อาณาจักรัฟ้า
ภายในห้องประชุมที่ถูกตกแต่งหรูหราได้มีร่างของกลุ่มคนกำลังนั่งขมวดคิ้วเคร่งเครียด พวกเขาเหล่านี้ต่างเป็ผู้เชี่ยวชาญของราชวงศ์ัฟ้า
โดยมีระดับบ่มเพาะสูงสุดเพียงหนึ่งคนที่อยู่ในระดับเทวะขั้นกลาง ส่วนคนที่เหลืออยู่ในระดับราชันย์-จักรพรรดิเท่านั้น
ซึ่งตรงกลางของหัวโต๊ะได้มีร่างของสาวงามในชุดเรียบง่ายกำลังอ่านรายงานของการประชุมครั้งนี้ด้วยใบหน้าเหนื่อยล้า
"เฮ้อ..เขตัฟ้าเล็กๆของเราเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ก่อนหน้านี้เราก็เผชิญกับการถูกวางยาพิษจากนิกายหมื่นพิษ มาตอนนี้เขตัฟ้าของเราอาจตกเป็ที่หลบซ่อนของคนจากลัทธิมืดอีก ไม่ว่าจะเป็ฝ่ายใดมันไม่ใช่สิ่งที่พวกเราสามารถต่อต้านได้เลย"สาวงามถอนหายใจเบาๆ
ในรายงานที่เธอได้รับมานั้นเป็รายงานจากหอการค้าแสงจันทร์ พวกเขา้าความร่วมมือในการตามหาคนจากลัทธิมืดที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในรอบๆเขตัฟ้ากับบริเวณใกล้เคียง
การตามหาครั้งนี้ของหอการค้าแสงจันทร์ได้ส่งผู้เชี่ยวชาญออกมา100คนกระจายไปทุกเขตในบริเวณรอบๆของเขตัฟ้า ซึ่งแต่ละคนต่างอยู่ในระดับเทวะ!!
แน่นอนว่าแต่ละเขตที่พวกเขาตามหาคือเขตที่ชายหนุ่มจีเป่ยได้บินผ่านมาส่งข่าว
ด้วยจำนวนผู้เชี่ยวชาญมากมายที่หอการค้าแสงจันทร์ส่งออกมา มันทำให้ผู้ปกครองของแต่ละเขตที่ตกเป็เป้าหมายต่างนั่งไม่ติดพื้น
พวกเขาจึงแสดงความจริงใจโดยการช่วยหอการค้าแสงจันทร์ตามหาอย่างกระตือร้น
ถ้าพวกเขาอยู่เฉยๆแล้วพบคนจากลัทธิมืดอยู่ในเขตตัวเอง ใครจะรู้ว่าหอการค้าแสงจันทร์จะทำอะไรกับพวกเขาบ้าง?
ด้วยความสามารถของขุมอำนาจระดับต่ำอย่างพวกเขา ไม่มีทางต่อต้านขุมอำนาจระดับสูงของหอการค้าแสงจันทร์ได้เลย
จำนวนผู้เชี่ยวชาญของพวกเขาทั้งสองต่างกันเหมือนฟ้ากับเหว!!
…
ในอีกด้านหนึ่ง ร่างของเด็กหนุ่มผมแดงกับชายกลางคนได้มาถึงหมู่บ้านกลางหุบเขาแล้ว
แต่มันกลับไม่มีชาวบ้านเหมือนกับที่อาจารย์ของมันบอกเลย ทุกอย่างว่างเปล่าไม่มีชาวบ้านสักคนเลยโผล่ออกมา
"หายไปไหนกันหมดนะ"หยุนหลี่หลับตาลงก่อนจะปลดปล่อยััิญญาให้ปกคลุมทั้งหมู่บ้าน
ภายใต้ััิญญานี้ไม่มีสิ่งใดเลยจะหลุดรอดออกจากสายตาของเขาได้เลย ภายในบ้านแต่ละหลังได้ถูกเขาตรวจสอบอย่างรวดเร็ว
จนกระทั่งได้มาถึงบ้านหลังสุดท้ายที่สร้างแตกต่างจากบ้านที่เหลือ เขาได้ควบคุมััิญญาให้ทะลุประตูเข้าไปเหมือนเดิม
แต่ทว่าััิญญาของเขากลับไม่สามารถทะลุประตูเข้าไปได้
ไม่เพียงเท่านั้นแผ่นป้ายของชื่อสำนักยังได้ส่องแสงสว่างออกมา ตัวอักษรแต่ละตัวที่ถูกเขียนเอาไว้ว่าไร้เทียมทานได้เปลี่ยนเป็คมดาบฟาดััิญญาของเขาแตกกระจาย!!
"แค่กๆ..จะ-เจอแล้ว"หยุนหลี่กระอักเืออกมาคำโตก่อนจะหัวเราะเสียงดังเหมือนคนบ้า
“ฮ่าๆ...นี่..มันตัวอักษรที่แฝงไปด้วยเจตจำนงค์เต๋าไร้เทียมทาน!!!”
“จะมีใครอีกที่สามารถสร้างเต๋าอย่างนี้แล้วไม่ถูก์ลงโทษ? มิหนำซ้ำเต๋าของท่านยังได้รับการยอมรับจาก์!!!”
“ท่านอาจารย์เป็ชายในตำนานคนนั้นจริงๆโดยไม่มีข้อสงสัยใดๆอีกแล้ว แต่ไม่น่าเชื่อเลยว่าท่านจะสร้างเต๋าไร้เทียมทานขึ้นมาได้จริงๆ!!”
ในโลกยุทธภพนั้นการจะเป็เซียนได้ต้องบรรลุเต๋าหนึ่งอย่าง แต่ในบรรดาเต๋ามากมายที่ได้รับการอนุมัติจากเต๋า์
จะมีบางเส้นทางเต๋าที่์ไม่ยอมรับอยู่เหมือนกัน เส้นทางเต๋าเ่าั้คือเส้นทางเต๋าที่อยากจะอยู่เหนือกว่า์ อย่างเช่นเต๋าไร้เทียมทาน!!
ถ้าใคร้าเลือกเส้นทางเต๋าท้าทาย์เช่นนี้ พวกเขาจะต้องเผชิญกับทัณฑ์พิโรธของ์!!!
แต่ทว่าตอนนี้หยุนหลี่ได้เห็นแล้วว่าเต๋าไร้เทียมทานของอาจารย์กลับได้รับการยอมรับจาก์ มันจะไม่ทำให้เขาบ้าคลั่งได้อย่างไร
โดยไม่รอช้าร่างกายของหยุนหลี่ได้มาปรากฏอยู่เบื้องหน้าของทางเข้าสำนัก ก่อนจะคุกเข่าเอาศรีษะแนบบนพื้น"ท่านอาจารย์ผู้สูงส่ง…ศิษย์มาถึงแล้วขอรับ"
ท่าทางของเด็กหนุ่มผมแดงตอนนี้เหมือนพวกบ้าคลั่งลัทธิอะไรสักอย่างเลย จากเด็กหนุ่มสงบเรียบร้อยได้เปลี่ยนเป็เด็กใจแตก
แม้แต่ผู้ติดตามของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเป็ห่วง“นายน้อยของเราอาการหนักเกินไปแล้ว”
ทันใดนนั้นประตูสำนักได้ถูกเปิดออก ก่อนจะมีร่างของหมาน้อยสีขาวโผล่หัวออกมาด้วยใบหน้าสงสัย"หือ!..ปีศาจ?"
คนทั้งสองต่างประหลาดใจเหมือนกันที่มีอสูรเปิดประตูออกมา แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาทั้งสองใมากกว่านั้นคือกลิ่นอายที่หมาน้อยปลดปล่อยออกมา กลับเป็ระดับศักดิ์สิทธิ์!!!!
"ข้าเป็ผู้เฝ้าประตูอันทรงเกียรติของนายท่าน"หมาน้อยหรี่ตาลงด้วยความเ็า"ปีศาจอย่างพวกเ้ามาที่นี่ทำไม?"
"ข้าเป็สาวกใหม่ของท่านอาจารย์หลงเทียน"หยุนหลี่เอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทางเร่งรีบ
"เอ๊ะ…ละ-ลูกศิษย์!!!"เจียงไป่ะโเสียงดังด้วยใบหน้าใ ซึ่งเสียงของเขาได้ทำให้เหล่าชาวบ้านที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ในสำนักพลันลืมตาตื่นขึ้นมา
"ห้ะ!!..ลูกศิษย์..นายท่านเรอะ"
…
ในอีกด้านของหลงเทียน ตอนนี้เขาได้เดินทางมาถึงหน้าทางเข้าเมืองใหม่แล้ว
ซึ่งเมืองแห่งนี้ถูกเรียกว่าเมืองทุ่งหญ้าเขียวโดยมีระยะทางห่างจากหมู่บ้านกลางหุบเขาของหลงเทียนเพียง30กิโลเมตรเท่านั้น
ระยะเพียงเท่านี้ถือว่าอยู่ใกล้กันมากสำหรับเหล่าผู้ฝึกตน พวกเขาใช้เวลาเดินทางไม่ถึง30นาทีด้วยซ้ำ
แต่สำหรับคนที่ต้องเดินทางธรรมดาอย่างหลงเทียนแล้ว เขาใช้เวลาไปมากถึง5ชั่วโมง!!
แม้ว่าเขาจะใช้เวลานานกว่าคนอื่น แต่เขาก็มีความสุขมากกับการเดินทางครั้งนี้ นอกจากเขาได้ัักับธรรมชาติรอบๆแล้ว
เขายังได้ถ่ายภาพของผู้เชี่ยวชาญบนนกอินทรีย์มากกว่า6กลุ่มที่บินผ่านมาอีกด้วย!!!
เมืองทุ่งหญ้าเขียวแห่งนี้ถูกจัดเป็เมืองค้าขายของเขตัฟ้า ในแต่ละวันจะมีคนมากมายเดินทางมาซื้อของแลกเปลี่ยนกัน
ด้วยขนาดของเมืองที่สามารถบรรจุคนได้มากถึง1แสนคน ทำให้เมืองแห่งนี้มีธุรกิจหลายประเภทได้มาเปิดให้บริการ
"นี่…มันอย่างกับฉากในหนังแฟนตาซี"
หลงเทียนมองสองข้างทางที่เต็มไปด้วยร้านขายอาวุธแปลกๆด้วยความตื่นเต้น แต่ขณะนั้นเองเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นมาขัดจังหวะเขา
(ได้พบคนพร์ปกติ)
"เอ๊ะ..พบอีกแล้วเรอะ!"หลงเทียนรีบใส่แว่นตาสีดำทันที
ด้วยจำนวนคนมากมายที่เดินผ่านไปมา แต่กลับมีเพียงพร์ขยะเท่านั้นที่ปรากฏขึ้นมาเหนือหัวของพวกเขาแต่ละคน
จนกระทั่งสายตาของหลงเทียนได้ไปหยุดอยู่บนร่างบอบบางของหญิงสาวชุดดำคล้ายนินจากำลังนั่งกินเหล้าอยู่ในโรงเตี๊ยมคนเดียว
แม้ว่าบนโต๊ะของเธอจะมีถังเหล้าว่างเปล่าตั้งเรียงกัน10ถังแล้ว แต่ใบหน้าของเธอกลับยังคงซีดเผือกไม่มีร่องรอยสีแดงเลย
มิหนำซ้ำเวลาเธอไอยังมีหยดเืสีดำกระเด็นออกมาติดบนฝ่ามือทุกครั้ง กลิ่นอายพลังชีวิตของเธอยังเริ่มหายไปอย่างช้าๆ
ถ้ามีนักปรุงยาเห็นอาการของเธอ พวกเขาจะรับรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้เธอกำลังติดพิษ!!!
"ในที่สุดข้าจะได้พักผ่อนเสียที.."หญิงสาวบ่นพึมพำเบาๆด้วยใบหน้าเรียบเฉย
แม้จะเป็่วาระสุดท้ายของชีวิตแล้ว แต่เธอกลับไม่มีท่าทางหวากลัวต่อความตายเลย
เธอคนนี้คือนักฆ่าจากหอคอยเงาสังหารมีระดับบ่มเพาะกึ่งศักดิ์สิทธิ์!!
ซึ่งภารกิจสุดท้ายของเธอที่ได้รับคือการไปลอบสังหารผู้าุโของนิกายหมื่นพิษ แม้เธอจะทำภารกิจสำเร็จ แต่เธอต้องแลกมาด้วยกับการติดพิษที่ไม่มีทางรักษา
แม้แต่หอคอยเงาสังหารยังตัดสินใจทิ้งเธอด้วยซ้ำ!!
"สวัสดีพี่สาว..ข้าขอนั่งด้วยได้ไหม?"หลงเทียนนั่งลงด้านหน้าของเธอด้วยรอยยิ้ม
“หืม..สภาพของเธอที่ดื่มเหล้ามากอย่างนี้ ข้าเคยเห็นจนชินตาแล้ว ส่วนใหญ่จะเป็พวกผิดหวังในความรัก คงถูกคนรักทิ้งมาสินะ”
"ใครสั่งให้เ้านั่ง?"หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงเ็าพร้อมกับปลดปล่อยจิตสังหารออกมา จิตสังหารนี้เป็หนึ่งในทักษะของเธอที่โจมตีจิติญญาของศัตรูโดยตรง
แต่ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เขายังตอบกลับด้วยท่าทางสบายๆ"ข้ารู้ว่าตอนนี้ท่านคงเ็ปมากสินะ เฮ้อ..ข้าก็เคยผ่านเหตุการณ์นี้มาหลายครั้งแล้ว แม้ตอนแรกจะเ็ป แต่ถ้าผ่านมาได้เราจะมีภูมิต้านทานต่อมัน"
“จิตสังหารของข้าทำอะไรเขาไม่ได้..คนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา!!!”
“อีกอย่างเขามองแวบเดียวก็รู้ได้เลยว่าข้ากำลังทรมานจากยาพิษ!! แถมเขาเคยผ่านพิษเหมือนกับข้ามาหลายครั้งแล้วเรอะ!!”
หญิงสาวเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจก่อนจะถามออกมาอีกครั้งอย่างไม่มั่นใจ"ท่านเคยถูกพิษที่ไม่มีทางรักษามาด้วยเรอะ?"
“หือ? พิษ?..เข้าใจละเธอคงหมายถึงความรักที่เป็พิษสินะ!!”หลงเทียนพยักหน้ายอมรับเบาๆ"ใช่แล้วละ..ข้าเคยผ่านมันมาแล้ว แม้ข้าจะรู้ว่ามันเป็พิษร้าย แต่ข้าก็ยังยอมให้มันกัดกินหัวใจของข้า"
"กว่าข้าจะตัดมันได้ก็ใช้เวลานานเลยละ แต่เหตุการณ์ครั้งนั้นก็สอนให้ข้ามีภูมิต้านทานต่อมัน ตอนนี้พิษร้ายแบบนั้นไม่สามารถทำให้ใจของข้าสั่นคลอนได้อีกแล้ว"
“หือ!! ชายผู้นี้เป็ใครกันแน่..ทำไมเขาพูดเหมือนพิษที่ไม่มีทางรักษาเป็เพียงพิษธรรมดาที่รักษาได้ง่ายๆ”
หญิงสาวมองชายลึกลับเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง ก่อนจะรีบใช้มือปิดปากห้ามเืที่กำลังจะพุ่งออกมาอีกครั้ง"น่าเสียดายที่ข้าเจอท่านช้าไป ข้าคงไม่เหลือเวลาจัดการมันแล้ว"
ตอนนี้อาการของเธอได้มาถึงขั้นวิกฤตแล้ว พิษได้ลามทั่วร่างกายของเธอแล้ว อีกไม่นานเธอกำลังจะจากโลกนี้ไป
เมื่อได้ยินคำพูดสิ้นหวังของหญิงสาว ในหัวของหลงเทียนได้จินตนาการไปไกลทันที
“อย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนี้กำลังจะฆ่าตัวตาย!! บ้าเอ้ยกว่าข้าจะหาคนพร์ปกติเจอ มันลำบากมากนะเฟ้ย”
“ไม่ได้การแล้ว..ข้าต้องขัดขวางไม่ให้เธอคิดสั้น”
“หึหึ..แต่ถ้าเราทำให้เธอเมาได้ บางทีเธออาจจะไม่มีเรี่ยวแรงจะฆ่าตัวตาย”
หลงเทียนขมวดคิ้วด้วยใบหน้าเคร่งเครียดก่อนกัดฟันใช้แต้มซื้อเหล้าราคา2000ออกมา"อย่าพูดเื่อย่างนั้นเลย เรามากินเหล้าให้สนุกกันเถอะ"
7K
