแก้ไขปัญหาภัยแล้ง โดยเน้นการสร้างระบบชลประทานขนาดเล็ก การขุดบ่อน้ำบาดาล และการแจกจ่ายเสบียงอย่างเป็ระบบ โดยมีแผนการควบคุมโรคระบาดควบคู่ไปด้วย แิเหล่านี้ล้วนเป็สิ่งที่ทันสมัยและเป็วิทยาศาสตร์จากโลกเดิมของเขา
หลี่หยวนฟังบุตรชายด้วยความตกตะลึง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชมและภูมิใจ "ความคิดของเ้านั้นล้ำลึกยิ่งนัก มู่ไป๋! นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะคิดได้"
แม้จะประหลาดใจในความสามารถของบุตรชาย แต่หลี่หยวนก็ยังคงระมัดระวัง เขาเสนอความคิดของหลี่มู่ไป๋ต่อราชสำนัก โดยอ้างว่าเป็ความคิดของ "คณะที่ปรึกษา" เพื่อหลีกเลี่ยงการตกเป็เป้าสายตาโดยตรง
ทว่า องค์ชายหนึ่ง หลี่จิน และองค์ชายสอง หลี่เฉิน กลับไม่เห็นด้วย พวกเขามองว่าการช่วยเหลือประชาชนเป็เื่สิ้นเปลือง และพยายามเสนอแนวทางของตนเองที่เน้นการควบคุมสถานการณ์ด้วยกำลังทหารมากกว่าการแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ
"การใช้เงินทองจำนวนมากเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านที่โง่งมนั้นไร้ประโยชน์พะยะค่ะเสด็จพ่อ!" องค์ชายหลี่จินกล่าวอย่างดูถูก "ควรส่งทหารไปควบคุมความวุ่นวายจะดีกว่า"
"พะยะค่ะฝ่าา การลงทุนในระบบชลประทานนั้นใช้เวลานานเกินไป ไม่ทันการกับสถานการณ์เร่งด่วน" องค์ชายหลี่เฉินเสริม
[บุคคล: หลี่จิน (องค์ชายหนึ่ง) - ความสัมพันธ์: -90% (ดูถูก, เห็นแก่ตัว, ขัดขวาง)][บุคคล: หลี่เฉิน (องค์ชายสอง) - ความสัมพันธ์: -85% (เ้าเล่ห์, เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน)]
จักรพรรดิหลี่เหวินทรงลังเล พระองค์ยังคงหวาดระแวงตระกูลหลี่ แต่ก็ทรงเห็นถึงความมีเหตุผลในแิที่หลี่หยวนนำเสนอ ในที่สุด ด้วยแรงกดดันจากเสนาบดีซูหยางและขุนนางผู้ซื่อสัตย์คนอื่นๆ พระองค์จึงทรงอนุมัติแผนการของหลี่มู่ไป๋ โดยให้แม่ทัพหลี่เป็ผู้ดูแลการดำเนินงาน
หลี่มู่ไป๋ไม่รอช้า เขาทำงานร่วมกับบิดาอย่างใกล้ชิด ใช้ระบบวิเคราะห์และวางแผนการอย่างละเอียด เขาจัดทีมงานลงพื้นที่เมืองหลงหยางอย่างรวดเร็ว พร้อมด้วยชุนฮวาที่คอยช่วยเหลืออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ในเมืองหลงหยาง หลี่มู่ไป๋ไม่ได้สั่งการอยู่เื้ัเพียงอย่างเดียว เขายังลงพื้นที่ด้วยตัวเอง สวมชุดเรียบง่าย ปะปนไปกับชาวบ้าน เพื่อทำความเข้าใจปัญหาที่แท้จริง และให้กำลังใจผู้ประสบภัย
"ท่านชายห้า ท่านมาช่วยพวกเราจริงๆ หรือขอรับ?" ชาวบ้านคนหนึ่งถามด้วยความไม่เชื่อสายตา
หลี่มู่ไป๋ยิ้ม "แน่นอน ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยพวกท่านทุกคน"
เขาใช้ความรู้ทางการแพทย์เบื้องต้นจากโลกเดิมในการแนะนำวิธีการป้องกันโรคระบาด และจัดตั้งหน่วยแพทย์เคลื่อนที่เล็กๆ เพื่อช่วยเหลือผู้ป่วย การกระทำของหลี่มู่ไป๋สร้างความประทับใจและความหวังให้กับชาวบ้านเป็อย่างมาก
[บุคคล: ชาวบ้านเมืองหลงหยาง - ความสัมพันธ์: 80% (ซาบซึ้ง, ศรัทธา)]
ภายในเวลาไม่กี่สัปดาห์ ด้วยความร่วมมือของตระกูลหลี่และเสนาบดีซูหยาง สถานการณ์ในเมืองหลงหยางก็เริ่มดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ระบบชลประทานขนาดเล็กเริ่มใช้งานได้ น้ำเริ่มไหลเข้าสู่ไร่นา เสบียงถูกแจกจ่ายอย่างทั่วถึง และโรคระบาดก็ถูกควบคุมไว้ได้
ชื่อเสียงของ "ท่านชายห้าหลี่มู่ไป๋" ไม่ได้เป็เพียง "คนโง่งม" อีกต่อไป แต่กลายเป็ "ท่านชายผู้เปี่ยมด้วยปัญญาและเมตตา" ที่ช่วยเหลือประชาชนได้อย่างแท้จริง
การกระทำของหลี่มู่ไป๋ทำให้องค์ชายหนึ่งและสองไม่พอใจเป็อย่างมาก แผนการของพวกเขาที่จะใช้ภัยแล้งเป็ข้ออ้างในการสร้างความวุ่นวายและลดทอนอำนาจของตระกูลหลี่ต้องพังทลายลงไม่เป็ท่า
"ไอ้หนูหลี่มู่ไป๋นี่มันน่ารำคาญจริงๆ!" องค์ชายหลี่จินสบถอย่างหัวเสีย
"ฝ่าาทรงโปรดปรานมันเกินไปแล้ว!" องค์ชายหลี่เฉินกล่าวด้วยความริษยา
การช่วยเหลือเมืองหลงหยางครั้งนี้ ทำให้หลี่มู่ไป๋และตระกูลหลี่ได้รับความชื่นชมจากประชาชนอย่างล้นหลาม และสร้างความชอบธรรมที่แข็งแกร่งให้กับพวกเขาในสายตาของคนทั่วไป แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยิ่งเพิ่มความหวาดระแวงและจุดประกายความเกลียดชังในใจของจักรพรรดิและองค์ชายทั้งสองให้ลุกโชนมากยิ่งขึ้น
หลี่มู่ไป๋รู้ดีว่ายิ่งเขาแสดงความสามารถมากเท่าไหร่ ภัยคุกคามก็จะยิ่งใหญ่ขึ้นเท่านั้น แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่า
2K
