…….ทั่วอาณาบริเวณเต็มไปด้วยซากที่หักโค่นของต้นไม้ เศษหินเศษทรายกระจายคล้ายเพิ่งผ่านภัยพิบัติครั้งใหญ่มามิปาน
หญิงสาวผู้หนึ่งกำลังนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงหน้าไม่ไกล ลมหายใจอ่อนระโหยโรยรินแ่เบา อาภรณ์ทั่วกายเต็มไปด้วยรอยฉีกขาดและาแบนกายที่ยังไม่สมาน รอยเืจากาแของนางยังคงไม่หยุดไหล เขาจักต้องทำเช่นใดกับนางดีเล่า
“ ข้าควรพานาง….. กลับบ้านข้าดีรึไม่??”ความมืดมนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกฉายทาบบนหน้าชายหนุ่ม ถึงแม้จะเป็นางที่นำพาอันตรายมาหาเขาก็ตามที แต่ก็เป็นางเช่นกันที่เสียสละตนอย่างอาจหาญเพื่อมอบโอกาสให้เขาหลีกหนีออกไป ทั้งชีวิตของเขาที่ล้วนเจอแต่คนเส็งเคร็ง แต่นางได้พิสูจน์แล้วว่านางไม่ใช่
“ ไร้ทางเลือก!”ชายหนุ่มเดินคืบสาวเท้าก้าวไปใกล้ เข้าค่อยๆใช้มือป้องััลมหายใจที่โรยรินของนางก่อนตัดสินใจค่อยๆนำร่างแสนชดช้อยของนางมาไว้ในอ้อมอกในท่าทางดั่งอุ้มเ้าหญิง……
หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรี บนทางสัญจรยามค่ำคืนที่ไร้ผู้คนไร้ความวุ่นวายและไร้ซึ่งซุ่มเสียงใดๆ ไออุ่นจากกายของสตรีในอ้อมอกคอยรบกวนจิตใจชายหนุ่มให้ฟุ้งซ่านแม้นรอบกายเงียบงันเพียงใดก็ตามที
……ภาพตรงหน้าที่คุ้นเคยค่อยๆปรากฏใกล้ขึ้นในทุกย่างก้าวที่เขาเดินใกล้ ตึก ตึก ตึกก เสียงเดินช้าๆของชาย หนุ่มกำลังเดินไปยังเรือนไม้สองชั้นแสนคุ้นเคย ที่ที่เดียวในโลกแห่งนี้ที่เขาเรียกว่าบ้าน บ้านของเขาโดยแท้จริง
ครึ่ก ครืดดดด เสียงประตูไม้ตรงหน้าเขาค่อยๆเปิดแง้มรับการกลับมาถึงของเขา “ เหอหลง! เ้าหายไปที่ใดกันมะ….”เสียงซักถามอย่างร้อนใจพลันกลายเป็ขาดห้วงเมื่อนางมองมายังหญิงสาวที่กำลังอยู่ในอ้อมอกของเขา “ จะ…เ้าพาลูกสะใภ้มาให้ข้างั้นรึ??”
“ …………”เด็กหนุ่มกลายเป็ไร้คำพูดโดยสมบูรณ์ ด้วยสภาพของหญิงสาวในอ้อมอกที่หายใจร่อแร่จวนจะขาดห้วงเต็มที อีกทั้งยังรอยคราบเืที่เปรอะเปื้อนแดงฉานไปทั่วทั้งกาย ลูกสะใภ้!? นั่นคือข้อสรุปที่นางนึกได้งั้นรึ ในหัวของหญิงนางนี้กำลังคิดสิ่งใดกัน…
“ ขะ..ข้าจะดูแลนางเอง รีบตามข้ามาทีห้องเถิด”นางรีบเดินนำไปยังห้องว่างที่เตรียมไว้รับแขกทันที “ อืมม”เด็กหนุ่มจึงค่อยๆเดินตามไปอย่างแ่เบาโดยคำนึงถึงสตรีที่ยังคงอยู่ในอ้อมอกเขา “ เ้าออกไปชำระร่างกายและพักผ่อนเสียเถิด ปล่อยนางให้เป็หน้าที่ของข้าเอง”หลังทำสติอยู่ครู่หนึ่ง หญิงวัยกลางคนตรงหน้าเริ่มกลับมายังท่าทางที่ดังที่นางเคยเป็ นางยังคงทำหน้าที่และจัดการสิ่งต่างๆได้ดีอย่างเสมอๆเหมือนทุกที เด็กหนุ่มจึงค่อยๆคลายกังวลและเดินปลีกตัวออกไปจากห้อง.......
“ ฮื้มมมมม”เสียงถอนหายใจแ่เบาลอยล่องไหลไปตามลมโชยอ่อนยามค่ำคืน ชายหนุ่ม ณ ริมหน้าต่างที่เดิมที่เขามานั่งทุกครั้งเมื่อมีเื่ใดให้ต้องใคร่ครวญ… คำสาปของปราณ มานา ระบบลึกลับ ปริศนากวีแห่งนิรันดร์ หญิงสาวที่เขาเพิ่งนำนางมายังบ้านของตนและหมาป่าสีเงินั์ั์ตาสีไพลินเข้มพร้อมคำพูดที่มันทิ้งท้ายไว้ “ ที่แท้กลับเป็เ้า” สิ่งเหล่านี้นั้นล้วนยังเป็ปมที่รอวันถูกคลี่คลาย “ แล้วข้า.. ควรต้องมุ่งไปหนทางใดกัน”
…………………….
14K
