ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        หลินชิงเวยไม่กระจ่างแจ้งนักว่าความกังวลเช่นนี้ของนางนั้นเป็นความกังวลที่มีต่อตนเองหรือเซียวเยี่ยนกันแน่

        หลินชิงเวยเต็มไปด้วยความหงุดหงิดใจ หรือนางไม่ได้เป็นกังวลเพราะตนเองแต่เป็นกังวลเพราะบุรุษตัวเหม็นผู้นั้น? ฮ่าๆ น่าขัน! อาศัยอะไรต้องไปกังวลแทนเขา!

        เมื่อคนทั้งสองออกจากสำนักหมอหลวง ดวงจันทร์ได้ขึ้นไปแขวนตัวอยู่บนท้องฟ้าแล้วดวงจันทร์ในค่ำคืนนี้เป็นรูปจันทร์เสี้ยว แต่มิได้เป็นอุปสรรคต่อแสงจันทร์สีเงินยวงที่สาดส่องลงมาส่งผลให้ก้อนหินสีเขียวสะท้อนกายเป็นสีออกขาว

        กลางท้องฟ้าไม่ใกล้ไม่ไกลยังคงจุดพลุดอกไม้ไฟที่ประทุขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบส่องเส้นทางที่กำลังเดินอยู่นั้นประเดี๋ยวสว่างประเดี๋ยวมืดต่อให้ไม่มีโคมไฟในวังก็ไม่ส่งผลกระทบอันใดต่อการเดินเหิน

        ทว่าเด็กถือล่วมยาในสำนักหมอหลวงยังคงส่งโคมไฟดวงหนึ่งด้วยความนอบน้อมให้พวกเขาก่อนออกจากที่นั่นเซียวเยี่ยนเป็นผู้ถือโคมไฟดวงนั้น หลินชิงเวยเดินลงบันไดของสำนักหมอหลวงไปก่อนนางมัวแต่พิศดูแขนข้างนั้นของตนและไม่กล้าเดินเหินไปมาอย่างไม่ระมัดระวัง

        ในยามปกติหากหลินชิงเวยเปลือยแขนข้างหนึ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าบุรุษคงต้องถูกกล่าวหาว่าเป็นสตรีไม่รักนวลสงวนตัวไม่รู้จักธรรมเนียมอย่างเลี่ยงได้ยากแต่เวลานี้นางอยากจะไม่รักนวลสงวนตัวก็ยังทำได้ลำบาก

        ออกจากสำนักหมอหลวงคนทั้งสองเดินอยู่บนทางเล็กๆ ท่ามกลางต้นไม้ มองลอดกิ่งก้านสาขาของต้นไม้ยังเห็นแสงสว่างจากการจุดพลุดอกไม้ไฟหลินชิงเวยยังได้ยินเสียงดอกไม้ไฟระเบิดท่ามกลางอากาศ

        เซียวเยี่ยนหยุดย่างก้าวกะทันหันหลินชิงเวยจึงหยุดฝีเท้าเงยหน้าขึ้นมองเขา เห็นเขายื่นโคมไฟให้ตนหลินชิงเวยเลิกคิ้วยื่นมือข้างดีออกไปรับมาแล้วกล่าวเนิบๆ ว่า “แสดงเป็นคนดีพอแล้วยามนี้จะเลิกการแสดงแล้วหรือ”

        หลินชิงเวยถือโคมไฟเดินไปข้างหน้า และกล่าวอีกว่า“ที่จริงข้าไม่ต้องการให้ท่านทำตัวเป็นคนดีก็แค่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้นท่านคิดว่าข้าจะร่ำไห้หรือต้องการให้คนปลอบใจ? ชิ”

        เพิ่งจะเดินออกไปไม่กี่ก้าว ขายาวๆ ของเซียวเยี่ยนก็ก้าวตามมาทันนางเขาพูดขึ้นว่า “หากเจ้าต้องการให้เปิ่นหวางปลอบใจ เจ้าก็บอกออกมาตรงๆ ได้”

        ทันทีที่สิ้นเสียงไม่รอให้หลินชิงเวยด่ากลับไป นางจึงได้แต่ตะลึงงัน

        เสื้อคลุมเนื้อนุ่มตัวหนึ่งคลุมลงมาบนไหล่ของนาง มันยังเย็นสบายและมีกลิ่นอายของบุรุษอันเข้มข้นอยู่ทำให้ร่างเล็กแบบบางของนางถูกห่อหุ้มเอาไว้นางก้มหน้าลงมองถึงกับเป็นเสื้อคลุมของเซียวเยี่ยนเสื้อคลุมตัวนี้เมื่ออยู่บนร่างของนางจึงดูไปแล้วยาวเกินไปจึงถูกนางลากไปกับพื้น

        ที่จริงเซียวเยี่ยนไม่ได้ให้นางกลับไปเพียงลำพัง แต่ให้นางถือโคมไฟเพื่อตนเองจะได้ปลดเสื้อคลุมของตนมาคลุมบนร่างของนาง

        ความโกรธขึ้งทั้งหลายในใจของหลินชิงเวยพลันอันตรธานไปสิ้น

        ถูกต้อง นางเป็นคนใช้ไม่ได้อย่างนี้แหละ!

        คิดแล้วยังรู้สึกว่าน่าขัน ให้ตายเถอะ ถึงกับให้บุรุษผู้หนึ่งมีผลกับความสุขความทุกข์ของนาง

        เซียวเยี่ยนหยิบโคมไฟไปจากมือนาง เดินนำไปข้างหน้าเพื่อส่องทางบนพื้นกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “กลางดึกอากาศเย็น เจ้าเปลือยแขนเป็นเรื่องไม่เหมาะสมนัก”

        หลินชิงเวยกลอกนัยน์ตาไปมา “เช่นนั้นเมื่อสักครู่อยู่ในสำนักหมอหลวงเหตุใดเสด็จอาไม่ปลดอาภรณ์มาให้คลุมให้ข้าเล่า”

        เซียวเยี่ยนหรี่ตาลงดูเหมือนเขาจะจับทางได้ว่าทันทีที่หลินชิงเวยโกรธเคืองเขาก็จะเรียกเขาว่าเซ่อเจิ้งอ๋องทันทีคลายอารมณ์โกรธเคืองแล้วก็จะเริ่มเรียกเขาว่าเสด็จอา

        การเปลี่ยนแปลงไปมาอย่างไร้แรงกดดันเช่นนี้ ทำให้คนรู้สึกได้ถึงความไหลลื่นพลิกแพลงแต่ไม่อาจปฏิเสธว่ารู้สึกน่ารักน่าเอ็นดูด้วย

        เห็นเซียวเยี่ยนไม่เอ่ยวาจา หลินชิงเวยจึงพูดอีกว่า“คงมิใช่เป็นเพราะเสด็จอาเกรงว่าคนของสำนักหมอหลวงเห็นแล้วจะไม่เป็นการดี?เสด็จอาคิดจะทำดีต่อข้าละสิ ยังต้องหลบๆ ซ่อนๆ”

        “ไม่โมโหแล้ว?”

        “ข้าโมโหอะไรเล่า? โมโหท่านและไทเฮาหรือ?”

        เซียวเยี่ยนกล่าว “เจ้าก็พูดแล้วว่านางเป็นไทเฮาเป็นเสด็จแม่ของฮ่องเต้ เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว”

        หลินชิงเวย “ข้าคิดมากเกินไปหรือ? ข้าคิดมากอีกหน่อยเป็นไรความกระตือรือร้นของไทเฮาต่อเสด็จอา ความเย็นชาเช่นนั้นต่อฝ่าบาทนางน่าจะไม่พึงพอใจตั้งแต่แรกที่ฝ่าบาทขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้ว ท่านว่านาง...”

        “หลินชิงเวย” เซียวเยี่ยนขมวดคิ้วเรียวยาวดำประดุจหมึกตัดบทนาง

        “อย่างไรเล่า?” หลินชิงเวยยักไหล่“ท่านคิดว่าข้ารู้มากเกินไปหรือคิดมากเกินไปกันแน่?ขอเพียงเสด็จอาตอบคำถามข้ามาหนึ่งข้อ ข้าก็จะไม่พูดต่อ”

        เซียวเยี่ยน “คำถามอันใด?”

        หลินชิงเวยค่อยๆ เข้าใกล้เซียวเยี่ยน คนทั้งสองอยู่ใกล้กันมากคนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ยศีรษะของหลินชิงเวยคล้ายและไม่คล้ายแนบชิดลงกับอ้อมอกของเซียวเยี่ยนนางพูดเสียงเบา “ขาของเซียวจิ่น พิการตั้งแต่กำเนิดมาจริงๆ หรือ?”

        เซียวเยี่ยนไม่ตอบ

        หลินชิงเวยถอยออกไปสองก้าวหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย “ช่างเถิดท่านไม่ต้องตอบข้าก็รู้เช่นกัน คนที่คิดจะให้ข้ารักษาย่อมไม่อาจปิดบังสายตาของข้าได้ดูท่าแล้วท่านไม่ต้องการให้ข้าพูดจาเลอะเลือน เช่นนั้นข้าจะไม่พูดพวกเรามาคุยเรื่องผู้บุกรุกในคืนนี้เถิด”

        เซียวเยี่ยนไม่อยากจะพูดคุยเรื่องเหล่านี้กับหลินชิงเวย แต่ดวงตาสว่างไสวสุกสกาวคู่นั้นของนางดูเหมือนไม่ว่าเรื่องใดนางล้วนมองออกทะลุปรุโปร่ง

        หลินชิงเวยเดินไปเดินมารอบด้านล้วนมืดสลัวอาศัยเพียงแสงจากโคมไฟในมือของเซียวเยี่ยน“ท่านคิดจะจัดการกับผู้บุกรุกนางนั้นอย่างไร? จะสังหารนางหรือไม่?”

        ในน้ำเสียงนั้นไม่มีสำเนียงหยอกล้อ และไม่มีรอยยิ้ม

        เซียวเยี่ยนกล่าว “เรื่องเหล่านี้ยังไม่ต้องถึงกับให้เจ้าเป็นกังวล”

        “ถูกต้อง ไม่ต้องให้ข้าเป็นกังวล เวลานั้นข้าได้เตือนท่านแล้วว่ามีความเป็นไปได้ที่กู้เทียนหลินจะถูกปรักปรำท่านไม่เชื่อข้า ท่านไต่สวนนางให้ละเอียดก่อนที่ท่านจะสังหารนางจะดีที่สุดดูว่ายังมีเบาะแสอย่างอื่นหรือไม่หาไม่แล้วความแค้นเต็มอกของนางคงต้องไหลลงสู่ทิศบูรพาเป็นแน่แท้ ความจริงเป็นอย่างไรต้องทำให้กระจ่างแจ้งหากนางต้องตายก็ควรตายอย่างกระจ่างแจ้งเช่นกัน”

        หลินชิงเวยเดินๆ ไปแล้วหันกลับมา เอียงศีรษะใช้หางตามองเซียวเยี่ยน“ข้าสามารถดูออกจริงๆ ว่าคนๆ หนึ่งกำลังพูดเท็จหรือไม่ท่านยังคงไม่เชื่อข้าอยู่นั่นเอง? ไม่สู้ข้าถามคำถามท่านอีกคำถามหนึ่ง ท่านตอบข้าข้าเป็นฝ่ายบอกว่าคำตอบนี้จริงหรือเท็จ เป็นอย่างไร?”

        เซียวเยี่ยนไม่ตอบ เขามองหลินชิงเวยนิ่งๆ

        หลินชิงเวยพลันหัวเราะขึ้นมาริมฝีปากที่แย้มยิ้มของนางประดุจดอกไม้บานสะพรั่ง งดงามเหลือหลายดวงตาทั้งคู่ของนางเป็นประกายมีชีวิตชีวาประหนึ่งภูเขาไฟที่ไร้ขอบเขต “เซียวเยี่ยนท่านชอบข้าหรือไม่?”

        เซียวเยี่ยนเงียบขรึม

        หลินชิงเวยถอนใจ “เฮ้อ เสด็จอา ท่านช่างไร้อารมณ์ขันยิ่งนัก”

        เซียวเยี่ยนเพิ่งจะหลุบตาลงครึ่งๆ“ดูเหมือนเจ้าเคยพูดไว้ว่าเจ้าไม่แตกฉานเรื่องศาสตร์การอ่านใจคน ที่เจ้าทำได้คือดูจากสีหน้าของคนเช่นนั้นบนใบหน้าของเปิ่นหวางไม่มีความรู้สึกอันใด เจ้าจึงมองอะไรไม่ออกคำถามไร้สาระเช่นนี้ของเจ้า เปิ่นหวางปฏิเสธที่จะตอบ”

        พูดแล้วก็มุ่งหน้าเดินไป

        ถูกต้อง เซ่อเจิ้งอ๋องของพวกเรายังมีประโยคเด็ดประโยคหนึ่ง เรียกว่าเลือกที่จะมีใบหน้าเป็นอัมพาตได้นี่นา

        คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ยเดินตามกันไปตามทางเล็กๆ ในสวนวิวทิวทัศน์ภายนอกยังคงครึกครื้นสดใสดอกไม้ไฟที่จุดขึ้นบนท้องฟ้าในยามค่ำคืนแตกตัวออกเป็นดอกไม้ช่างสวยงามจับตา

        เซียวเยี่ยนเดินอยู่ข้างหน้าเมื่อเขาหันกลับมาจึงพบว่าหลินชิงเวยยังยืนอยู่ที่เดิม“คืนนี้ยังจะกลับไปหรือไม่?”

        ดูท่าแล้วเขาต้องการส่งตนกลับไปยังตำหนักฉางเหยี่ยนอย่างปลอดภัย

        หลินชิงเวยหัวเราะจนตาหยี“รบกวนเสด็จอาพาข้าไปดูดอกไม้ไฟสักครั้งเถิด”

        ยามบ่ายเซียวจิ่นพูดกับนาง รอให้ถึงกลางคืนก็จะมีการจุดดอกไม้ไฟพวกเขาต้องหาสถานที่สูงสักหน่อย เพื่อจะได้มองเห็นอย่างชัดเจน จะได้ชื่นชมความงดงามของดอกไม้ไฟเหล่านี้หลินชิงเวยนั้นไม่สนใจเท่าใดที่จะร่วมชื่นชมดอกไม้กับเด็กน้อยคนหนึ่งด้วยไม่อาจเกิดความรู้สึกซาบซึ้งละมุนละไมอันใดได้แต่บัดนี้หลินชิงเวยกลับกระตือรือร้นขึ้นมาอาจเป็นเพราะเปลี่ยนตัวคนเป็นอีกคนกระมัง นางอายุปูนนี้แล้วสาวเทื้อก็คิดจะมีความรู้สึกโรแมนติคสักครั้ง