ภรรยาน่ารักปรากฏตัวกับสามีเก่าสุดเฮี้ยบรับมือยาก

        บทที่ 33: ฉันต้องพิจารณาดูก่อน

        เวลานี้ จั่วม่านเหลือบมองหน้าของจั่วซีที่แดงระเรื่อ กำลังคุยกับเสิ่นเย่วเอ๋ออย่างออกรส ดูเหมือนทั้งคู่จะเข้ากันได้ดี

        ดูจากสถานการณ์นี้ การแต่งงานคงหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

        แต่ช่วงเวลาแห่งความสนุกก็มักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าสำหรับแม่ลูกไป๋อิงสามคนแล้วมันช่างเป็นความทรมาน แต่สำหรับคนอื่นๆ กลับรู้สึกเหมือนไม่พอใจอยากจะคุยต่ออีก หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องรับรองไป

        จั่วหมิงเว่ย ไป๋อิง รวมถึงจั่วม่านและจั่วเสวียน กล่าวคำอำลากับทุกคนในห้องโถง ก่อนจะออกจากโรงแรม เมื่อกลับถึงบ้านเวลาก็ล่วงเลยไปจนใกล้ค่ำ

        จั่วเสวียนบ่นอย่างเห็นได้ชัด “เหนื่อยโคตร นึกว่าจะแค่กินข้าวง่ายๆ ที่ไหนได้ มีเรื่องต้องคุยตั้งเยอะ”

        “ลูกคิดว่าแต่งงานมันง่ายขนาดนั้นเหรอ? คิดว่าแค่คุยเล่นกินข้าวก็จบหรือไง?” จั่วหมิงเว่ยกล่าวอย่างใจเย็น “ครั้งนี้พี่สาวลูกจะแต่งงาน จำนวนที่บ้านหลิงให้นั้นน้อยมาก นับว่าเป็นแค่เศษเงิน”

        “พ่อ แล้วพี่สาวจะแต่งงานคราวนี้ ตระกูลเราตั้งใจจะให้สินสอดเท่าไหร่ อย่างน้อยก็ต้องให้เท่ากับที่บ้านหลิงให้มาใช่ไหม?” จั่วเสวียนเริ่มพูดอย่างไม่เต็มใจ “แต่ผมว่าให้ซูเปอร์คาร์เฟอร์รารีคันเดียวก็พอแล้ว พี่สาวผมเท่าที่รู้เธอไม่เคยสนใจเรื่องเงินทองอะไรแบบนี้เลย เอาเงินมาลงทุนดีกว่า”

        ในความจริงแล้ว จั่วเสวียนหมายถึง ในเมื่อบ้านหลิงให้สินสอดไม่น้อย ตระกูลจั่วก็ไม่จำเป็นต้องให้เงินเยอะมากอีก นอกจากนี้บ้านหลิงก็คงไม่สนใจเรื่องสินสอดมากมายอะไร ดังนั้นเขาจึงอยากให้จั่วหมิงเว่ยเก็บเงินนี้ไว้ให้ตัวเขาเองมากกว่า

        แต่ในฐานะที่เป็นคนที่คลุกคลีในวงการธุรกิจมาหลายปี จั่วหมิงเว่ยจะไม่รู้ความหมายแฝงในคำพูดของลูกชายได้อย่างไร

        “ลูกคิดอะไรเพ้อเจ้ออีกแล้ว การแต่งงานระหว่างตระกูลจั่วและตระกูลหลิง เราจะให้แค่รถหรูคันเดียวแล้วจบงั้นเหรอ?” จั่วหมิงเว่ยแสดงหน้าตาเคร่งเครียดขึ้นทันที จ้องมองจั่วเสวียนและไป๋อิงอย่างจริงจัง “ถ้าเรื่องแบบนี้แพร่ออกไป คิดว่าโลกภายนอกจะมองตระกูลเรายังไง คนปากมากมีเยอะ เขาก็คงพูดกันให้เสียๆ หายๆ อยู่ดี”

        “เป็นไปได้ยังไง เรื่องนี้ก็มีแต่คนในครอบครัวเราที่รู้ คนอื่นจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ” จั่วเสวียนเริ่มแสดงความรำคาญ เสียงของเขาก็ดังขึ้นเล็กน้อย

        “แกนี่คิดอะไรอยู่ในหัว พ่อจะไม่รู้เชียวเหรอ” ทันใดนั้นเสียงของจั่วหมิงเวย ก็ยิ่งดังขึ้น ก้องไปทั่วห้องรับแขก จนไป๋อิง และจั่วม่านที่อยู่ข้างๆ ถึงกับใจสั่นด้วยความตกใจ “แกก็แค่คิดอยากให้พ่อเอาเงินมาให้แกใช้ฟุ่มเฟือยใช่ไหม แค่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ คิดว่าพ่อไม่รู้หรือไง”　

        จั่วหมิงเว่ยมีลูกชายที่รักมากเพียงคนเดียว ทำไมเขาจะไม่รู้ใจของจั่วเสวียน แต่เขาไม่คิดเลยว่าลูกชายจะพูดออกมาตรงขนาดนี้

        จั่วหมิงเว่ยมองจั่วเสวียนที่นิ่งเงียบด้วยความโกรธที่ยิ่งทวีขึ้นไปอีก แต่หลังจากพยายามระงับอารมณ์ เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่สงบลง “กิจการของตระกูลเรา หลังจากที่พ่อกับแม่เกษียณไป มันก็จะเป็นของพวกแกอยู่ดี และบริษัทก็จะเป็นของแกในฐานะผู้บริหารใหญ่ ถึงตอนนั้นแกก็จะได้เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่และประธานบริษัท แกจะกลัวว่าชีวิตข้างหน้าแกจะไม่สบายงั้นเหรอ”

        “คุณคะ ทั้งสองเลย ค่อยๆพูดค่อยๆจากันเถอะนะ” ขณะนั้นไป๋อิงเดินเข้ามาพร้อมลูบหน้าอกของจั่วหมิงเ่วยเพื่อปลอบโยน “อีกอย่าง ลูกยังเด็ก พูดจาไม่ทันคิด คุณก็อย่าไปใส่ใจเลยค่ะ แถมเขาเพิ่งจะกลับมา อย่าทำให้ไม่พอใจกันเลยนะคะ”

        “โตจนเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว ยังเรียกว่าเด็กอีกเหรอ ผมว่าเขากลับมาก็เพื่อจงใจจะมาทำให้ผมหงุดหงิดนะ” จั่วหมิงเว่ยโบกมือ สื่อว่าไม่เป็นไร แล้วถอนหายใจด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เมื่อกี้ยังอารมณ์ดีอยู่เลย ตอนนี้ดันถูกลูกคนนี้ทำให้ไม่พอใจซะแล้ว”

        ไป่อิงส่งสายตาให้จั่วเสวียน แต่จั่วเสวียนกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีท่าทีว่าจะขอโทษเลยสักนิด

        เขามัวแต่มองดูโทรศัพท์มือถือ ทำเหมือนกับคนอื่นที่อยู่ในห้องเป็นแค่อากาศ

        “พ่อครับ แม่ครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวขึ้นข้างบนนะครับ” จั่วเสวียนพูดขึ้นทันที พร้อมสอดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง เดินอย่างไม่สนใจใคร

        “จะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว แกจะขึ้นไปทำอะไรข้างบนอีก”

        “ไม่ต้องเรียกนะ ผมไม่หิว” จั่วเสวียนพูดตรงๆ

        “แก... แกนี่มันเด็ก...” ไป๋อิงยังพูดไม่ทันจบ จั่วเสวียนก็เดินไปทางบันไดแล้ว

        จั่วม่านที่อยู่ข้างๆ มองเห็นท่าทีที่ไม่ลังเลของจั่วเสวียน ก็รีบวิ่งตามขึ้นไปบนชั้นบนทันทีเช่นกัน

        　　……

        ในตอนนั้นเป็นเวลาประมาณ 17:30 น.

        เซียวเป่ยนอนเอกเขนกบนโซฟา มองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

        เธอเองก็ไม่รู้ว่าเธอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่าหลับไปนานมากๆ

        ในช่วงเวลานี้ ในบ้านแทบจะไม่มีใครอยู่ เพราะหลงเทียนอีต้องไปทำงาน ส่วนซิ่งเอ๋อร์ก็ต้องออกไปทำธุระเช่นกัน เพราะเธอเป็นผู้ช่วยของหลงเทียนอี ดังนั้นบ้านหลังใหญ่เช่นนี้จึงดูเงียบสงบและเย็นชาขึ้นเล็กน้อย

        แม้แต่เซียวเป่ยก็เริ่มสงสัยว่า หลงเทียนอีอาจจะเป็นผู้ชายที่ชอบความเงียบสงบตามธรรมชาติ ไม่ชอบให้ใครมากวนใจ

        “ตื่นแล้วเหรอ”

        เสียงผู้ชายที่มีเสน่ห์เป็นพิเศษดังขึ้นมาจากข้างนอก ทำเอาเซียวเป่ยตกใจจนสะดุ้งรีบลุกขึ้นจากโซฟา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกใจ แต่พอเห็นว่าเป็นหลงเทียนอี เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เป็นนายเหรอ ทำไมเดินไม่มีเสียงเลย หรือว่านายเป็นพวกตระกูลแมว”

        “ประสาท! ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าในรราศีจะมีสัตว์อย่างแมวด้วย” หลงเทียนอียั่วเย้าด้วยท่าทีสบายๆ “ความรู้ภาษาของเธอเนี่ย ครูพละสอนหรือไง หรือว่าเธอเรียนไม่จบประถม”

        เซียวเป่ยยังคงมีท่าทางเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน นอนต่อบนโซฟาพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงขี้เกียจ “ฉันไม่อยากคุยกับนายหรอก ตอนนี้ไม่มีแรงไม่มีพลังจะมาทะเลาะกับนายหรอกนะ”

        หลงเทียนอียิ้มเย็นๆ โดยไม่พูดอะไร หลังจากเปลี่ยนรองเท้าที่ประตู เขาวางกระเป๋าเอกสารไว้บนโต๊ะน้ำชา แล้วนั่งลงข้างๆ เซียวเป่ย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่สนิทสนมว่า “เมื่อคืนเธอไปขโมยของมาเหรอไง ทำไมดูเหมือนยังเหนื่อยมากขนาดนี้”

        “นายช่วยอยู่ห่างจากฉันหน่อย ฉันเกลียดที่นายมาอยู่ใกล้ฉันขนาดนี้” เซียวเป่ยยื่นมือออกไปผลักเขาอย่างไม่พอใจ แต่หลงเทียนอีก็ยังนั่งอยู่บนโซฟาโดยไม่ขยับไปไหน

        หลงเทียนอีมองเซียวเป่ยอยู่สักพักโดยไม่พูดอะไร จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและเดินไปทางห้องน้ำ

        “หยุดเดี๋ยวนี้” เซียวเป่ยรวบรวมความกล้าแล้วพูดขึ้นอีกครั้ง “ฉันอยากขอให้นายช่วยหน่อย”

        เซียวเป่ยเกลียดการขอความช่วยเหลือจากคนอื่น โดยเฉพาะจากผู้ชายที่เย่อหยิ่งและถือดีคนนี้

        จริงๆ แล้วเธอไม่ได้คาดหวังอะไรมาก และไม่คิดว่าเขาจะยอมทำตามที่เธอขอ แต่เธอก็ยังกล้าที่จะพูดความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในใจมานาน

        หลงเทียนอีหยุดเดินแล้วหันกลับมา “ว่ามา หรือว่าจะให้ฉันช่วยจัดการหลิงซิวซือ ถ้าฉันไม่ตกลงล่ะ”

        “ไม่ ฉันมั่นใจว่านายต้องตกลงช่วยแน่ๆ สัญชาตญาณของผู้หญิงส่วนใหญ่แม่นมาก” เซียวเป่ยเชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจมองหลงเทียนอี “ขึ้นอยู่กับว่านายจะตกลงไหม”

        “ถ้าเธอต้องการให้ฉันตกลง ก็ง่ายมาก” หลงเทียนอีขยับริมฝีปากเล็กน้อย “ตกลงมาเป็นแฟนของฉันดีไหม เงื่อนไขนี้คงไม่ทำให้เธอเสียเปรียบหรอกใช่ไหม”

        เซียวเป่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไม่ยอมปล่อยเธอสักทีนะ? ไม่ใช่ว่าเซียวเป่ยคิดว่าหลงเทียนอีไม่เหมาะกับเธอ แต่เธอต่างหากที่ไม่เหมาะกับเขา ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังเป็นผู้หญิงที่ผ่านการแต่งงานมาแล้ว

        “ทำไมนายถึงต้องการให้ฉันเป็นแฟนของนาย ฉันมีอะไรดีงั้นเหรอ” เซียวเป่ยรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยกับเรื่องนี้ “นายเป็นผู้ชายที่มีชื่อเสียงและมีธุรกิจ ถ้าคบกับผู้หญิงที่ผ่านการแต่งงานมาแล้ว มันคงส่งผลไม่ดีต่อนายแน่ๆ”

        “ไม่มีอะไรที่ไม่ดีเลย นี่เป็นเรื่องของฉัน มันไม่เกี่ยวกับคนอื่น”

        หลงเทียนอียักไหล่อย่างไม่แยแส

        สำหรับเขา ผู้หญิงแบบไหนเขาก็เจอมาแล้ว เหลือเพียงแค่ผู้หญิงที่แต่งงานมาแล้วเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะอยู่กับเซียวเป่ย เขาไม่ต้องการเหตุผลใดๆ และไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ใครฟัง

        “แต่ว่า...” เซียวเป่ยลังเลเล็กน้อย “ฉันคิดว่า...”

        “คิดว่าอะไรล่ะ” หลงเทียนอีพยักหน้าเล็กน้อย

        “ฉันคิดว่ามันเป็นนการเสี่ยงเกินไป” เซียวเป่ยยิ้มอย่างลำบากใจ มองหลงเทียนอีตรงหน้า “ฉันคิดว่าฉันต้องขอเวลาคิดหน่อย”