บทที่ 3: เปลือกที่ขาวสะอาด (The Pristine Shell)
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านราคาแพงสาดส่องเข้ามาในห้องพักที่จัดวางอย่างเป็ระเบียบ จูน ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่ร่างกาย ทุกครั้งที่เธอขยับตัว ความเจ็บแปลบที่ท้องน้อยและรอยระบมที่โคนขาจะคอยเตือนสถิติของ "การทดลอง" เมื่อคืนที่ผ่านมา
จูนพยุงตัวลุกขึ้นยืนหน้ากระจกในห้องน้ำ เธอถอดชุดนอนออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างกายที่ขาวซีดราวน้ำนมซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วย "รอยด่าง" รอยฟันสีเข้มที่หัวไหล่ รอยจ้ำสีม่วงแดงที่นูนเด่นบนสะโพก และรอยนิ้วมือที่บีบเค้นจนขึ้นปื้นที่น่อง
‘การตอบสนองทางกายภาพระดับที่ 3: ร่างกายเกิดการอักเสบของเนื้อเยื่ออ่อน (Soft Tissue Inflammation) แต่อัตราการหลั่งสารเซโรโทนินในสมองกลับคงที่และสูงกว่าปกติ 15%... รอยพวกนี้คือเหรียญตราของความจริง’ จูนบันทึกในใจอย่างสงบ ขณะที่ปลายนิ้วเรียวััรอยกัดที่ไหล่เบาๆ
เธอเปิดฝักบัว ปล่อยให้น้ำเย็นจัดไหลผ่านร่างกายเพื่อชำระล้างคราบกามที่แห้งกรัง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อน้ำัักับแผลถลอกที่จุดอ่อนไหว จูนหลับตาลง ภาพของสมพงษ์และเพื่อนๆ ที่รุมทึ้งเธอในความมืดแล่นเข้ามาในหัว มันไม่ใช่ความทรงจำที่น่ากลัวสำหรับเธอ แต่มันคือ "แหล่งข้อมูล" ที่ต้องจัดเก็บ
ในเวลาเดียวกัน ที่โรงพยาบาลเอกชนสุดหรู หมอไหม ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่รีดจนเรียบกริบกำลังนั่งอ่านชาร์ตคนไข้อยู่ในห้องทำงานส่วนตัว แววตาหลังกรอบแว่นทรงเสน่ห์นั้นดูนิ่งลึกและฉลาดเฉลียว เธอคือศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่มองเห็นอวัยวะมนุษย์มานับไม่ถ้วน แต่มีเพียงเธอกลางดึกเท่านั้นที่รู้ว่า "กลไก" ของร่างกายเธอก็้าการกระตุ้นที่แรงกว่าเข็มฉีดยา
เสียงเคาะประตูขัดจังหวะความเงียบ พิม ไฮโซสาวผู้เพียบพร้อมเดินเข้ามาด้วยท่าทางสง่างาม แต่แฝงไปด้วยความกังวลที่ซ่อนไว้ภายใต้แว่นกันแดดแบรนด์เนมอันใหญ่
"หมอไหม... พิมรู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ รบกวนตรวจ 'ข้างใน' ให้พิมหน่อยได้ไหมคะ?" พิมพูดเสียงเบา รอยยิ้มที่เคยสดใสดูจืดจางลง
หมอไหมมองเพื่อนสาวอย่างรู้เท่าทัน เธอปิดแฟ้มลงแล้วลุกขึ้นเดินไปหาพิม "ไปที่เตียงตรวจเถอะค่ะพิม... เดี๋ยวไหมจะ 'ดู' ให้ละเอียดเองว่าพิมไปโดนอะไรมา"
ในห้องตรวจที่ปิดมิดชิด แสงไฟสีขาวนวลส่องสว่าง หมอไหมสวมถุงมือยางสีขาว เสียงของถุงมือที่เสียดสีกันดังก้องในความเงียบ พิมนอนอยู่บนเตียงขาหยั่งด้วยความประหม่า เมื่อผ้าคลุมถูกเลิกขึ้น หมอไหมก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นร่องรอยที่ปรากฏบนตัวพิม
"สมพงษ์สินะ..." หมอไหมกระซิบเบาๆ พลางใช้นิ้วที่สวมถุงมือััรอยช้ำที่โคนขาของพิมอย่างแ่เบา "เขารุนแรงกับพิมขนาดนี้เลยเหรอ?"
"พิม... พิมห้ามตัวเองไม่ได้ค่ะหมอ" พิมสะอื้นออกมาเบาๆ ความอับอายปนความกระสันแล่นผ่านแววตา "มันสกปรก... แต่มันทำให้พิมรู้สึกว่าพิมยังมีตัวตน"
หมอไหมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้พิมมากขึ้น แววตาที่เคยเ็าของหมอสาวเริ่มเปลี่ยนไป "ไหมเข้าใจค่ะพิม... เพราะบางที ร่างกายคนเราก็ไม่ได้้าความสะอาดสะอ้านไปเสียหมดหรอก"
่บ่ายที่มหาวิทยาลัย จูนนั่งอยู่ในห้องบรรยายขนาดใหญ่ ท่ามกลางนักศึกษาคนอื่นๆ ที่คุยเื่แฟชั่นและความรัก จูนยังคงสวมเสื้อแขนยาวปิดคอและกระโปรงยาวคลุมเข่าเพื่อซ่อนร่องรอยของการทดลอง เธอเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมา แต่แทนที่จะจดเลคเชอร์ เธอเริ่มร่างโครงงานวิจัยใหม่ในชื่อ "The Hierarchy of Lust: White Collar to Construction Sites"
สายตาของจูนเหลือบไปเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีที่นั่งข้างๆ เขาคือเดือนคณะที่สาวๆ ต่างรุมล้อม จูนมองเขาด้วยสายตาเชิงวิเคราะห์
‘ใบหน้าสะอาดสะอ้าน กลิ่นน้ำหอมราคาแพง คำพูดที่ประดิษฐ์มาอย่างดี... ช่างจืดชืดและน่าเบื่อสิ้นดี ถ้าฉันลากเขาไปที่เกิดเหตุ แล้วให้เขาเห็นความดิบที่ฉันเจอเมื่อคืน... เขาจะยังรักษาหน้ากากนี้ไว้ได้ไหมนะ?’
จูนยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็รอยยิ้มที่ถ้าใครมาเห็นเข้าคงต้องรู้สึกเสียวสันหลังวูบอย่างแน่นอน
หมอไหม
พิม
1K
