"เ้า...เ้าทำอะไรตบหน้าข้างั้นรึกล้าดีอย่างไรมาทำกับข้าเช่นนี้!" ฟางซีหรูะโเสียงดังนางที่ไม่เคยถูกตีแม้แต่ครั้งเดียวหรือต่อให้เป็ท่านพ่อก็ทำเพียงลงโทษเล็กๆน้อยๆแต่นางสารเลวนี่กล้ามาตบหน้านาง
"ข้าเพียงสั่งสอนเ้าว่าไม่ควรกล่าววาจาให้ร้ายมารดาของผู้อื่น"ฟางซูซินตอบกลับอย่างไม่รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไปนางเพียง้าปกป้องท่านแม่
"ดี!ข้าก็อยากจะรู้นักว่าเ้าจะทำอย่างไรหากท่านพ่อรู้เื่นี้มารดาของเ้าที่อยู่ในปรโลกจะมาช่วยเ้าได้อยู่อีกหรือไม่"ข้าจะให้ท่านพ่อจัดการเ้าอย่าได้คิดจะมากล้ากับข้าอีก
"เชิญเ้าไปบอกท่านพ่อได้เลย"นางไม่ได้ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบแต่เป็ความตั้งใจต่างหากถึงแม้ว่าจะรู้อยู่แล้วว่าหากทำลงไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้นแต่นางก็ยอมให้ใครมาว่าต่อว่าท่านแม่ไม่ได้
"หึ เตรียมตัวไว้ให้ดีแล้วกัน"ฟางซีหรูจ้องอาฆาตแล้วจึงสะบัดหน้าจากไปความแค้นวันนี้นางจะต้องเอาคืนเป็ร้อยเป็พันเท่าแน่
เมื่อฟางซีหรูจากไปลี่ซือที่อยู่ด้านข้างพลันเอ่ยขึ้นเสียงเบา"ฮูหยินเ้าคะคุณหนูสามจะต้องใส่สีตีไข่เื่นี้แน่เลยเ้าค่ะนางจะต้องพูดใส่ร้ายให้นายท่านโกรธเป็แน่เ้าค่ะ"
"ข้ารู้แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อทำลงไปแล้วก็คงต้องรอรับผลการกระทำเพียงเท่านั้น"นางรู้ว่าถึงแม้ว่านางจะเป็ฝ่ายถูกกระทำแต่คนที่นี่ก็ไม่มีใครคิดจะเรียกร้องความเป็ธรรมให้นางอยู่ดี
"ฮูหยิน..." ลี่ซือไม่รู้ว่าควรจะต้องทำอย่างไรนางอยากจะปกป้องคุณหนูหากแต่จะทำเช่นไรได้ในเมื่อคนในครอบครัวนี้ต่างก็เกลียดชังคุณหนูของนาง
"..." ฟางซูซินไม่ได้ตอบกลับนางเพียงมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอยคิดไปต่างๆนานาว่าวันใดนางจะได้หลุดพ้นจากครอบครัวนี้เสียที
รอได้ไม่นานก็มีคนมาเรียกให้นางไปที่ห้องโถงใหญ่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็เื่อะไรฟางซูซินเดินตามมาอย่างว่าง่ายลี่ซือที่เดินอยู่ข้างๆนั้นยื่นมือมาจับมือนางแน่นมือลี่ซือนั้นทั้งเย็นแล้วก็สั่นน้อยๆนางจึงลูบหลังมือเพื่อเป็การปลอบใจ
ลี่ซือรู้ว่ายามที่นายท่านโกรธนั้นน่ากลัวเพียงใดวันนี้คุณหนูสามมาหาเื่คุณหนูของนางถึงเรือนแต่กลับเป็คุณหนูสามที่ไปร้องทุกข์กับนายท่านนี่มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
เมื่อเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเสียงสั่งให้นั่งคุกเขาก็ดังขึ้นมาเสียก่อนไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าตอนนี้ท่านพ่อโกรธมากเพียงใด
"นังลูกสารเลวคุกเข่าเดี๋ยวนี้!"เสียงเกรี้ยวกราดดังไปทั่วทั้งห้อง
ฟางซูซินทำตามอย่างว่าง่ายคุกเข่าลงกลางห้องโถงผู้ที่อยู่รอบข้างต่างก็แอบซ่อนรอยยิ้มสมใจไว้ไม่มิด
"นายท่านต้องให้ความเป็ธรรมกับหรูเอ๋อร์นะเ้าคะหรูเอ๋อร์นางยังเด็กคงจะพูดอะไรไม่ถูกใจคุณหนูใหญ่แต่เหตุใดจะต้องถึงขั้นลงไม้ลงมือกันเช่นนี้ด้วย"อนุอันกล่าวพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตา
"ฮึก ท่านพ่อลูกไม่รู้ว่าทำสิ่งใดให้พี่ใหญ่ไม่พอใจลูกเพียงเห็นว่าวันนี้พี่ใหญ่กลับมาเยี่ยมบ้านจึงรีบไปหาเพื่อสอบถามสาระทุกข์สุขดิบไม่คิดว่าจะทำให้พี่ใหญ่โกรธจนถึงขั้นตบตีลูกฮือ" น้ำตาหยดใสๆต่างก็พรั่งพรูเต็มใบหน้าแก้มด้านหนึ่งยังมีร่องรอยสีชมพูอ่อนๆยิ่งส่งให้นางยิ่งดูน่าสงสาร
ปึก! เสียงตบโต๊ะดังขึ้น
"หึทำไมได้เป็ฮูหยินแม่ทัพแล้วคิดจะกลับมารังแกคนในครอบครัวเช่นนั้นหรือไม่เห็นหัวข้าแล้วใช่หรือไม่คอยดูว่าข้าจะลงโทษวัวลืมตีนเช่นเ้าอย่างไร"ยิ่งได้ฟังสิ่งที่บุตรสาวคนที่สามเล่าเขาก็ยิ่งเชื่อสนิทใจว่าจะต้องเป็ฟางซูซินแน่ที่คิดกลั่นแกล้งบุตรสาวของเขา
"ท่านพี่ใจเย็นๆก่อนเ้าคะเื่นี้อาจจะเป็เื่เล็กน้อยของเด็กๆก็เป็ได้"หลินฮูหยินที่นั่งอยู่ด้านข้างกล่าวขึ้นเสียงอ่อนโยน
"จะเป็เื่เล็กน้อยได้อย่างไรเ้าคะฮูหยินท่านดูใบหน้าของหรูเอ๋อร์สิเ้าคะแดงเช่นนี้จะถือว่าเป็การเื่เล่นๆได้อย่างไร"อนุอันที่ได้ยินหลินฮูหยินกล่าวเช่นนั้นก็ไม่พอใจนาง้าให้นายท่านลงโทษคุณหนูใหญ่ให้หนัก
"เื่นี้ข้าจะเป็คนตัดสินเองแม้จะแต่งออกไปแล้วแต่ก็ไม่อาจเหิมเกริมเช่นนี้ได้ขอโทษน้องสาวเ้าซะแล้วก็คุกเข่าในห้องนี้จนกว่าข้าจะสั่งให้ลุกหากไม่มีคำสั่งของข้าเ้าก็ไปไหนไม่ได้"คำตัดสินจากผู้เป็บิดาที่ตัดสินให้เป็ความผิดของฟางซูซินทั้งที่ยังไม่ได้ฟังความจากปากของนางเลยแม้แต่คำเดียว
ฟางซูซินทำได้เพียงก้มหน้าต่ำภายในอกนั้นรู้สึกบีบรัดแน่นจนเจ็บอยากร้องไห้แต่ทว่าก็ไม่อาจทำต่อหน้าพวกคนเหล่านี้ได้จึงได้แต่พยายามอดทนกลั้นเอาไว้
"ท่านพี่ทำเช่นนี้จะไม่รุนแรงไปหรือเ้าคะวันนี้ซินเอ๋อร์กลับมาเยี่ยมบ้านทั้งยังมาผู้เดียวอีกหากนางเป็อะไรไปท่านแม่ทัพจะไม่มากล่าวโทษท่านหรือเ้าคะ"หลินฮูหยินกล่าวขึ้น
"ใช่เ้าคะท่านพ่อพี่ใหญ่คงจะไม่ได้ตั้งใจทำร้ายน้องสามเป็แน่โปรดยกโทษให้พี่ใหญ่เถิดนะเ้าคะ"ฟางเฟยเซียนเองก็กล่าวขึ้นด้วยเช่นกันนางแอบสบตากับท่านแม่แล้วว่าจะต้องแสดงละครปกป้องพี่ใหญ่เพื่อให้ท่านพ่อเห็นว่าพวกนางสองแม่ลูกรักและห่วงใยฟางซูซินเพียงใด
"พวกเ้าสองแม่ลูกไม่ต้องพูดแล้วจะไปปกป้องคนเช่นนี้ทำไมกันกล้าทำร้ายพี่น้องก็คงไม่ใช่คนดีแล้วเอาล่ะข้าตัดสินไปแล้วพวกเ้าก็ไม่ต้องขอร้องให้นางอีก"เมื่อบิดากล่าวมาเช่นนั้นฟางเฟยเซียนก็ทำได้เพียงส่งสายตาขอโทษให้ฟางซูซินบอกนางว่าข้าขอโทษที่ไม่อาจช่วยพี่ใหญ่ได้แต่ภายในใจนั้นกลับรู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก
"ฮึก ท่านพ่อเป็ธรรมที่สุดเลยเ้าค่ะคนทำผิดก็ต้องได้รับโทษเช่นนั้นพี่ใหญ่ก็ขอโทษข้ามาเถิดเ้าค่ะข้าเองก็ไม่ได้คิดโกรธเคืองท่านอยู่แล้วเพียงเอ่ยขอโทษข้าก็พร้อมจะให้อภัยท่านเ้าค่ะ"เสียงสั่นเครือของฟางซีหรูกล่าวขึ้นน้ำตาที่เมื่อครู่ไหลพรากบัดนี้กลับแห้งเหือดไปเสียแล้ว
"รีบขอโทษน้องสาวของเ้าเร็วเข้า"ผู้เป็บิดากล่าวเร่งรัดเมื่อเห็นว่าตนนั้นเสียเวลาให้กับเื่ไม่เป็เื่ไปมากแล้วเขายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องไปทำ
"...ขอโทษ ข้าขอโทษที่ทำร้ายเ้า"ฟางซูซินกล่าวคำขอโทษออกมา นางรู้ว่าทำเช่นนี้มันไร้ศักดิ์ศรีแต่จะทำอย่างไรได้ขมขื่นเพียงใดก็ต้องกล้ำกลืน
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะแต่ต่อไปท่านก็อย่าทำเช่นนี้อีกนะเ้าคะข้าน่ะให้อภัยพี่ใหญ่แล้วเ้าค่ะ"ท่าทางไร้เดียงสาเช่นนั้นยิ่งทำให้ผู้เป็บิดาอดที่จะนึกเอ็นดูอยู่ภายในใจไม่ได้อันที่จริงมันก็เป็ความ้าของฟางซีหรูเองที่้าแสดงออกให้ท่านพ่อเห็นเช่นนั้น
"หึ น้องสาวของเ้าดีเช่นนี้เ้ายังกล้าตีนางได้ลงช่างเลวร้ายเสียจริง" ว่าเสร็จก็สะบัดแขนเสื้อเดินออกจากห้องไป
ภายในห้องเหลือเพียงเหล่าสตรีทั้งหลายแต่ละคนยังคงอ้อยอิ่งอยากจะยลภาพเช่นนี้อีกนานๆหากแต่ก็ต้องออกไปตามคำสั่งของนายท่านที่ให้ฟางซูซินได้ใช้ห้องนี้เพื่อเป็การสำนึกตน
"สมน้ำหน้า!"ฟางซีหรูเดินเข้ามาใกล้แล้วก้มลงกระซิบที่ข้างหูของฟางซูซินเห็นหรือไม่ว่าข้าจัดการกับเ้าอย่างไรไม่เจียมตนเสียเลยนะนังสารเลว
"หรูเอ๋อร์ไปกันเถิดลูกอย่าไปคุยกับนางหากนางโกรธแล้วจะลงไม้ลงมือกับเ้าอีก"อนุอันเข้ามาดึงบุตรสาวให้ออกห่างจากฟางซูซินอย่างนึกรังเกียจทั้งยังรีบเดินออกจากห้องไป
"พี่ใหญ่อย่าถือสาน้องสามเลยนะเ้าคะนางก็เป็เช่นนี้แต่ไหนแต่ไรเอาแต่ใจตนเป็ที่สุดอีกหน่อยนางโตขึ้นก็คงจะรู้ความเองเ้าค่ะข้าเองก็ไม่สามารถขัดคำสั่งท่านพ่อได้ท่านก็อย่างโกรธเคืองข้าเลยนะเ้าคะ"ฟางเฟยเซียนกล่าวคำปลอบใจแล้วก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับหลินฮูหยินเช่นกัน
ภายในห้องเหลือเพียงสองนายบ่าวเท่านั้นลี่ซือที่เห็นเ้านายคุกเข่าเช่นนั้นก็รีบไปหาเบาะนุ่มมารองเข่าให้เ้านายครอบครัวนี้มันปีศาจชัดๆแต่ละคนหน้าไหว้หลังหลอกกันจะหาคนจริงใจหรือก็ไม่มีคุณหนูของนางทำผิดอะไรคุณหนูสามต่างหากที่ผิดสอบถามสักคำก็ไม่มีลงโทษโดยที่ฟังคำอยู่ฝ่ายเดียวแล้วจะเรียกว่ายุติธรรมได้อย่างไรขนาดนางที่เป็เพียงบ่าวยังรู้สึกเ็ปเช่นนี้แล้วคุณหนูของนางจะเ็ปสักปานใด
3.26M
