ตอนที่ 4 ท่านผู้นั้น
แรงสั่นะเืแผ่ซ่านทั่วสี่ทิศ บรรดาสัตว์อสูราที่อาศัยอยู่ในชั้นล่างพลันหันมองมาทางต้นกำเนิดเสียงอย่างพร้อมเพรียง ในขณะนี้เองที่บริเวณรอบยานอวกาศของเ้าผู้ปกครองจักรวาล มันมีสัตว์อสูราอยู่ตนหนึ่งอยู่ใกล้รัศมีนั้นอย่างพอดิบพอดี มันสูงราวเจ็ดเมตร รูปร่างคลับคล้ายกับเผ่าออร์คแต่ตัวใหญ่โตกว่าบึกบึนกว่า มันราวกับมวลกล้ามเนื้อที่อัดแน่นเดินได้ ดวงตาสีเหลืองเล็กๆนั่นกำลังจับจ้องยานอวกาศที่ตกลงมาจากเบื้องบนแข็งค้างราวกับก้อนหิน
Lv.6 (ไร้ชื่อ) [สัตว์อสูรโบราณ] [ออร์คา]
เื:117,200/117,200
พลังโจมตี:9,441
ค่ามานา:34,041
พลังป้องกัน:70,000
ค่าความว่องไว:300
ความสามารถในการฟื้นฟู:15หน่วย/วินาที
ต้านธาตุไฟ:0 ต้านธาตุน้ำ:10% ต้านธาตุลม:10% ต้านธาตุดิน:30% ต้านธาตุแสง:0 ต้านธาตุศักดิ์สิทธิ์:0 ต้านธาตุความมืด:0
ถ้าหากออร์คาตนนี้หลุดออกไปยังโลกภายนอก กล้าพนันได้เลยว่าต้องใช้ทั้งกองทัพผู้กล้าและกองทัพจอมมารมาร่วมมือกันจึงจะสามารถชนะออร์คาตนนี้ได้ ระดับพลังของมันสามารถลบทวีปทิ้งได้อย่างสบายๆ ถึงกระนั้น ตัวตนที่เปรียบดั่งเทพปีศาจตัวนี้กลับจับจ้องไปที่ยานอวกาศเบื้องหน้าด้วยแววตาที่หวาดกลัว
ยิ่งระดับเผ่าพันธุ์สูงส่งเพียงใด ยิ่งเลเวลสูงส่งเพียงใด มันพวกนั้นล้วนมีประสาทการรับรู้ที่เป็เลิศ รวมถึงออร์คาตัวนี้ สัญชาตญาณมันกำลังกรีดร้องคร่ำครวญ มันก้าวถอยหลังสามก้าวอย่างไม่รู้สึกตัว ทันใดนั้น มันพลาดสะดุดล้มในเก้าที่สี่ ตู้ม! ร่างใหญ่ั์หล่นกระทบพื้น ั์ตาสีเหลืองที่หรี่เล็กของมันมิอาจคลาดสายตาไปจากยานอวกาศเบื้องหน้าได้เลย มันรู้สึกราวกับว่า ถ้าเผลอคาดสายตาไปแม้เพียงเสี้ยววินาที ตัวตนที่ยากจะอธิบายในยานอวกาศลำนั้นจะพรากชีวิตน้อยๆของมันไป
ออร์คาตนนี้เคยเจอกับท่านผู้นั้นมาก่อน แรงกดดันของท่านผู้นั้นราวกับถูกผืนแผ่นดินกดทับร่าง แต่ทว่า เมื่อเปรียบกับตัวตนที่อยู่ข้างในยานอวกาศนั่น… มันกลับต่างชั้นกันราว์สุดขุมนรก ขนาดยังไม่ทันได้เห็นหน้าตัวตนที่ว่านั่น ออร์คตนนี้ยังรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่เหมือนถูกโลกทั้งใบทับร่าง มันสูญเสียซึ่งสติไป… ออร์คาลุกยืนขึ้นด้วยทั่วร่างที่สั่นเทาอย่างยิ่งยวด มันวิ่งหน้าตั้งหนีออกไปจากรัศมีของยานอวกาศลำนี้
สิ่งที่ออร์คััได้หาได้ใช่ตัวตนของไวท์ไม่ มันคืออดีตเ้าผู้ปกครองจักรวาลที่ตายไปแล้วต่างหาก… ไม่ใช่เพียงเท่านั้น ในโลกอัคทราลาเซีย ตัวตนของผู้ถือครองดวงดาวยังนับว่าสูงส่งไร้ต้านเช่นกัน หรือแม้กระทั่ง สมุนของผู้ถือครองดวงดาวหนึ่งตนยังเก่งกาจกว่าออร์คาเมื่อครู่เสียอีก ซึ่งภายในยานอวกาศนั่นมีศพของสมุนผู้ถือครองดวงดาวอยู่กว่าสามล้านตน ทั้งศพของผู้ถือครองดวงดาวทั้งศพของเ้าผู้ปกครองจักรวาล ทั้งหมดทั้งมวลนี้มันกลายเป็แรงกดดันมหาศาลจนมิอาจบ่งบรรยายได้
ถึงแม้พวกมันจะสิ้นลมหายใจกันหมด ใช่แล้ว… นี่ขนาดพวกมันสิ้นลมหายใจสิ้นยังหลงเหลือออร่าอันน่าสะพรึงเอาไว้ พวกท่านลองจินตนาการเอาเองแล้วกัน… ตอนที่พวกมันยังมีลมหายใจแล้วบังเอิญมาเยือนบนโลกอัคทราลาเซีย… แรงกดดันนั้นสามารถพรากชีวิตน้อยๆของสิ่งมีชีวิตบนโลกนี้ได้เลย!!!
แท้จริงแล้ว ชั้นล่างของเขาวงกตเทพอสูรยังไม่ใช่ส่วนที่ลึกที่สุด มันยังมีอยู่อีกชั้นหนึ่ง ซึ่งชั้นนั้นเองเป็ที่อยู่ของสัตว์อสูรจากยุคปฐมเทพ ยุคแรกเริ่มของเหล่าเทพเ้า!!
ในชั้นที่ลึกที่สุดอันเป็ที่อาศัยอยู่ของสัตว์อสูรยุคปฐมเทพ ในส่วนลึกที่สุดของดินแดนนี้ มันมีสัตว์อสูรตนหนึ่งกำลังเดินทางไปยังถ้ำลึกลับ ปากถ้ำมีส่วนสูงสามเมตรครึ่ง บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดราวกับป่าช้า สัตว์อสูรผู้มาเยือนหยุดฝีเท้าทั้งสี่ไว้ตรงหน้าปากถ้ำ สัตว์อสูรตนนี้เป็คือเทพหมาป่าเหมันต์ ส่วนสูงสิบห้าเมตร รูปร่างใหญ่ั์มหึมา เขี้ยวที่แหลมคมและยาว มันหมอบร่างลงตรงหน้าปากถ้ำ
“ฝ่าา สัตว์อสูรในเขาวงกตล้วนกำลังหวาดกลัวกันโดยทั่ว” เทพหมาป่าเหมันต์กำลังกล่าวกับบางสิ่งบางอย่างที่อาศัยอยู่ข้างในถ้ำ มันกำลังจะกล่าวต่อก็ถูกเสียงข้างในถ้ำนั้นขัดขึ้นก่อน “รวมถึงเ้าด้วยหรือไม่” มันเป็น้ำเสียงที่หนักแน่นทั้งเข้มแข็งทรงพลัง เพียงแค่ฟังเสียงของมันก็พึงตระหนักได้ในทันที …แข็งแกร่งจนน่ากลัว!!
“เป็เช่นนั้น …ฝ่าา” เสียงของเทพหมาป่าเหมันต์เริ่มสั่นเครือเล็กน้อย ตัวตนของเทพหมาป่าเหมันต์แข็งแกร่งเพียงใดน่ะหรือ ต่อให้กองทัพผู้กล้าและกองทัพจอมมารร่วมมือกัน มันก็มิอาจอันใดไปจากไก่ในกำมือ หากให้เปรียบเทียบความแตกต่าง ประหนึ่งนำน้ำในแก้วน้ำไปเปรียบกับน้ำในทะเลสาบ
“ฮะฮ่าฮ่า…” เสียงหัวเราะชวนขนหัวลุกดังขึ้นมาจากข้างในถ้ำ เสียงของมันก้องกังวาลอยู่หลายระลอก “ตัวตนที่อาศัยอยู่ข้างในวัตถุนั่น มันแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งจนจินตนาการไม่ได้เลย ฮะฮ่าฮ่าฮ่า”
“…ฝ่าา” เทพหมาป่าเหมันต์พลันหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ มันไม่เคยได้ยินเสียงหัวเราะของฝ่าามานานกว่าหลายแสนปีแล้ว ฝ่าากำลังตื่นเต้น… ฝ่าากำลังดีใจ…
“น่าเสียดาย มันตายกันหมดแล้ว” ตัวตนข้างในถ้ำเอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดิ่งต่ำ มันเป็ไปด้วยความผิดหวังลึกล้ำ “ถ้ามันยังมีชีวิตอยู่ ข้าคงโดนตีทีเดียวตาย ฮะฮ่าฮ่าฮ่า”
“ฝ่าาโปรดอย่าล้อข้าเล่นเถิด ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดในโลกสามารถสังหารฝ่าาได้ ต่อให้ฝ่าาจะยืนให้พวกมันลงมืออยู่ฝ่ายเดียวก็ตาม ต่อให้ผู้กล้า,จอมมาร,เผ่าเอลฟ์,เผ่าปีศาจ,เผ่าเทพ,เผ่ามนุษย์ หรือกระทั่งสิ่งมีชีวิตในหลุมนี้รุมจู่โจมฝ่าาเป็วันเป็เดือนเป็ปีหรือตลอดไป… มันก็มิอาจพรากชีวิตไปจากฝ่าาได้” เทพหมาป่าเหมันต์พูดจากใจจริง ฝ่าาไม่ได้เป็ะ แต่ความแข็งแกร่งของเขาต่างหากที่ทำให้ราวกับเป็ะ
“ข้าไม่ได้ล้อเล่น เ้าของวัตถุประหลาดนั่นสามารถตบข้าทีเดียวตายแน่ๆ” นี่เป็คำพูดที่เอ่ยขึ้นจากความคาดเดาล้วนๆ ความสามารถของตัวตนข้างในถ้ำยังไม่มากพอจะประเมินสิ่งมีชีวิตข้างในยานอวกาศได้ “หืม… มีการเคลื่อนไหวข้างในวัตถุประหลาดนั่น”
“จริงหรือฝ่าา” เทพหมาป่าเหมันต์ปรากฏความประหลาดใจลึกล้ำ
“อ่อนแอ… อ่อนแอมากๆ” เสียงข้างในถ้ำที่กล่าวตอบออกมาทำให้เทพหมาป่าเหมันต์ราวกับยกูเาออกจากอก ถ้าสิ่งมีชีวิตข้างในนั้นยังมีชีวิตอยู่ คงถึงคราวโลกาวินาศ “ข้าจะไปด้วยตนเอง”
ทันใดนั้นเองที่เทพหมาป่าเหมันต์ราวกับถูกทัณฑ์์ผ่าใส่อย่างจัง ฝ่าาไม่เคยออกมาจากถ้ำเป็ระยะเวลาหลายล้านปีมาแล้ว นี่เหมือนจะเป็ข่าวดี แต่ก็เป็ข่าวร้ายเช่นกัน…
“เหตุใดฝ่าาจึงต้องไปด้วยตนเอง” เทพหมาป่าเหมันต์ไต่ถามด้วยความสงสัย
“ถ้าตัวที่เหลือรอดเป็ลูกหลานของสิ่งมีชีวิตข้างในวัตถุประหลาด ข้าคงสามารถตายได้สักที”
มันปรากฏเรือนร่างหนึ่งกำลังเดินออกมาจากถ้ำ รูปร่างไม่ได้สูงมากนัก ประมาณสองเมตรกว่า ทันทีที่เรือนร่างนั้นเผยสู่สายตาของเทพหมาป่าเหมันต์ ั์ตาของเทพหมาป่าพลันเบิกโตกว้างจนสุด รูปร่างราวกับมนุษย์ที่สูงใหญ่สวมเสื้อผ้าสีน้ำเงินเข้มดุจไพลิน เรียกได้ว่ามีเค้าโครงของมนุษย์มากกว่า80% แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้มันไม่ใช่นั่นก็คือ…
Lv.10 (เทพอสูร) [อสูรปฐมเทพ] [อสูรต้นกำเนิด]
1K
