เกิดใหม่ในยุค 70 คุณหนูฟันน้ำนมขอสั่งลุย 【จบแล้ว】

        วันเวลาผันผ่านไปอย่างเชื่องช้าแต่สำหรับหมี่หลันเยว่และพวกพวกเขากลับเร่งวันหนึ่งให้เท่ากับสองวันทุกคนต่างเร่งรีบทำทุกสิ่งอย่างสุดกำลังแม่เจิ้งแทบไม่เห็นพวกเขาอยู่ที่บ้านเลยแม้กระทั่งลูกชายก็ยังตามติดพวกเขาไปทุกหนทุกแห่ง

        "ร้านค้าด้านหน้าใกล้จะตกแต่งเสร็จแล้วเสื้อผ้าของเราจะมาถึงเมื่อไหร่กัน?"

        เฉียนหย่งจิ้นคอยติดตามความคืบหน้าของร้านค้าอย่างใกล้ชิดเขาจึงได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของร้านในแต่ละวันอย่างชัดเจนที่สุดทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจมากกว่าใคร

        "ใกล้แล้วที่บ้านส่งโทรเลขมาบอกว่ากำลังจัดส่งให้เราอยู่ พวกเขาเว้นช่วงเวลาทำงานครึ่งเดือนเพื่อผลิตเสื้อผ้าคุณภาพเยี่ยมให้เราโดยเฉพาะ วางใจได้เลย เร็วๆนี้ก็จะได้รับสินค้าแล้ว ทางเราล่ะ อีกกี่วันถึงจะเสร็จ?"

        หมี่หลันเยว่ก็รู้สึกร้อนใจไม่แพ้กันอีกสองวันก็จะครบครึ่งเดือนแล้ว ซึ่งเป็นวันที่เธอกำหนดไว้ว่าการตกแต่งจะแล้วเสร็จไม่รู้ว่าการตกแต่งจะเสร็จตามกำหนดหรือไม่ ถ้าไม่เสร็จการเปิดร้านก่อนเปิดเทอมก็คงเป็นเรื่องยาก

        ร้านที่ตกแต่งเสร็จแล้ว ยังต้องเก็บกวาดทำความสะอาด จัดวาง และประดับตกแต่ง ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่จะทำเสร็จได้ในวันสองวันเสื้อผ้าก็จะมาถึงปักกิ่งในอีกไม่กี่วันข้างหน้าการแขวนเสื้อผ้าและการจัดทำตัวอย่างก็เป็นงานใหญ่ ต้องใช้เวลาทั้งวันเมื่อรวมทุกอย่างเข้าด้วยกัน ดูเหมือนเวลาจะไม่พอ

        "สองวันน่าจะพอได้ ถึงจะไม่เสร็จก็คงเหลือแค่ส่วนเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ถ้าอย่างนั้น พวกเขาเก็บงานไปเราก็เก็บกวาดไปพร้อมกัน ไม่น่าจะเสียเวลาอะไรมากนัก เถียจู้คนที่นายฝึกอบรมไว้เป็นยังไงบ้าง สองสามวันจะเริ่มงานได้ไหม?"

        เฉียนหย่งจิ้นเร่งรัดความคืบหน้าทุกวันเขามั่นใจว่าจะสามารถจบงานตกแต่งได้ภายในสองวันนี้ถึงจะเกินไปบ้างก็คงไม่เกินวันครึ่งแต่เขากลับกังวลว่าการฝึกอบรมของหนิวเถียจู้จะไม่ทัน เพื่อฝึกอบรมพนักงานขายพวกนี้อาจารย์เจิ้งยังช่วยประสานงานขอยืมห้องประชุมขนาดเล็กที่ไม่ค่อยได้ใช้งานซึ่งช่วยแก้ปัญหาใหญ่ของหมี่หลันเยว่ได้

        "ไม่มีปัญหาแน่นอน อบรมเสร็จแล้วเรายืมสถานที่ของอาจารย์เจิ้งมาแค่สิบวันช่วงนี้ฉันพาพวกเขาไปสำรวจห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ เพื่อให้พวกเขาได้ดูได้ฟังแล้วกลับมาสรุปผล ให้พวกเขาดูดซับสิ่งดีๆ จากพนักงานขายคนอื่นและเอาสิ่งที่ไม่ดีออกไป แต่การปฏิบัติจริงต้องรอดูหลังจากเราเปิดร้าน"

        หนิวเถียจู้พาพนักงานฝึกหัดไปสำรวจห้างสรรพสินค้านี่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการฝึกอบรมที่หมี่หลันเยว่ตกลงกับเขาเพราะหมี่หลันเยว่สังเกตว่าห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ในปักกิ่งให้ความสำคัญกับคุณสมบัติส่วนตัวของพนักงานขายเช่น การบริการด้วยรอยยิ้ม การต้อนรับ ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ดีที่หมี่หลันเยว่อยากให้ลูกน้องของเธอมี

        "โอ้ถ้าอย่างนั้นก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ฉันกำหนดได้เลยว่าอีกสองวันพวกเขาจะเข้าไปทำความสะอาดในร้านได้ ส่วนที่เหลือก็ยกให้นายแล้ว"

        ตราบใดที่การตกแต่งเสร็จภารกิจของเฉียนหย่งจิ้นในร้านก็ถือว่าเสร็จเหมือนกันต่อไปก็ขึ้นอยู่กับหนิวเถียจู้แล้ว

        "ถ้านายไม่มีปัญหาฉันก็ไม่มีปัญหาแน่นอน หย่งจิ้น นายอย่าดูถูกพวกสาวๆ นะ แต่ละคนเก่งกาจทั้งนั้นฉันยังเสียดายเลยว่าต้องคัดออกสี่คน จากแปดคนตอนแรกฉันคิดว่าจะคัดออกสองคนตอนสัมภาษณ์ แล้วคัดออกอีกสองคนหลังฝึกงานแต่พอสัมภาษณ์แล้ว ฉันไม่อยากคัดใครออกเลย"

        เมื่อได้ยินหนิวเถียจู้เรียกคนเหล่านั้นว่า‘สาวๆ’ ทุกคนก็พร้อมใจกันหัวเราะออกมาเสียงหัวเราะนั้นเป็นไปในทางที่ดี แต่ก็ทำให้หนิวเถียจู้หน้าแดงก่ำ

        "พวกนายหัวเราะอะไรกัน ฉันพูดจริงๆนะ"

        "ไม่ได้ว่านายพูดไม่จริงแค่ว่านายยังอายุน้อยอยู่แท้ๆ กล้าเรียกคนอื่นว่าสาวๆพวกเธอหลายคนอายุมากกว่านายอีกนะ ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ไปได้นายคิดว่าตัวเองอายุเท่าไหร่แล้ว"

        เจิ้งซวี่เหยาที่นั่งฟังอยู่ข้างๆไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ถูกหนิวเถียจู้ทำให้ต้องเอ่ยปากออกมา

        "อาจารย์เจิ้ง ตอนนี้ผมเป็นครูฝึกนะขอแค่ผมยังมีความสามารถ พวกเขาก็ดูถูกผมไม่ได้ดังนั้นผมเรียกพวกเธอแบบนี้ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ผมไม่ได้เรียกเพราะอายุแต่เป็นเพราะสถานะ เพราะพวกเธอทุกคนเรียกฉันว่าครูฝึก เคารพผมมาก"

        เจิ้งซวี่เหยาถูกหนิวเถียจู้ตอบกลับมาอย่างจริงจังใช้เวลาสักพัก เขาถึงจะพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง

        "งั้นฉันก็เป็นอาจารย์ของพวกนายทำไมไม่เห็นพวกนายเคารพฉันแบบนี้บ้างเลย"

        ในห้องก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังสนั่นอีกครั้งเจิ้งซวี่เหยารู้สึกจนปัญญาต่อสถานะอาจารย์ของตัวเอง

        ปรากฏว่าในวันที่สามหนิวเถียจู้พาพนักงานฝึกหัดมาที่ร้าน งานก่อสร้างที่นั่นเหลือเพียงแค่การเก็บงานหนิวเถียจู้ให้พวกเขาเยี่ยมชมก่อน

        "เอาล่ะที่นี่คือที่ที่เราจะทำงานกันต่อไป"

        หลังจากเยี่ยมชมแล้ว ก็ให้ทุกคนมารวมตัวกัน

        "พวกเธอก็เห็นแล้วว่าการตกแต่งร้านนี้ต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อร้านนี้ เราทุ่มเทกันไม่น้อยเลย แค่ดูจากการตกแต่งแบบนี้ก็หาได้ยากในเมืองปักกิ่งแล้ว พวกเราทุ่มเทแรงกายแรงใจกันมากแค่ไหนก็คงพอจะนึกภาพออก"

        "แต่พวกเธอก็เห็นแล้วว่าร้านของเรามีขนาดแค่นี้คงใช้คนเยอะขนาดนี้ไม่ได้ การเปิดร้านใหม่ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในวันสองวันดังนั้น พวกเธอต้องพยายามกันหน่อยนะ ที่จริงแล้ว ฉันเสียดายทุกคนนั่นแหละแต่ก็ช่วยไม่ได้ ร้านเล็ก คนเยอะ ถ้าไม่เลือกก็คงต้องเลือกอยู่ดี ช่วงทดลองงานก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกเธอแล้ว"

        คำพูดของหนิวเถียจู้เพิ่มแรงกดดันให้กับสาวๆอย่างมาก หลังจากใช้เวลาอยู่ด้วยกันช่วงหนึ่ง ความสัมพันธ์ของทุกคนก็ราบรื่นดีผู้หญิงสนิทสนมกันง่าย ตอนนี้พอได้ยินว่าจะต้องคัดคนออกสีหน้าของทุกคนก็ดูไม่ดีนัก

        พวกผู้หญิงต่างก็กังวลทั้งเรื่องของคนอื่นและเรื่องของตัวเองความรู้สึกบางอย่างง่ายที่จะก่อตัวขึ้น แต่พอพูดถึงการจากลา พวกเธอก็มักจะเศร้าไม่ว่าตัวเองจะถูกคัดออก หรือเพื่อนร่วมงานจะถูกคัดออกก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเธออยากเห็น

        "พวกเธออย่าเพิ่งท้อแท้ใจไปฉันจะบอกตรงนี้ว่าพวกเธอทุกคนเก่งมาก อย่างน้อยในสายตาของฉัน แต่ละคนก็มีข้อดีไม่อย่างนั้น ตอนสัมภาษณ์ ฉันคงคัดคนออกไปบ้างแล้ว แต่เพราะความโดดเด่นของพวกเธอฉันจึงเก็บทุกคนที่มาสัมภาษณ์ไว้"

        "ดังนั้น ถึงพวกเธอจะถูกคัดออกก็อย่าดูถูกตัวเอง ในใจของฉัน พวกเธอเก่งมากจริงๆการที่ฉันไม่สามารถใช้สายตาเป็นเกณฑ์ในการคัดเลือกพวกเธอได้ก็คงต้องใช้ความสามารถเท่านั้น ในช่วงทดลองงานฉันหวังว่าพวกเธอจะใช้ผลงานเป็นเครื่องพิสูจน์"

        "ฉันจะเก็บสี่คนแรกไว้แต่สี่คนที่เหลือ พวกเธออย่าเพิ่งหมดหวังเพราะฉันเพิ่งพูดไปว่าไม่ใช่ว่าพวกเธอไม่เก่งแต่เป็นเพราะธุรกิจของเราตอนนี้ยังไม่ใหญ่พอฉันหวังว่าพวกเธอจะมีความมั่นใจในธุรกิจของเรา ถ้าตอนที่ฉันเปิดสาขาพวกเธอยังหางานที่เหมาะสมไม่ได้ ฉันหวังว่าถึงตอนนั้นพวกเธอจะยังยอมรับคำเชิญของฉัน"

        หนิวเถียจู้เสียดายคนเก่งพวกนี้จริงๆด้วยสายตาของเขา ทุกคนคือผู้เชี่ยวชาญที่สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเองน่าเสียดายที่ร้านของพวกเขามีขนาดเล็กแค่นี้ ถ้าต้องการเก็บคนไว้ก็คงไม่มีทางเลือกอื่น ทำได้เพียงแค่สัญญาปากเปล่าก่อน หวังว่าตอนเปิดสาขาจะสามารถชวนคนพวกนี้กลับมาได้

        "ครูฝึกคะพวกเราแต่ละคนลดเงินเดือนลงได้ไหม แล้วเก็บทุกคนไว้พวกเราจะตั้งใจทำงานอย่างแน่นอน จะไม่ทำให้ร้านเสียใจที่รับคนเยอะเกินไป"

        ผู้หญิงคนหนึ่งที่ค่อนข้างกล้าหาญรีบเปิดปากพูดก่อน เพราะไม่อยากจากกับเพื่อนร่วมงาน

        "เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้เดี๋ยวฉันกลับไปปรึกษาเจ้านายของพวกเราเกี่ยวกับข้อเสนอของเธอตอนนี้เรามาเริ่มทำงานกันเถอะ ต้องทำความสะอาดร้านของเราให้สะอาดแล้วเราจะมาสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่นี่ นี่คือจุดเริ่มต้นของธุรกิจของเราและเป็นจุดเริ่มต้นของความรุ่งโรจน์ของพวกเรา ทำงานกับเจ้านายคนนี้พวกเธอจะไม่เสียใจ ฉันรับประกัน"

        คำพูดของหนิวเถียจู้ พวกผู้หญิงพวกนี้เชื่อเพราะถึงจะอยู่ด้วยกันแค่สิบกว่าวันพวกเธอก็ชื่นชมครูฝึกของตัวเองคนนี้ค่อนข้างมาก จะคัดคนหรือไม่คัดคนไม่ใช่ตอนนี้ดังนั้นทุกคนจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่ให้กับการทำความสะอาด

        "เสื้อผ้าทำไมยังไม่มาถึงร้านค้าทางนั้นเริ่มทำความสะอาดแล้วนะ ถ้าทำความสะอาดเสร็จแล้วสินค้าของเรายังไม่มาถึง ก็คงน่าเสียดายที่เราแย่งชิงช่วงเวลาพวกนี้มา"

        เฉียนหย่งจิ้นเริ่มลงมือพิมพ์ใบปลิวเพื่อนำไปแจกจ่ายตามที่ต่างๆ แต่ก็ยังไม่ได้รับสินค้าทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจจริงๆ

        "วันนั้นบอกว่าส่งของแล้วนี่นานี่ก็หลายวันแล้ว ตามหลักแล้วน่าจะถึงแล้วนะ"

        หมี่หลันเยว่ก็รู้สึกว่าเรื่องผิดไปจากที่เธอคาดการณ์ไว้เวลาที่เธอคำนวณไว้ สินค้าก็ควรจะมาถึงปักกิ่งแล้ว

        "ตอนบ่ายเราไปตรวจสอบที่สถานีขนส่งกันเถอะมัวแต่เดาอยู่ที่บ้านก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร"

        ตอนนี้หมี่หลันเยว่และเพื่อนๆยังพักอยู่ที่บ้านของอาจารย์เจิ้ง เมื่อพวกเขาพูดถึงความคิดที่จะย้ายออกไปแม่เจิ้งก็ไม่พอใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ยินลูกชายบอกว่าเด็กๆเก็บห้องออกมาสองสามห้องก่อนที่จะย้ายออกไป

        "บ้านสี่ประสานสร้างไม่เสร็จพวกเธออยากจะไปกินฝุ่นที่บ้านหรือไง จะรีบไปไหนกันรอให้ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก่อนค่อยย้ายไปสิ"

        ดังนั้น สุดท้ายทุกคนก็ยังคงอยู่ที่นี่ยังไงก็หน้าด้านอยู่มานานแล้ว ก็ขออยู่ต่ออีกหน่อยละกันนอกจากความเอื้อเฟื้อของแม่เจิ้งแล้ว ก็ยังมีความรู้สึกไม่เต็มใจในใจด้วยแบบนี้จิตใจก็จะสงบลง รออย่างใจเย็นจนกว่าบ้านจะสร้างเสร็จสมบูรณ์ ทุกคนค่อยย้ายไป

        "ขอโทษนะคะที่นี่คือบ้านของเจิ้งซวี่เหยาใช่ไหมคะ?"

        เมื่อได้ยินคนพูดในลานบ้านหมี่หลันเยว่ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง เฉียนหย่งจิ้นก็รีบพุ่งออกไปทันที

        "น้าครับ ทำไมมาถึงที่นี่ได้ล่ะหลันเยว่ น้าฉันมาแล้ว"

        เนื่องจากตอนนี้เป็นช่วงเช้าหมี่หลันหยางและพวกออกไปทำงานแล้วถ้าหมี่หลันเยว่ไม่ต้องปรึกษาเรื่องโฆษณากับเฉียนหย่งจิ้นทั้งสองคนก็คงออกไปข้างนอกแล้วเช่นกัน ผลปรากฏว่า พวกเขาคุยกันนานไปหน่อยเลยกลายเป็นว่าได้มาเจอหลิวเสี่ยวหว่านพอดี

        "พี่เสี่ยวหว่าน เข้ามาก่อนทำไมถึงมาปักกิ่งล่ะ ไม่บอกล่วงหน้าเลย พวกเราจะได้ไปรับ"

        หมี่หลันเยว่เพียงแค่บอกความคิดของเธอให้พี่ชายฟังแต่ก็รู้สึกว่าหลิวเสี่ยวหว่านไม่น่าจะสะดวกที่จะออกจากซวงเฉิงเรื่องนี้จึงผ่านไปเฉยๆ ผลปรากฏว่า พี่ชายกลับส่งหลิวเสี่ยวหว่านมาอยู่ตรงหน้าเธอ

        "แหม จะรับอะไรกันนี่ก็มีที่อยู่นี่นา พอถามดูก็เจอแล้ว"

        หลิวเสี่ยวหว่านโบกกระดาษแผ่นหนึ่งในมืออย่างไม่ใส่ใจข้างบนบันทึกที่อยู่และหมายเลขโทรศัพท์ของบ้านอาจารย์เจิ้งไว้อย่างละเอียดแต่ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือการเดินทางไกลครั้งแรกเมื่อได้พบกับหมี่หลันเยว่และเฉียนหย่งจิ้น หลิวเสี่ยวหว่านก็รู้สึกสบายใจขึ้น