สระ...์
" ชั้น.. " พาขวัญเอ่ยไม่เต็มเสียง เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
" ไม่อยากจะพูดถึงความโชคร้าย " คุณหมอสาวเอ่ยประโยคต่อมา
" รุนแรงมากเหรอครับ "
" วิทยาศาสตร์มีทั้งคุณและโทษ เซลล์อาจจะ..เอ่อ..แปรสภาพ ถูกทำลาย หรืออื่นๆ ดิชั้นตอบไม่ได้ "
" แล้ว...เื่ที่คุณจะขอผมคือ ? "
" ดิชั้นอยากใกล้ชิดคุณญาดาค่ะ แต่ข้อแม้คือคุณญาดาจะรู้ไม่ได้ว่าดิชั้นเป็แพทย์ที่รักษาเธอในวันนั้น "
" เพราะอะไรครับ "
" ใครคนหนึ่งไม่อยากให้เธอรู้ "
รินรดาและภาคินมาถึงบ้านพักใน่บ่ายแก่ๆ ทั้งสองจัดแจงกับกระเป๋าสัมภาระ
" อ้าวพี่ใหญ่ยกกระเป๋าของหนูยิ้มไปไหนคะ ? " เสียงหวานเอ่ยถามเพราะเห็นชายหนุ่มยกกระเป๋าใบใหญ่ของเธอผ่านห้องที่เธอเคยนอนเวลามาเที่ยวที่นี่ไป
หญิงสาวชอบที่นี่มาก บ้านพักริมทะเลบรรยากาศเย็นร่มรื่นทั้งวัน อีกทั้งยังเป็ส่วนตัวสุดๆ
" ก็ยกไปไว้ห้องนู้นไง "
" แต่นั่นมันห้องของพี่ใหญ่นี่คะ "
" ผัวเมียกันก็ต้องนอนห้องเดียวกันมั้ยล่ะ"
รินรดาเขินอายกับคำพูดของเขา คนที่เคยหน้านิ่งอย่างกับหุ่นยนต์ กว่าจะพูดออกมาได้แต่ละคำในสมัยก่อน ตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าเดิมให้เห็น
~ คนอะไร..ขยันทำให้เธอใจเต้นจริงๆ ~
" พี่ใหญ่นอนพักซะหน่อยเถอะค่ะขับรถมาเหนื่อยๆ "
" แล้วหนูยิ้มล่ะ ? "
" หนูยิ้มนอนมาตลอดทางเลย พี่ใหญ่สิยังไม่ได้พักเลย นอนสักหน่อยนะคะ เดี๋ยวหนูยิ้มจะจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ "
" โอเคครับ "
ชายหนุ่มเพลียจริงๆ นั่นแหละ ั้แ่เมื่อคืนที่จับเธอกินทั้งคืน ไหนวันนี้ยังขับรถพาเธอมาเที่ยวอีก นอนเอาแรงซะหน่อยท่าจะดี...รินรดาจัดแจงกับเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ในกระเป๋าของภาคินเสร็จเรียบร้อยเธอจึงหันมาหากระเป๋าของตัวเองบ้าง
หญิงสาวพยายามเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนคนที่นอนอยู่บนเตียง
~ เหนื่อยจริงๆ เห็นมั้ย ~ คนตัวเล็กยืนยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ ความสุขนี้ช่างเหมือนฝันที่เธอนึกมโนเองในสมัยก่อน
กระเป๋าใบใหญ่ถูกเปิดออก เสื้อผ้าทั้งของเก่าและของใหม่ถูกย้ายมาเก็บในชั้นและตู้เสื้อผ้าอีกฝั่ง
ของเก่าคือเสื้อผ้าของใช้ที่เป็ของหนูยิ้มส่วนของใหม่คือเสื้อผ้าของใช้ที่เป็ของรินรดา
หญิงสาวหยิบของออกจนเกือบหมดกระทั่งเหลือชุดบิกินีสีเหลืองสดชิ้นสุดท้าย มือบางยกขึ้นและพลิกไปมา...ใบหน้าหวานยกยิ้ม
เธอนึกถึงครั้งล่าสุดทึ่ใส่ชุดนี้....นั่นเป็ครั้งแรกที่เธอซื้อมาและใส่มัน ตอนที่เขาพาเธอมาเที่ยวที่นี่ เพราะเห็นว่าที่นี่ค่อนข้างส่วนตัวและไม่มีใครเธอจึงคิดว่าใส่ชุดบิกินีก็คงไม่ต้องอายเห็น ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครเห็น แต่เธอก็ไม่คิดว่าจะถูกพี่ใหญ่ดุเอา
คราวนั้นใส่แล้วยังไม่ได้ลงน้ำเลยก็ต้องเปลี่ยนออกเป็ชุดว่ายน้ำเสื้อแขนยาว คราวนี้เธอแอบเอามาด้วย ~ พี่ใหญ่พึ่งจะหลับคงอีกนานกว่าจะตื่น
หญิงสาวเปลี่ยนชุดและรีบเดินตรงไปยังสระว่ายน้ำที่อยู่ด้านหลังของตัวบ้าน
อ่าส์...เย็นสดชื่นจริงๆ ร่างเพรียวบางว่ายกลับไปกลับมาอยู่หลายรอบ เอาจริงๆั้แ่คราวนั้นที่เขาพามาเที่ยวจนถึงตอนนี้เธอก็พึ่งจะได้ว่ายน้ำอีกครั้งนี่แหละ...เพราะหลังจากนั้นชายหนุ่มก็เอาแต่ทำงานไม่พาเธอไปไหนมาไหนด้วยเหมือนแต่ก่อน
" อุ้ยยย...ใหมดเลย " ร่างบางที่พึ่งจะโผล่ขึ้นเหนือผิวน้ำสะดุ้งใ ใบหน้าหวานยิ้มแฉ่งกลบเกลื่อนความผิด เธอคิดว่าจะต้องถูกเขาดุเหมือนคราวที่แล้วแน่ๆที่ใส่ชุดนี้มาลงเล่นน้ำ
จ๋อม...
ร่างใหญ่ถอดเสื้อคลุมและพาร่างของตัวเองลงสระน้ำ มือใหญ่คว้าเอวบางมาแนบกอด
" ไม่ดุหนูยิ้มเหรอคะ ? "
" ดูเื่อะไร ? " แทนที่จะตอบแต่เป็เขาเองที่ถามเธอกลับ
" ก็ดุที่หนูยิ้มใส่ชุดนี้ไง คราวที่เเล้วใส่ยังไม่ทันได้ลงสระเลยโดนดุซะก่อน นี่กะว่าแอบแล้วเชียว "
" เด็กเอ๋ยย...ก็ต้องดุสิ...เห็นพี่เป็พระอิฐพระปูนรึยังไงถึงจะใส่ชุดนี้เดินไปเดินมาได้ ความจริงถ้ารู้ว่าจะเกิดเื่ตามมาพี่จับหนูยิ้มทำเมียซะั้แ่คราวนั้นเลยก็ดี คราวนั้นที่ดุเพราะกลัวอดใจไม่ไหวต่างหาก "
" คราวนี้ล่ะคะ "
" ไม่ต้องแล้ว ... แต่ชุดนี้ใส่ให้พี่ดูได้คนเดียวเข้าใจมั้ย "
" อื้อออ.." คนที่กำลังจะอ้าปากตอบถูกริมฝีปากหนาประกบปิดเสียงไว้พอดี
~ ไม่ใช่ประโยคคำถามแต่เป็ประโยคคำสั่งสินะ ~
ความฟินยังไม่หมด....เนื่องจากข้อกำหนดของเพจตามอ่านต่อได้ใน อีบุ๊ค หัวใจรักรินรดา ลงขายที่ mebmarket ในราคาเพียง 89 บาทเท่านั้นนะจ๊ะ
858
