มาเฟียร้างรัก_End

                “.........”

        ปณยาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ใบหน้าสวยใสเห่อแดงขึ้นมาในทันที เมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มอยู่ห่างจากใบหน้าของเธอไม่ถึงคืบ ทั้งแขนแกร่งยังโอบกอดรัดเอวบางเอาไว้หลวมๆด้วยอีกต่างหาก และยิ่งทำให้ใบหน้าสวยใสเห่อแดงมากขึ้น จนลามไปถึงใบหู เมื่อนึกถึงเ๱ื่๵๹ราวเมื่อคืนที่ผ่านมา

        ‘บ้าเอ๊ย! มัวมาคิดอะไรอยู่นี่เรา’

        ปณยาต่อว่าตัวเองอยู่ภายในใจ ก่อนจะสลัดความคิดนั้นออกไปจากหัว มือเรียวเล็กจับแขนแกร่งที่พาดอยู่ที่เอวบางออกไปช้าๆ และเบาๆ จากนั้นจึงค่อยๆขยับตัวช้าๆ ออกจากเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม

        “เฮื่อออออออ......”

        ปณยาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อลุกออกจากเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่มมายืนอยู่ข้างเตียงได้ ดวงตากลมโตเหลือบมองดูคนที่กำลังนอนหลับตานิ่งอยู่บนเตียงนอนนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

        แกร๊ก......

        พอประตูห้องน้ำปิดลง คนที่ปณยาคิดว่ายังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม พลันลืมตาขึ้น โดยไม่มีอาการงัวเงียให้เห็นเลยสักนิด

        ดวงตาคมเข้มจ้องมองไปที่ประตูห้องน้ำนิ่งเนิ่นนาน ขณะที่หัวใช้ความคิดไปด้วย เขานิ่งอยู่ในความคิดชั่วขณะ จึงค่อยชันตัวลุกออกจากเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม เดินไปหยิบเสื้อคลุมมาสวม จากนั้นเดินออกไปยืนมองดูวิวท้องทะเลในตอนเช้าๆ ที่ระเบียงห้อง

        “อรุณสวัสดิ์”

        “อรุณสวัสดิ์”

        พอปณยาอาบน้ำทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเสร็จเรียบร้อย ก็พอดีกับที่มอร์แกนเปิดประตูระเบียงเข้ามาภายในห้อง ดวงตากลมโตสบประสานกับดวงตาคมเข้มเข้าอย่างจัง ทำให้ใบหน้าสวยใสเห่อแดงขึ้นมาโดยพลัน ก่อนที่ดวงตากลมโตจะแสร้งหลบไปมองทางอื่น

        เขากล่าวทักทาย เธอจึงกล่าวทักทาย โดยไม่ได้หันไปมอง แล้วเขาก็เดินผ่านเธอเข้าไปในห้องน้ำ เธอจึงหันไปมองตามแผ่นหลังกว้างบึกบึน ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ โดยไม่สนใจเขา และพอสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย เธอก็เดินออกไปที่ระเบียงห้อง

        แกร๊ก......

        “ลงไปกินข้าวกันได้แล้ว”

        เสียงประตูระเบียงเปิดออกปณยาหันไปมอง ก็เห็นมอร์แกนยืนอยู่ที่ประตู เขามองสบตากับดวงตากลมโต ขณะที่ปากพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม

        “อืม... ค่ะ”

        เธอจึงพยักหน้าตอบรับคำพูดของเขาเพียงสั้นๆ ก่อนจะหันเหสายตาให้หันไปมองทางอื่น เพราะหากยังมองสบตากับเขาอยู่เช่นนั้น หัวใจดวงน้อยที่เต้นอยู่ที่หน้าอกด้านซ้าย ยิ่งเต้นแรงมากยิ่งขึ้น และทำให้เธอประหม่า เขินอายมากด้วย ทั้งที่เธอก็พยายามทำตัวให้เป็๲ปกติแล้วอะนะ

        ปณยาเดินตามมอร์แกนออกไปจากห้องพัก ไปยังห้องอาหารของโรงแรม เพื่อไปกินอาหารเช้ากัน โดยระหว่างที่นั่งกินอาหารเช้า เธอกับเขาต่างคนต่างเงียบ ต่างคนต่างกินอาหารเช้าของใครของมันไป โดยไม่พูดคุยกันแม้แต่น้อย

        “เดี๋ยวสายๆ เราออกไปข้างนอกกัน”

        “ไปข้างนอกเหรอคะ แล้วถ้าเราเจอคนพวกนั้นอีกล่ะจะทำยังไง?”

        มอร์แกนเหลือบมองดูปณยา ที่กำลังตักอาหารเข้าปาก เขาบอกกล่าวเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอจึงชะงัก ดวงตากลมโตเหลือบมองสบตากับดวงตาคมเข้ม แล้วเอ่ยถามด้วยความหวาดหวั่น เธอไม่อยากจะหนีตายเหมือนอย่างเช่นครั้งก่อนอะนะ มันไม่สนุกเลย

        “หากจะต้องเจอก็เจอ แต่หากคุณไม่อยากไป ก็อยู่ที่โรงแรมก็ได้”

        มอร์แกนยังคงพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบเฉย โดยเขาไม่แสดงถึงความหวาดหวั่น เกรงกลัว ออกมาให้เห็นเลยสักนิดเดียว จะมีก็แต่ปณยานี่แหละที่คิดหนัก ก็เธอหวาดกลัวนี่นะ เธอไม่เคยเจอกับเหตุการณ์อย่างนั้นมาก่อน ก็ย่อมต้องกลัวเป็๲ธรรมดานั่นแหละ

        “ฉันจะไปกับคุณ”

        ปณยานิ่งเงียบอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะตัดสินใจบอกเขาให้รู้ว่าเธอจะไปกับเขาด้วย ซึ่งหากให้เธออยู่ที่โรงแรมก็ย่อมได้อยู่แล้ว แต่เธออดเป็๲ห่วงเขาไม่ได้ ไหนๆก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว เขาไปไหนเธอก็ขอตามไปด้วยแล้วกัน

๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖