นิยายแห่งรักพันผูกที่ผูกพันธ์ พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๑๙
แซนนิ่งคิดไปชั่วครู่ ซีมองพ่อเป็ระยะ.. ระยะ.. เขาไม่อยากกดดันพ่อตัวเอง แต่เขาก็อยากรู้อยากหาทางออกให้กับตัวเอง
“พ่อว่า.. ซีไม่ต้องรีบหาคำตอบถึงขนาดที่ต้องรีบไปมีอะไรกับใครหรอก..ให้เวลาทำงานสักหน่อยดีกว่านะ”
“ทำไมต้องรอเวลา? ทำไมถึงไม่ต้องรีบล่ะครับ?”
“ก็.. เื่แบบนี้มันควรเกิดจากความรักนี่นา” พูดไปแซนก็พยายามคิดหาข้ออ้างบอกซีไป “การมีอะไรกัน มันควรมีความรักด้วย เหมือนที่ภาษาอังกฤษใช้คำว่าMake love ไงล่ะ”
ซีเริ่มคิดตามที่พ่อแซนพูด
“การมีเพศสัมพันธ์แบบไม่มีความรัก มันก็แค่มีเซ็ก แค่อะไรกัน อย่างที่ภาษาอังกฤษใช้คำว่าHave sex มันอาจจะไม่พบคำตอบที่เรา้าก็ได้นี่”
ซีพยักหน้า เข้าใจในสิ่งที่พ่ออธิบาย
“แล้วอีกอย่าง.. ไม่ว่าซีจะชอบผู้หญิง หรือชอบผู้ชายซีก็คือลูกของพ่อ”
จบคำพูดพ่อแซน ซีก็มองพ่อและเข้าไปสวมกอดพ่อของเขาด้วยความรู้ดี อย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนแม้จะมีความเก้อเขินตามประสาเด็กผู้ชายเด็กผู้ชายที่ไม่ค่อยแสดงความรักด้วยการกอดออกมาบ้างก็ตาม
รุ่งขึ้น ชลรับชีทกลับมาพักที่ห้อง ซีอยากไปเยี่ยมชีทที่ห้องพัก แต่ติดที่ข้อตกลงของพ่อชลที่ห้ามเขาเข้าห้องพักของชีท ซีจึงไม่สามารถทำตามใจตนได้
แซนเข้าใจว่าลูกชายตนรู้สึกอย่างไร “พรุ่งนี้พ่อมีถ่ายรายการทำอาหารนิดหน่อย ซีลองชวนโก้กะนนมาลองฝึกทำรายการออนไลน์ของพ่อสิ”
ซีไม่เข้าใจว่าพ่อแซนวางแผนอะไรให้เขา แต่ก็ยอมรับปากแต่โดยดี “ครับพ่อ”
แซนยิ้มให้ด้วยสายตาที่มีความหมายบางอย่าง ซีก็ยังไม่เก็ทอยู่ดี จนเขาไลน์ไปชวนโก้กะนน และไลน์บ่นกะโก้เื่ที่เขาไม่สามารถไปเยี่ยมชีทได้
.. “พ่อมึงที่ดีฉิบหาย” .. โก้ไลน์ตอบซี
.. “พ่อกูดีอย่างที่มึงเคยบอกกูไง กูรู้แล้ว” ..ซีตอบเพื่อนไปอย่างซื่อๆ ..“แต่กูก็ยังไม่รู้เลยว่าจะได้ไปเยี่ยมหรือเปล่า?” ..
.. “ควายเอ๊ย!!” ..โก้ว่าเพื่อนตรงๆ
ซีไม่เข้าใจเพื่อน จึงส่งสติ๊กเกอร์ ‘งง’ ไปให้โก้
.. “มึงไปกราบพ่อมึงเลยไอ่ซี” ..
ซียิ่งงงหนัก เขาตามความคิดเพื่อนไม่ทันจริงๆ
.. “การที่กูกะไอ่นนไปอยู่กะมึงที่ห้องพ่อมึง ก็เท่ากับว่าพวกเราสามคนไปเยี่ยมชีทที่ห้องชีทได้ไงเล่า มึงก็ไม่ผิดสัญญากะพ่อชลด้วย” ..
.. “จริงด้วย” .. ซีตอบเพื่อนไป
.. “ขอบใจมึงมาก” .. ซีส่งไปอีกข้อความ
.. “กูแค่แปลความ มึงควรไปขอบใจคนวางแผนอย่างพ่อมึงโน่น ไป!!” ..
.. “คร้าบบบบบคุณเพื่อน” .. พิมพ์ตอบเพื่อนเสร็จซีก็รีบไปหาพ่อแซน
“ขอบคุณพ่อมากครับ” ทั้งๆที่แสนดีใจ แต่ซีก็ยังรู้สึกเขินตัวเองเกินกว่าที่จะเดินเข้าไปกอดพ่อ
แซนนั่งมองลูกชาย เขาแค่พยักหน้ารับ
“ถ้าเพื่อนๆ ผมอยู่ด้วยตอนนี้ มันคงผลักให้ผมไปกอดพ่อ แต่ผม.. ” ซีตัดสินใจพูดความในใจ “ผมเขิน .. ผมไม่กล้า”
“แค่กล้าพูดพ่อก็ดีใจมากแล้ว”
แม้คนหนึงยืน อีกคนหนึ่งนั่ง ระหว่างสองคนยังมีระยะบางอย่างอยู่แต่ความรู้สึกที่ส่งผ่านสายตาของกันและกันนั้นก็ทำให้อีกฝ่ายเข้าใจอีกฝ่ายได้เป็อย่างดี
รุ่งขึ้น ซีก็พาโก้และนนไปเคาะประตูห้องชล เมื่อชลเปิดประตูมาพบทั้งสาม พวกเขาขอเข้าเยี่ยมชีท ชลได้แต่ยิ้มและยอมจำนนแต่โดยดี
ทั้งสามหนุ่มจึงได้เข้าไปเยี่ยมอาการชีทที่ห้องพัก แม้ชีทจะดีขึ้นมากแล้วแต่พ่อชลก็ยัง้าให้เธอพักผ่อน ชีทจึงถูกห้ามไม่ให้มาอยู่กับเพื่อนๆที่ฝึกงานทำรายการออนไลน์ที่ห้องของอาแซน
ชีทยอมรับข้อห้ามของพ่อ เธออยากอยู่ห่างซีสักพัก
การที่ชีทเห็นหน้าซีในวันนี้ ทำใจเธอหวั่นไหวเหลือเกินชีทจึงได้รู้ว่า.. ่ที่ผ่านมา แม้ไม่ค่อยเจอหน้า แทบไม่ได้คุยกัน แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ใจเธอเข้มแข็งขึ้นเลย
ชีทโทรตามเล็กมาฝึกงานอีกคน ตามที่เล็กเคยบอกเธอไว้ และชีทไม่ลืมที่จะบอกอาแซนของเธอว่ามีเพื่อนผู้หญิงชื่อเล็กมาฝึกงานด้วย
ซี โก้ นน เล็ก จึงได้เข้าไปดูและช่วยพี่ๆ มืออาชีพทำนั่นนี่นิดหน่อย จนถึงเวลาพัก เล็กไลน์ตามชีทลงมาที่ห้องรับแขกซึ่งอยู่ชั้นล่างของคอนโดฯ
ชีทก็มาตามที่เล็กนัดหมาย “มีอะไรเหรอเล็ก” สายตาชีทก็เหลือบไปเห็นซียืนอยู่กับโก้และนน พร้อมกับได้ยินคำพูดของเล็ก
“เล็กอยากให้ชีทปรับความเข้าใจกะซี”
ชีทกำลังจะเดินหนี
“ไม่ว่ามันจะยังไง แต่พวกเราก็ยังเป็เพื่อนกันนะชีทยังต้องเรียนด้วยกันอีกสองปีกว่าเลยนะ” คำพูดของเล็กทำให้ชีทยืนนิ่ง
“ซีขอโทษ ขอโทษในทุกอย่างที่ผ่านมา”
ชีทยังยืนนิ่ง.. หันหลังให้ทุกคน
“ที่ผ่านมา.. มีอะไรเกิดขึ้นเยอะแยะมากมาย.. อาจจะมีอะไรที่ซี.. ทำให้ชีทไม่พอใจ..”
ชีทก็ยังยืนนิ่ง.. และหันหลังให้ทุกคน
“หรืออาจจะมีบาง่เวลา.. ที่ซีไม่รู้จะอธิบายเื่เก่าๆอย่างไร.. แต่วันนี้.. ซีพร้อม.. พร้อมจะบอกเล่าทุกอย่างให้ชีทฟังแล้วนะ” ซีพูดชัดเจน “ขอแค่.. ให้ชีทฟังซี”
“มันไม่เกี่ยวกับซีหรอก” ชีทพูดขึ้นทั้งที่ยังยืนหันหลังให้ทุกคน “แต่เป็เพราะชีทเอง ชีทสัญญากับพ่อไว้ว่า.. จะไม่ยอมมีแฟนก่อนอายุสิบห้า”
“ก็ไม่ต้องเป็แฟนสิ แค่เป็เพื่อนที่ดูแลกัน แค่ได้พูด ได้คุยกัน ..ก็พอ”
“ชีทโกหกตัวเองแบบนั้นไม่ได้หรอกซี”
“ชีทททท” ซีอุทานชื่อชีทพร้อมกับเล็ก
“อีกเดือนเดียว ชีทก็จะสิบห้าแล้ว ให้ชีทรักษาสัญญากะพ่อเถอะนะ”
“แค่เพื่อน” เสียงซีเศร้ามาก “แค่เพื่อนก็ได้ซีสัญญา จะไม่พิเศษมากไปกว่านั้น”
“งั้นเราจะอยู่กันเป็เพื่อนกลุ่มห้าคนแบบนี้นะ” โก้พูดขึ้นหลังจากเงียบอยู่นาน
“เล็กว่าดีนะ ห้าคน ช่วยกันเรียน ช่วยกันทำการบ้าน และมาฝึกงานที่ดี ทำทุกอย่างไปด้วยกันทั้งห้าคนนี่แหละ”
“ดีดีดีดี” นนเสริมขึ้นอีกคน
“นะ.. ชีท” เสียงซีทำให้ปราการในใจชีทอ่อนยวบลง
ชีทหันหน้ามาสบตาเพื่อนทุกคน “ก็ได้”
ซีและผองเพื่อนยิ้มออก
แม้ซีจะประหม่าเมื่อต้องทำงานหน้ากล้อง แต่ความเทพของแซน และประสบการณ์อันเจนจัดแซนก็ช่วยซีได้อย่างสบายๆ ช่วยให้ซีรีแลกซ์กับการทำงานมากขึ้นทีเดียว
การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าแบบไม่รีบร้อนของแซนช่วยให้ซีเห็นตัวอย่างที่ดี ยิ่งเมื่อซีได้เห็นแซนได้ช่วยแซน ได้เรียนรู้จากแซนว่าเขาต้องทำอย่างไร ไม่นานนักซีก็เริ่มคล่องขึ้น
โก้ฝึกงานด้านการถ่ายภาพเคลื่อนไหว ได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อสำหรับเด็กม.๔
ส่วนนนก็ขอช่วยจิปาถะ เพราะนนอยากเป็นักแสดง อยากเล่นละครไม่ได้อยากทำรายการโทรทัศน์ แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธว่า การมาฝึกงานแบบนี้ทำให้นนรู้จักงานกองถ่ายมากขึ้น
“อนาคต.. พ่อยกรายการให้ซีทำได้เลยนะนี่” แซนพูดอย่างดีใจที่เห็นลูกชายทำหน้าทีได้ดี
“อย่าเลยครับพ่อ ยังมีอีกหลายอย่างที่ซีต้องเรียนรู้ให้ซีฝึกเป็ผู้ช่วยพ่อแบบนี้ไปก่อนดีกว่าครับ” ซียังรู้สึกว่า มีอีกหลายอย่างที่เขาต้องเรียนรู้
“ถ่ายรายการก็เสร็จแล้ว เก็บของก็เสร็จแล้ว เล็กว่า..เราทุกคนลงไปทำการบ้านที่ห้องอ่านหนังสือกันเถอะ” เล็กฝึกงานในหน้าที่ ‘ผู้จัดการกองถ่าย’ ซึ่งช่วยจัดการทุกสิ่งให้เพื่อนๆได้อย่างลงตัว จนเพื่อนทุกคนบอกว่า .. ตำแหน่งนี้ช่างเหมาะกับเธอเสียเหลือเกิน
แล้วเด็กๆ ทั้งห้าคน ก็เดินไปหยิบกระเป๋านักเรียนและเดินตามกันลงไปห้องอ่านหนังสือที่ชั้นล่างแต่ก็ลืมที่จะร่ำลาทีมงานมืออาชีพที่ทำรายการของแซน
หลังจากทำการบ้านเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกลับบ้าน ซีกะชีทขึ้นลิฟท์ไปที่ห้องพัก ทั้งสองเดินไปตามทางเดินโดยไม่คุยกัน ซีหยุดและเปิดประตูห้องเขา จึงทำให้ชีทมองเข้าไปในห้องและเห็นว่า อาแซนของเธอนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟาและน่าจะร้องไห้อยู่ด้วย
ชีทลืมสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อเธอรีบเข้ามาดูอาการอาแซนที่เธอรักทันที “อาแซน!! อาแซนเป็อะไรไปคะ”
อาแซนของชีทนั่งถือกล่องพัสดุอยู่ ยากที่จะบอกว่าอาแซนรู้สึกเช่นไรแต่ที่แน่ๆ ทั้งชีทและซี เห็นน้ำตาเอ่อล้นดวงตาอาแซน
“พ่อ พ่อเป็ไรอะ” ซีถามด้วยความเป็ห่วง
“ปิ๊กเค้าส่งของพวกนี้มาให้” พูดจบ แซนก็หยิบทั้งกางเกงใน ทั้งถุงยางอนามัยและผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกล่องพัสดุนั่นขึ้นมา
“เค้าส่งของพวกนี้มาให้ แล้วทำไมอาแซนถึงรู้สึก.. อย่างนี้ล่ะ”
“ใช่พ่อ ซีก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรเลย”
แซนพยายามกลั้นใจ ตั้งสติเพื่ออธิบาย “รุ่นซีกะชีทอาจจะไม่เข้าใจ แต่ถ้าเป็รุ่นพ่อการส่งกางเกงในกับถุงยางมาให้ ก็เพื่อบอกเราว่าเค้ามีอะไรกันแล้วเค้าถึงรู้ขนาดของกันและกัน”
ซีกะชีทอึ้งไปกับคำพูดของแซน
“.. แล้วการที่เค้าส่งผ้าเช็ดหน้ามาให้ ..ก็เพื่อให้พ่อซับน้ำตาไงล่ะ” พูดจบน้ำตาของแซนก็เริ่มหลั่งริน
“เอ่อ.. ชีทว่า.. พ่อชลไม่น่าจะไปเหลวไหลแบบนั้นนะคะอาแซน” ชีทปลอบอาแซนและพยายามคาดเดาว่าพ่อตัวเองไม่ทำแบบนั้นแน่ๆ ทั้งที่ตัวชีทไม่แน่ใจเลย
“ใช่ครับพ่อ เราถามพ่อชลก่อนดีกว่ามั้ยครับ”
แซนรวบรวมความกล้า แล้วเปิดภาพที่ตนเองเซฟไว้ในมือถือเมื่อไม่นานมาหน้านี้แล้วจึงส่งมือถือให้ทั้งสองดู
ภาพในมือถือ.. เป็ภาพปิ๊กจูบปากับชลแบบดูดดื่ม
พอเห็นภาพนั่น ทั้งซีและชีทก็พูดอะไรไม่ออก
“รูปนี้ เป็กระแสในเฟสบุ๊คมาสักพักแล้ว เพื่อนๆ พ่อเค้าส่งมาให้พ่อดูแต่พ่อพยายามมองข้าม พยายามคิดว่ามันเป็งานเท่านั้น อย่าไปใส่ใจเลย” พ่อแซนพยายามอธิบายให้เด็กฟังแต่ยังไม่วายปนสะอื้นไห้ “แต่พอปิ๊กส่งของแบบนี้มาจะคิดว่าเป็งาน คงไม่ได้แล้วล่ะ”
“เหมือนประกาศาเลย” ชีทออกความเห็น “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นชีทจะอยู่ข้างอาแซน ชีทจะช่วยอาแซนนะคะ”
“เอางี้พ่อ ซีกะนนจะขอตามพ่อชลไปกองถ่าย ซีจะอ้างกะพ่อชลว่าขอตามไปดูงานจะได้เป็หูเป็ตาให้พ่อด้วย”
แซนยิ้มรับคำลูกชาย แล้วก็คิดบางเื่ขึ้นมาได้ “แต่ซีจะ..”
“ซีทำได้พ่อ” ซีรีบตัดบทเพราะเขาเองก็ยังไม่เคยคุยกะชีท เื่ที่เขาหวั่นไหวกะพ่อชล “นนจะช่วยเราได้มาก” ซีจงใจเน้นเสียงคำว่า ‘เรา’ เพื่อให้แซนเข้าใจว่าหมายถึงทั้งแซนและซี
แซนได้แต่ยิ้มขอบคุณทั้งซีและชีท
แล้ว.. ปฏิบัติการตามติดชีวิตชลวิทย์ของซีกะนนก็เริ่มต้นขึ้น นนต้องมานอนกับซีเพื่อตื่นเช้าไปกองถ่ายกับพ่อชล
วันแรกๆ ทั้งสองก็ยังไม่เจอตัวคุณปิ๊ก แต่ทั้งซีและนนก็ได้เห็นการทำงานกองถ่ายละครซึ่งต่างจากกองถ่ายรายการอย่างมาก การไปเห็นของจริงทำให้นนยิ่งมั่นใจว่าเขาเลือกได้ถูกต้องที่ไม่ทำอะไรมากกะรายการของพ่อแซน เพราะการแสดงละครคือจุดหมายที่แท้จริงของนนจริงๆ
แล้วทั้งซีและนนก็เจอคุณปิ๊กในกองถ่ายรายการที่พ่อชลไปทำงานจนได้ ไม่ต้องรอให้คุณปิ๊กคุกคามพ่อชลหรอก เพราะทันทีที่คุณปิ๊กเห็นซีเขาก็แทบไม่มองผู้ชายคนไหนในกองถ่ายอีกเลย
แม้ซีจะรู้สึกแย่กับสายตาที่คุณปิ๊กของเขา แต่ซีก็เลือกที่จะมองกลับและยิ้มให้คุณปิ๊ก ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ในใจคุณปิ๊กลิงโลด
“หนูมาทำอะไรในกองถ่ายจ๊ะ” ปิ๊กเดินเข้ามาหาซีและเริ่มการสนทนา
“ฝึกงานครับ” ซีตอบแม้จะต้องหลบสายตาคุณปิ๊กบ้าง แต่พอกลับมาสบตาคุณปิ๊กอีกครั้ง ซีก็ทำให้คุณปิ๊กหวั่นไหวไม่น้อย
“ฝึกงานด้านไหนเอ่ย.. ” ปิ๊กลากเสียงอย่างมีนัยยะ ..
“ก็.. ทุกด้านเท่าที่จะทำได้แหละครับ” ซีตอบไปอย่างกำกวม
“แสดงว่า.. พี่ช่วยได้.. ใช่ไหม” ปิ๊กพูดเข้าเป้า
“ก็.. แล้วแต่ว่า.. พี่จะอยากช่วยผมหรือเปล่า” พูดจบ ซีก็ทำทีขยับตัวเดิน แล้วสะดุดขาตัวเองล้ม ตัวของซีเซเฉียดผ่านตัวคุณปิ๊กไปนิดเดียว
คุณปี๊กอยากช่วยซีจึงเข้าประคอง ทำให้ตัวของเขาล้มลงไปด้วย.. จนเกือบจะทับบนตัวของซี
มือข้างหนึ่งของคุณปิ๊กวางลงที่เป้ากางเกงซีพอดิบพอดี!!
ริมฝีปากคุณปิ๊กก็แทบจะััใบหน้าของซี
ซีมองสบตาคุณปิ๊กด้วยความใ!!
จบตอน๑๙
1K
