คุณสามี เราหย่ากันเถอะ

บทที่ 33 เขาไม่สะดวกรับโทรศัพท์

ลู่จิ่นเนี่ยนรู้สึกไม่สบายใจ เธอไม่กล้ามองไปรอบห้องเลย

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะลงไปหาแม่นะ” เธอก้มหน้าลง อยากรีบหนีไปทันที

การเผชิญหน้ากันแบบนี้มันน่าอายมากพอแล้ว ตอนนี้อยู่กันสองต่อสองยิ่งทำให้หญิงสาวทำตัวไม่ถูก

แต่มู่จือเหยียนขวางทางออก ไม่ยอมให้เธอไปไหน

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาพนักงานต้อนรับ "คุณโจวที่อยู่ข้างล่างเป็นแขกของฉัน จัดห้องให้เธอด้วย"

หลังจากวางสาย เขาก็โยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา หัวเราะเบา ๆ “ตอนนี้ไม่ต้องไปแล้วใช่ไหม?”

มู่จือเหยียนยกมือขึ้น เริ่มถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเอง เธอตกใจมากรีบหันหลังให้ทันที ไม่ยอมหันไปมอง

เขายิ้มกริ่ม ทั้งที่เห็นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ผู้หญิงคนนี้ยังแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา

เขาถอดเสื้อเชิ้ตออก หยิบเสื้ออีกตัวสีเข้มจากตู้เสื้อผ้ามาใส่ จากนั้นก็เรียกเธอ “เธอมาตรงนี้”

หญิงสาวจำใจเดินไปหาเขา เขาชี้ไปที่เนกไทข้าง ๆ “ผูกให้ฉันหน่อย”

การผูกเนกไทเป็นสิ่งที่ภรรยาทุกคนควรทำให้สามี แต่ลู่จิ่นเนี่ยนไม่เคยทำ

แต่งงานกันมาสองปี เธอจำได้ว่านอนบนเตียงเดียวกันกับเขาไม่กี่ครั้ง แล้วจะมีโอกาสช่วยเขาผูกเนกไทได้อย่างไร

หลังจากพยายามอย่างงุ่มง่ามหลายครั้ง ในที่สุดเธอก็ผูกได้แค่เหมือนเด็กประถมผูกผ้าพันคอสีแดงเท่านั้น

เธอยกมือขึ้น ตั้งใจจะแก้มันออก

“แบบนี้ก็พอแล้ว ฉันไม่ควรคาดหวังตั้งแต่แรกแล้ว” เขาพูด

มู่จือเหยียนส่องกระจก ผู้หญิงในโลกนี้ที่ผูกเนกไทแบบนี้ได้ คงมีแค่เธอคนเดียว

แต่เขากลับไม่ได้แก้มัน ทั้งยังเลือกสูทสีเข้มมาใส่ เตรียมออกไปข้างนอก

“คุณจะไปไหน?” เธอรีบถาม

“คืนนี้ฉันมีนัดดื่มกับกู้เยี่ยนหนาน เธอรออยู่ที่นี่ อย่าไปไหน”

พอได้ยินชื่อ ‘กู้เยี่ยนหนาน’ นัยน์ตาหญิงสาวก็หม่นลง

ส่วนมู่จือเหยียนเดินจากไป ไม่มีท่าทีจะอธิบายอะไร

ดูเหมือนว่าข่าวลือของนักข่าวจะถูกต้อง เขามาพบกับกู้เยี่ยนหนานจริง ๆ

ด้านนอกโรงแรม กู้เยี่ยนหนานรอมู่จือเหยียนมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว

เมื่อครู่พวกเขากำลังจะออกไปแล้ว แต่จู่ ๆ เขาก็เหมือนเห็นอะไรบางอย่าง แล้วกลับไปที่ล็อบบีของโรงแรมคนเดียว

ตอนที่กลับออกมา เขายังเปลี่ยนชุดใหม่ด้วย

“เกิดอะไรขึ้น กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทำไม?” กู้เยี่ยนหนานถาม

“เสื้อผ้าสกปรก ต้องเปลี่ยนสิ ไปกันเถอะ”

กู้เยี่ยนหนานเห็นเนกไทของเขาเหมือนจะผูกแปลก ๆ อยากจะเตือน แต่ก็คิดว่าบางทีเขาอาจจะตั้งใจทำแบบนั้น จึงไม่ได้พูดอะไร

ครั้งนี้ พวกเขาทั้งสองมาเจรจาธุรกิจด้วยกันจริง ๆ

บริษัทตระกูลมู่และตระกูลกู้มีโปรเจกต์บล็อกเชนที่ร่วมมือกัน เธอขอมาจากพ่อโดยเฉพาะ และรับหน้าที่เป็นผู้ประสานงานเอง นี่จึงเป็นโอกาสที่จะได้ออกไปติดต่อธุรกิจกับมู่จือเหยียน

เพียงแต่ มู่จือเหยียนเป็นคนทำงานแบบจริงจังมากเกินไป ตลอดระยะเวลาสามวันสี่คืนที่ไปทำงาน เต็มไปด้วยการประชุมและตารางงานต่าง ๆ ปริมาณงานมากเกินไป

“หลังจากงานเลี้ยงตอนเย็นเสร็จ เราไปดื่มที่บาร์กันไหม?” กู้เยี่ยนหนานเป็นฝ่ายชวนก่อน

“ถ้าเธออยากดื่ม ก็ไปดื่มกับคุณเฉินจากบริษัทเทคโนโลยีไทหยางตอนเย็นนี้ก็ได้”

มู่จือเหยียนก้มลงดูเอกสารที่เลขาส่งมา โดยไม่ยอมเงยขึ้นมา

ในโรงแรม ลู่จิ่นเนี่ยนรู้สึกเบื่อมาก

เธอโทรหาแม่ แต่แม่กลับบอกให้เธอคุยกับมู่จือเหยียนดี ๆ เธอจะไม่ยุ่ง และกำลังจะไปเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวในพื้นที่ตอนเย็น

ทั้งที่แม่เป็นคนลากเธอมาเอง แต่ตอนนี้กลับทำเหมือนมาเที่ยว

ลู่จิ่นเนี่ยนรู้สึกไร้เรี่ยวแรง

แต่เธอไม่ชอบไปเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวเลย หญิงสาวอยากนอนในโรงแรมมากกว่า

หลังจากนอนไปไม่รู้กี่ชั่วโมง เสียงกริ่งประตูห้องดังขึ้น เธอคิดว่ามู่จือเหยียนกลับมาแล้ว จึงรีบไปเปิดประตู แต่กลับเป็นพนักงานเสิร์ฟอาหาร

“คุณมู่สั่งพวกเรามาส่งอาหารเย็นให้คุณตรงเวลาครับ”

หญิงสาวสับสนเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเขาจะสั่งโรงแรมให้ทำแบบนี้

เธอก็เลยโทรหาเขา

อย่างไรก็ตาม มู่จือเหยียนกำลังคุยกับลูกค้าอยู่ เขาวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ จึงไม่ได้สนใจมอง

แต่กู้เยี่ยนหนานเห็น

เธอฉวยโอกาสตอนที่มู่จือเหยียนไม่ทันระวัง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างแผ่วเบา แล้วเดินออกไปนอกห้อง

“คุณจะกลับมาเมื่อไหร่”

หลังจากรับสาย ลู่จิ่นเนี่ยนถามไปตามตรง

เมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงทางปลายสาย ลู่จิ่นเนี่ยนกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

ถึงแม้จะรู้ว่าตอนนี้เขาอยู่กับกู้เยี่ยนหนาน แต่เขากลับยอมให้อีกฝ่ายแตะต้องโทรศัพท์ของตัวเอง ทำให้เธอแข็งค้าง

“มู่จือเหยียนล่ะ? เขาอยู่ไหน?”

[ตอนนี้เขาไม่ค่อยสะดวกรับโทรศัพท์ค่ะ คุณหนูลู่ มีเรื่องสำคัญอะไรหรือเปล่าคะ?]

ลู่จิ่นเนี่ยนวางสายไปอย่างสิ้นหวัง

เธอไม่กล้าถาม และไม่กล้าคิดมาก

ความสัมพันธ์ของทั้งสองคน ยิ่งคิดมากเท่าไหร่ หัวใจก็ยิ่งปวดร้าวมากเท่านั้น

อันที่จริง ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาพาชู้มาเผชิญหน้ากับเธอ เธอก็ควรจะชินชากับความเจ็บปวดนี้ได้แล้ว

แต่กู้เยี่ยนหนานไม่เหมือนกัน เพราะกู้เยี่ยนหนานเป็นคู่ครองที่เหมาะสมกับเขา และตระกูลมู่มองว่าเป็นเธอคู่หมั้น

คืนนั้น มู่จือเหยียนกลับมาถึงโรงแรม ลู่จิ่นเนี่ยนก็หายไปแล้ว

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ประวัติการโทรออกในโทรศัพท์ถูกลบไปแล้ว เขาจึงไม่รู้อะไรเลย

เขาคิดว่าเธอไปโดยไม่บอกลา

พอโทรหาลู่จิ่นเนี่ยนอีกครั้ง ก็ติดต่อไม่ได้แล้ว

“กลับไปแล้วเหรอ?”

ความไม่พอใจผุดขึ้นในใจเขา

ผู้หญิงคนนั้น อยู่ ๆ ก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขาที่เมืองหนึ่ง จากนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้สาเหตุ เขาไม่รู้เลยว่าเธอคิดอะไรอยู่

มู่จือเหยียนวางโทรศัพท์ลง เดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว เขาก็ออกมา พบว่าโทรศัพท์มีสายที่ไม่ได้รับมากถึงสิบสาย

เป็นหมายเลขโทรศัพท์บ้านที่ไม่รู้จัก เขาสงสัยเล็กน้อย แล้วโทรกลับไป

[สวัสดีครับ คุณเป็นเจ้าของเบอร์นี้ใช่ไหมครับ?]

ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายวัยกลางคน

[นี่คือสถานีตำรวจเมือง B ภรรยาของคุณอยู่กับเรา รีบมาเถอะครับ]

เปลือกตามู่จือเหยียนกระตุก ภรรยา? ลู่จิ่นเนี่ยน?

เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงไปอยู่ที่สถานีตำรวจ?

เขาไม่มีเวลาเช็ดผมให้แห้ง รีบแต่งตัวแล้วรีบออกไปทันที

พอไปถึงสถานีตำรวจ เขาก็เห็นลู่จิ่นเนี่ยนนั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้ในห้องพักของตำรวจ ตัวเล็กคุดคู้อยู่คล้ายกับกวางน้อยตกใจ

“ลู่จิ่นเนี่ยน เกิดอะไรขึ้น?”

“ฉันขอโทษ ฉันโทรหาแม่ไม่ติด ส่วนโทรศัพท์ก็พังไปแล้ว ฉันจำได้แค่เบอร์ของคุณ”

มู่จือเหยียนมองไปรอบ ๆ เห็นชายหนุ่มสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ทั้งสองคนมีรอยฟกช้ำ ปากแตก และถูกตำรวจใส่กุญแจมืออยู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ