บทที่ 14 สังหารรัชทายาทสามคนติด!
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เฉินฉางอัน ราวกับว่าศีรษะของเขากำลังเปล่งแสงสีเขียว
แต่คำพูดของหวังเต๋อสุ่ย ทำให้กู้ชิงเฉิงถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ!
ของเล่นใต้หว่างขาของท่านอ๋องงั้นรึ?
นางยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่หรือไม่?
แต่ในตอนนี้นางไม่อาจโต้แย้งได้
เพราะตระกูลของนาง เพื่อที่จะผูกมัดกับตระกูลอ๋อง พวกเขาได้ปล่อยข่าวลือว่านางเป็สตรีของจวินอู๋เจี้ยนไปแล้ว
สำหรับเสียงเยาะเย้ยของผู้คนรอบข้าง เฉินฉางอันละเลยโดยสิ้นเชิง
เขาพุ่งทะยานออกไปในทันที จนมาหยุดอยู่เคียงข้างกู้ชิงเฉิง พลันเอื้อมมือไปกระชากแขนเสื้อของนางอย่างแรง!
แคว่ก!
เสียงผ้าแพรขาดดังลั่น บริเวณแขนขาวผ่องของกู้ชิงเฉิงปรากฏรอย… สุริยันจันทรา!
ภาพตรงหน้า ทำให้ผู้คนรอบด้านต่างพากันโกลาหล
"นั่นมัน… สุริยันจันทรา!"
"บ้าชัด ๆ ไหนว่ากู้ชิงเฉิงนอนกับจวินอู๋เจี้ยนไปแล้ว… แล้ว… เฉินฉางอัน… ก็โกรธจนลงมือฆ่าเขามิใช่หรือ…"
"หรือว่าพวกเขายังไม่ได้ร่วมห้องกันจริง"
"โอ้โห...นางนี่ก็แน่จริง ขนาดเฉินฉางอันยังไม่ได้แตะต้องตัวนาง แม้แต่จวินอู๋เจี้ยนก็คงไม่สามารถ่ชิงได้!"
"นางนี่ช่างร้ายกาจนัก กล้านำชื่อเสียงตัวเองมาล้อเล่น!"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนรอบข้าง ทำให้กู้ชิงเฉิงได้สติ นางตวาดลั่น "เฉินฉางอัน! เ้า... เ้าคิดจะทำสิ่งใด!"
"หึ!" เฉินฉางอันเย้ยหยัน "ข้าไม่ได้คิดจะทำสิ่งใด!"
ว่าแล้วเขาก็จ้องมองกู้ชิงเฉิง สายตาเต็มไปด้วยเเววสังหาร ก่อนเอ่ย "แม้ข้าจะไม่ใส่ใจชื่อเสียง แต่หากเ้ายังใช้วิธีชั่วช้าเช่นนี้อีก ข้าจะสังหารเ้าเสีย!"
กู้ชิงเฉิงพลันมีใบหน้าซีดเผือดเซถอยหลังในทันที "ท่าน... ท่านทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร"
เฉินฉางอันไม่สนใจกู้ชิงเฉิงอีก นางเป็คนที่เขาเคยรักเมื่อร้อยปีก่อน
ตราบใดที่นางไม่ทำเกินเลย เขาก็ไม่อยากจะทำอะไรนาง
แต่ถ้านางยังดื้อรั้น เขาไม่ลังเลที่จะส่งนางลงนรก!
เขาคิดพลางเบือนสายตาไปมองหลิวเทียนเล่อ หวังเต๋อสุ่ย และอู๋เหม่ยหลิง ทั้งสามคนพลันใบหน้าเหยียดหยัน "หึ พวกเ้าทั้งสาม เมื่อปีก่อนยังถูกข้าย่ำยีอยู่แทบเท้า ต่ำต้อยยิ่งกว่าสุนัข!”
“บัดนี้ฝึกฝนจนถึงขั้น์ระดับสิบแล้ว ยังขลาดเช่นนี้อีกหรือ ได้แต่พร่ำบ่น ไม่กล้าลงมือหรืออย่างไรกัน!”
“ช่างน่าสมเพช พวกเ้ายังหวาดกลัวข้าเช่นนี้อีกหรือ พวกไร้ค่า ไร้ประโยชน์!"
สิ้นคำ ทุกอย่างพลันเงียบกริบ
ท่านหญิงแห่งตระกูลอู่ อู๋เหม่ยหลิงจึงเย้ยหยัน "เฉินฉางอัน เมื่อปีก่อน ท่านอาจชนะพวกข้าได้ แต่ตอนนี้อาจไม่เป็เช่นนั้น!"
"ให้แม่นางคนนี้สั่งสอนเ้าเด็กอวดดีเช่นเ้าเสียหน่อย!"
ว่าจบร่างของนางก็พุ่งทะยานออกไป นิ้วมือทั้งห้ากางกรงเล็บจู่โจมเข้าหาเฉินฉางอันหมายจะตะปบที่ลำคอของเขาอย่างรวดเร็ว!
ในสายตาของนาง แม้เฉินฉางอันจะฟื้นคืนพลังยุทธ์แล้ว แต่ก็ใช่ว่าจะเป็คู่มือของนางในตอนนี้!
ทว่าสิ่งที่ทำให้นางตื่นตระหนกก็คือ เฉินฉางอันกลับยกมือขวาขึ้นด้วยความรวดเร็ว!
เพียะ!
เสียงตบหน้าที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งโถงใหญ่ ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างได้ยินอย่างชัดเจน
ร่างของอู๋เหม่ยหลิงลอยละลิ่วขึ้นกลางอากาศก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง!
เพียงแค่ฝ่ามือเดียวก็เล่นเอาทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึง!
ทุกคนต่างตาค้าง!
อู๋เหม่ยหลิงผู้นั้นคือขั้น์ระดับสิบเชียวนะ!
ครั้นเมื่อเฉินฉางอันปรากฏกายขึ้นเมื่อหลายวันก่อน ยังไร้ซึ่งร่องรอยพลังใด ๆ!
หรือว่า่เวลาเพียงน้อยนิดเช่นนี้ จะสามารถกลับมาฝึกฝน จนกระทั่งสามารถเอาชนะขั้น์ระดับสิบได้เชียวหรือ?
ในชั่วขณะนั้น ทุกผู้คนต่างมึนงง!
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เมื่อหนึ่งปีก่อน พวกเ้าทั้งสามก็เป็เพียงขยะในสายตาข้า!”
“แม้เวลาจะผ่านไปหนึ่งปี พวกเ้าก็ยังคงเป็ขยะเช่นเดิม!”
“พวกเ้าจะเป็ขยะเช่นนี้ไปชั่วนิรันดร์ ไร้ซึ่งความก้าวหน้าใด ๆ!”
“การจะสู้กับพวกเ้า ข้าใช้เพียงฝ่ามือเดียวก็เพียงพอแล้ว!"
เฉินฉางอัน กล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลน ยกข้อมือขึ้นสะบัดเบา ๆ มองไปยังอู๋เหม่ยหลิงที่มุมปากมีเืไหลซึมออกมา แล้วกล่าวอย่างเหยียดหยัน
"อืม… อืม… อู๋เหม่ยหลิง ผิวหน้าของเ้านี่ช่างหนานัก แม้แต่ฝ่ามือของข้ายังรู้สึกเจ็บเลยทีเดียว"
"อ๊ากกกก!! เ้า… เ้า... เ้ามันช่างน่าตายนัก!! ข้าจะฆ่าเ้า!!!"
อู๋เหม่ยหลิงถูกเหยียดหยามถึงเพียงนี้ นางโกรธจนแทบคลั่งแล้ว
นางคำรามลั่น ยกมือทั้งสองขึ้น บนมือเปล่งประกายสีม่วง พุ่งเข้าหาเฉินฉางอันอย่างรวดเร็ว
ผู้คนรอบข้างต่างหลบทางออกไปจนหมด เหลือไว้เพียงวงกลมขนาดใหญ่ตรงกลาง
หมัดพยัคฆ์คำรามแห่งตระกูลอู่ เมื่อถูกใช้ออกโดยอู๋เหม่ยหลิงผู้บรรลุขั้น์ระดับสิบ ย่อมมีพลังมากถึงหมื่นจิน!
ก่อเกิดเป็รัศมีน่าหวั่นเกรงยิ่งนัก!
"ท่านพี่ฉางอัน ระวัง!"
จีิเยว่ร้องเตือนอย่างใ นางถูกจีชางไห่ดึงตัวออกไป แต่ก็ยังััได้อย่างชัดเจนถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่อยู่ในมือของอู๋เหม่ยหลิง!
"ตายซะ!"
ดวงตาอู๋เหม่ยหลิงฉายแววเหี้ยมโหด ้าสังหารเฉินฉางอันให้สิ้นซากด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!
ในเวลานี้ นางมิอาจใส่ใจสิ่งใดได้อีกแล้ว
เฉินฉางอันเผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะออกมา คำพูดก่อนหน้านี้ล้วนแล้วแต่เพื่อยั่วโทสะอีกฝ่าย เป้าหมายก็เพื่อให้ตัวเองสามารถ... ลงมือสังหารได้อย่างชอบธรรม!
“เคล็ดวิชากระบี่พิฆาต… กระบี่สังหารฉับพลัน!
ตูม!!
ทันใดนั้น กระบี่ขนาดั์ก็ปรากฏขึ้นในมือของเฉินฉางอัน เขาฟาดฟันออกไปอย่างรุนแรง กวาดทำลายแสงสีม่วงของนางอู๋เหม่ยหลิงจนแตกกระจาย!
ในขณะเดียวกัน กระบี่ั์ก็ยังคงฟาดฟันต่อไป ตรงเข้าสู่ลำคอของอู๋เหม่ยหลิง!
ฉับ!
ชั่วพริบตา ศีรษะของนางก็หลุดกระเด็นออกไป!
กลิ้ง!
กลิ้ง!
เมื่อศีรษะที่พวยพุ่งไปด้วยโลหิตกลิ้งไปบนพื้นดิน ดวงตาทั้งสองข้างของนางยังคงกะพริบไม่หยุด ราวกับไม่อาจเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ทั่วทุกสารทิศตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับความตาย!
เหล่าศิษย์ของสำนักทุกคนต่างเบิกตากว้าง รู้สึกหายใจไม่ออกอย่างกะทันหัน!
ในใจทุกคนดังขึ้นพร้อมกันสองคำ "ฉิบหาย!"
จีชางซานและจีชางไห่ต่างเบิกตากว้าง
จีิเยว่ก็อ้าปากจนแทบจะสามารถใส่ไข่ลงไปได้
กู้ชิงเฉิงและหลิ่วซือซือกอดกันแน่นในทันที พลางมองเฉินฉางอันด้วยความใ
ปัง!
เฉินฉางอันปักกระบี่ั์ลงกับพื้น เอนตัวเบา ๆ พิงกับกระบี่ั์ สายตาจับจ้องไปที่หลิวเทียนเล่อและหวังเต๋อสุ่ย "พวกเ้าทั้งสองคนพูดมากไปแล้ว สงสัยคงต้องลงสมรภูมิแห่งชีวิตและความตายด้วยกัน!"
ในเมื่อได้ทำให้เป็ศัตรูแล้ว เช่นนั้นก็ฆ่าพวกเขาเสียพร้อมกันดีแล้ว
"เฉินฉางอัน เ้ากล้าฆ่าคนในสำนัก เ้า… เ้าคิดว่าจะหนีได้หรือ? เ้าเสร็จแน่!"
"ใช่แล้ว เ้ากล้าฆ่านางหรือ นางคือคุณหนูแห่งตระกูลอู่!"
หลิวเทียนเล่อและหวังเต๋อสุ่ยคำรามลั่น
"เหอะ... พูดมากเสียจริง!"
เฉินฉางอันพุ่งทะยานออกไปราวกับอสนีบาต!
หลิวเทียนเล่อและหวังเต๋อสุ่ยต่างเบิกตากว้างรีบตั้งรับการโจมตี
"กระบี่ิญญาพันเล่ม!"
"วายุตัด์!"
ทั้งสองคนรีบชักกระบี่ออกมา ะเิพลังยุทธ์ทั้งหมดเข้าปะทะเฉินฉางอัน!
“เคล็ดวิชากระบี่พิฆาต… กระบี่ผ่าปลิดิญญา!”
ฉัวะ!
กระบี่หนึ่งพุ่งทะยานออกไป ในชั่วพริบตาก็ทำลายกระบี่ิญญาพันเล่มของหลิวเทียนเล่อแหลกละเอียด ก่อนจะพุ่งแทงทะลุลำคอของเขาในทันที!
เฉินฉางอันดึงกระบี่ใหญ่กลับมา ก่อนจะปรากฏกายเบื้องหน้าหวังเต๋อสุ่ย กระบี่ใหญ่นั้นถูกยกขึ้นสูง ก่อนจะฟาดฟันลงมาอย่างรุนแรง!
“เคล็ดวิชากระบี่พิฆาต… กระบี่ผ่าพิภพ!”
ตู้ม!!!
พลังคั่งแค้นโหมกระหน่ำ ทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง กระบวนท่ากระบี่ไร้ลักษณ์ของหวังเต๋อสุ่ยถูกทำลายลงในพริบตา!
ทันใดนั้น กระบี่เ้าพยัคฆ์ก็ฟาดฟันลงบนไหล่ขวาของหวังเต๋อสุ่ย ก่อนจะฟาดเฉือนลงมาอย่างรุนแรง แยกกายของเขาออกเป็สองส่วน!
ฉับ!
กลิ่นคาวเืคละคลุ้งไปทั่วโถงใหญ่
ชั่วขณะนั้น ทุกสิ่งเงียบสงัดราวกับเข็มตกถึงพื้น!
ทุกสายตาเบิกกว้างจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง
ในชั่วพริบตา เฉินฉางอันก็ได้สังหารคุณชายตระกูลหลิว ตระกูลหวัง และคุณหนูตระกูลอู่ลงเสียแล้ว!
เื่นี้...
เขากล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร?
แม้แต่จีชางซาน ผู้เป็ถึงองค์ชายรัชทายาทก็ยังมีสีหน้าอัปลักษณ์ยิ่งนัก
เฉินฉางอันผู้นี้ช่างเหี้ยมโหดนัก การประลองใหญ่ของสำนักยังไม่ทันเริ่ม เขากลับสังหารคุณชายและคุณหนูแห่งตระกูลใหญ่ไปเสียสามคนแล้ว!
"บังอาจ! ผู้ใดอนุญาตให้เ้ามาลงมือฆ่าคนในที่แห่งนี้!"
ทันใดนั้น เสียงคำรามกราดเกรี้ยวก็ดังกึกก้องขึ้น
จากนั้นก็ปรากฏร่างสี่ร่างที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว พุ่งทะยานเข้ามาในห้องโถงอย่างรวดเร็ว
"เป็เื่ดีนัก ท่านอาจารย์มาถึงแล้ว!"
ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก
กลิ่นอายอันแรงกล้าของเฉินฉางอันแผ่กดลงมา ทำให้พวกเขาหายใจติดขัดไปหมด
3K
