ส่วนน้อยก็ยืนซวนเซอยู่ข้างๆ สมา ซึ่งเพื่อนก็ประคองไว้เป็อย่างดี
“ แล้วคุณชายเขารักมันหรือเปล่าครับก็ไม่ เขาคงเห็นมันเป็ของเล่นแปลกใหม่ เคยเห็นแต่คุณชายควงสาว ๆ ไม่ซ้ำหน้าไม่เคยมีข่าวว่า คุณชายเขาขอบผู้ชายเลย ” นายยิ่งยังซ้ำเติมลูกชายตัวเองไม่หยุด
“ เื่นี้ปล่อยให้มันเป็เื่ของพวกเขาดีกว่านะครับคุณอามีธุระจะคุยกับเพื่อนของผมแค่นี้ใช่ไหมครับ เชิญคุณอากลับไปได้แล้วครับแล้วถ้าคราวหน้ากล้ามาทำร้ายน้อยอีกล่ะก็ ผมจะให้คุณพ่อของผมจัดการคุณอาซะ ”สมากล่าวตอบโต้อย่างเหลืออด และลงท้ายด้วยการขู่คนภายนอกไม่มีทางรู้ว่า จริง ๆ แล้ว คุณนาถ นาวาวณิช ไม่ได้สนิทกับลูกชายคนเล็กเลยแทบจะไม่ได้คุยกันเลยเสียด้วย นอกจากจะมีงานสำคัญที่ต้องออกงานทั้งครอบครัวเขาถึงจะได้เจอตัวพ่อของเขา ภรรยาที่เป็หน้าเป็ตาให้ที่แท้ก็เป็แค่ภรรยาคนที่สอง และเป็แม่ของพี่สาวเขา ส่วนเขา กับ พี่ชายคนโตนั้นมีแม่กันคนละคน ภาพครอบครัวสุขสันต์ที่ทุกคนเห็นอันที่จริงเป็แค่การปั้นหน้าให้อยู่ในวงสังคมได้เท่านั้นเอง
“ คุณพ่อของนายเล็กคือใครครับ" นายยิ่งถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“ คุณนาถนาวาวณิช เป็คุณพ่อของนายเล็กครับ ” ชาติเป็คนตอบให้แทน
" อาต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ อาไม่ทราบว่าเป็นายเล็ก อานี่ใช้ไม่ได้เลยส่วนเื่ที่นายเล็กทำร้ายร่างกายของอาก็ช่างมันเถอะครับ เอาไว้ว่าง ๆนายเล็กแวะไปทานข้าวเย็นที่บ้านอาบ้างนะครับ นี่นามบัตรของอา ” นายยิ่งยังวางแผนหาผลประโยชน์ต่อไป
ชาติเป็คนยื่นมือไปรับเอาไว้เอง แค่เห็นเขาก็รู้แล้วว่า นายยิ่ง้าอะไรจากนายคนเล็กของเขา
นายยิ่งไม่ค่อยพอใจเท่าไรนักที่ชาติเป็คนรับเอาไปเองแต่เขาก็ทำได้เพียงแค่ยิ้ม และเดินจากไป
หลังจากที่นายยิ่งเดินลับไปจากสายตาน้อยก็ปล่อยร่างของตัวเองให้ร่วงลงที่พื้น และสะอื้นไห้อย่างน่าสงสารน้อยคิดตามคำพูดของคนเป็พ่อ ก็ให้เห็นจริงตามนั้น ชาย คงเห็นเขาเป็ของแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน ถ้าคนเป็พี่บอกรักเขาสักคำก็คงดี แค่คน ๆนั้นมาทำดีด้วยหน่อย เขาก็ปล่อยให้ตัว ปล่อยใจให้ไปทั้งหมด
“ โธ่ น้อย ”สมานั่งลงข้างเพื่อนรัก ลูบหลังไปมาด้วยหวังว่าจะสามารถปลอบให้คนตัวเล็กรู้สึกดีได้
“ ที่คุณพ่อพูดมามันก็จริงนะพี่ชายไม่เคยบอกรักน้อยเลยสักคำ แต่ก่อนพี่ชายก็มีผู้หญิงข้างกายตลอดน้อยยังเคยได้ยินพี่ชายบอกว่า ชอบผู้หญิง ไม่ได้ชอบผู้ชาย ” พอจบประโยคน้อยก็ร้องไห้ตัวโยน
“ น้อยลุกขึ้นมานั่งที่เก้าอี้ดีๆ ก่อนนะ ” สมาพาน้อยขึ้นมานั่งที่เก้าอี้ตัวกลมใต้ต้นไม้
ชาติ เดินตามมาเขาพยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่น้อยเอ่ยถึง
“ คุณน้อยครับขอพี่ชาติ พูดอะไรสักอย่างได้ไหมครับ ” ชาติกล่าวขออนุญาตน้อยเพราะถึงอย่างไร เขาไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะแก้ต่างให้ชายได้ถึงพวกเขาจะเป็เพื่อนกันก็ตาม
น้อยพยักหน้าให้แต่ยังมีเสียงสะอื้นพอให้ได้ยิน
“ ผู้หญิงคนเดียวที่คุณชายพาไปไหนมาไหนด้วย ก็คือ คุณนุ่มนิ่มครับ คุณชายเป็ห่วงคุณน้อยจากใจจริงนะครับถ้าคุณน้อยอยากรู้อะไร ก็กลับไปถามมันดีกว่านะครับ อย่าไปฟังที่คนอื่นพูดแล้วมาคิดเอง เออเองแบบนี้นะครับ เพราะคนที่เจ็บ ก็คือ ตัวของคุณน้อยเอง คนที่พูดเขาไม่ได้มาเจ็บไปกับคุณน้อยด้วยนะครับ ” ชาติพยายามกล่อมให้น้อยใจเย็นลงไม่ให้คิดมาก และเขาก็กำลังช่วยชายอยู่อย่างเต็มความสามารถรายนั้นชอบพยายามทำตัวให้เก่ง ความพยายามเป็เลิศ แต่เื่ของหัวใจทำไมถึงไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง ปล่อยให้คนของหัวใจเข้าใจผิดได้อย่างไรทำไมเขาจะไม่รู้ว่า ชายนั้นทั้งรัก ทั้งห่วง ทั้งหวงน้องน้อยขนาดไหน เพื่อน ๆที่สนิทกัน รู้ความลับนี้ทุกคน
“ แต่คนอื่นที่พี่ชาติพูดถึงคือ พ่อของน้อย ” สมาเป็คนเอ่ยแทรกขึ้นมา “ ทำไมแค่ยอมรับความรู้สึกดี ๆ มันยากมากหรือ ”
ชาติ ฟังแล้วเริ่มรู้สึกเหมือนเข้าตัว เหมือนสมาคุยกับเขามากกว่า
“ ผมว่าผมโทรตามคุณชายให้คุณน้อยดีกว่านะครับ ” ชาติ หาทางออก
“ ไม่ต้องครับสมา คืนนี้น้อยขอไปนอนกับสมาได้ไหม ” น้อยปฏิเสธเขายังไม่พร้อมที่จะคุยตอนนี้ เขากลัวว่า คำตอบจะเป็สิ่งที่เขาไม่้า
“ ได้สิให้สมาโทรไปบอกนักเรียนของน้อยไหมว่า วันนี้แคนก่อน ” สมารับคำก่อนถามถึงการสอน เพราะตอนนี้น้อยคงไม่มีอารมณ์ที่จะสอนและคงจะโทรไปบอกยกเลิกไม่ได้ ก็เสียงของคนสอนสั่นซะขนาดนี้
“ อืมช่วยโทรบอกคุณชาย กับ พี่จันทร์ให้ด้วย น้อยจะปิดมือถือแล้ว ” ว่าแล้วก็ยื่นโทรศัพท์มือถือให้สมา
สมาจัดการโทรให้น้อยทันที
“ สวัสดีครับขอโทษด้วยนะครับ วันนี้ที่นัดจะสอน ขอเลื่อนไปก่อนนะครับ พอดีคนสอนไม่ค่อยสบายครับ”
“ ไม่เป็ไรค่ะฝากบอกครูพี่น้อย ให้หายไว ๆ นะคะ ” เสียงเด็กผู้หญิงปลายสายเจื้อยแจ้วแว่วออก
“ ได้ครับสวัสดีครับ ”
“ พี่ชายครับพี่ชายไม่ต้องมารับน้อยแล้วนะครับ คืนนี้น้อยจะไปนอนที่บ้านของผม แค่นี้นะครับ ”ทันทีที่สมาได้ยินปลายสายรับ เขาก็รีบพูดโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวได้ทัน แล้วก็ปิดสายไปเลย
“ พี่จันทร์ครับคืนนี้น้อยจะนอนบ้านผม เดี๋ยวผมส่งพี่ชาติไปรับพี่จันทร์นะครับ ”
“ ได้ค่ะ จะรอนะคะ” เสียงพี่เลี้ยงของน้อยดังมาจากปลายสาย
หลังจากที่สมาได้ทำการโทรให้น้อยเป็ที่เรียบร้อยแล้วเขาก็ปิดเครื่องทันที
“ พี่ชาติจอดรถไว้ที่เดิมใช่ไหมครับ”
“ ครับ ”
“ ป่ะ น้อยกลับบ้านกัน ” สมาดึงน้อยให้ลุกตามแล้วพาเพื่อนเดินไปยังที่จอดรถ โดยมีชาติเดินตามมา
เมื่อมาถึงที่จอดรถชาติก็ทำการปลดล็อครถ สมาก็พาน้อยเข้าไปนั่งที่เบาะหลังด้วยกันก่อนที่ชาติจะนำพารถยนต์ขับเคลื่อนไปยังบ้านของสมา
ณ บริษัทของหนึ่ง
หนึ่งมองดูโทรศัพท์มือถือของเขาอย่างงุนงงนี่มันเกิดอะไรขึ้น น้อยเป็อะไร ทำไมถึงให้สมาโทรมา เขาร้อนใจ และไม่พอใจเป็อันมากเขาจึงรีบโทรกลับไป รอบแรก ไม่มีการรับสาย รอบที่สอง มีสัญญาณว่า ปิดเครื่องไปแล้วเขาหงุดหงิดขึ้นมา เขาลองโทรไปที่เบอร์ของชาติ ชาติก็ไม่ยอมรับสายของเขาเขาจึงกดโทรไปอีกรอบ ชาติก็ยังไม่ยอมรับอีก แต่หลังจากนั้น ก็มีข้อความเด้งขึ้นมา
‘ ค่อยคุยกัน’ เป็ข้อความที่ชาติส่งเข้ามา
หนึ่งยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนักเขาอยากรู้เหลือเกินว่า มันเกิดอะไรขึ้น การที่ไม่รู้อะไรเลยและต้องมานั่งรอเวลาเพื่อให้ได้คำตอบ ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดเป็ที่สุดแต่ก็ยังดีที่เขาจะได้คำตอบ ถ้าเขาไม่มีคำตอบในเื่นี้เลย เขาคงได้คลั่งตายเป็แน่
ภายในรถยนต์ที่ชาติกำลังทำหน้าที่คนขับรถเพื่อนำพาพาหนะมุ่งตรงไปที่บ้านของสมานั้น
สมาลอบมองชาติที่ขยุกขยิกอยู่กับโทรศัพท์มือถือเขาเหลือบมองดูน้อย ที่ตอนนี้กำลังพิงซบไหล่ของเขาอยู่ เพื่อนของเขาหลับตาพริ้มเขาแน่ใจว่า คงร้องไห้จนปวดตาไปหมด จึงได้หลับตาลง และคงหลับไปแล้วจริง ๆที่มุมปากที่แตกมีเืออกเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่ที่ช่องกลางเพื่อมาซับเืให้
ชาติรู้สึกได้ถึงััซึ่งเ้าของมือน้อยไม่ได้รับรู้ด้วย สมายังคงใจจดใจจ่ออยู่กับน้อยชาติเหล่สายตามองไปที่กระจกส่องหลัง คนเป็เ้านายของเขาเอาทิชชู่ค่อย ๆซับเืที่มุมปากของเพื่อนอย่างเบามือ สีหน้าดวงตาดูเหมือนจะเ็ปไปกับคนที่เอนกายพิงซบไหล่อยู่และช้อนสายตามาสบกับเขาทางกระจก พวกเขาจ้องมองกันสักครู่แล้วแววตาของคนข้างหลังก็เหมือนจะตั้งคำถามเอากับเขาว่า ทำไม คำถามที่เขาเองก็ไม่รู้คำตอบเหมือนกันเขาคงทำได้เพียงแค่หลบสายตาเ้าคำถามนั้นเสีย
“ พี่ชาติส่งข้อความไปรายงานใครครับ ” สมาเอ่ยถามขึ้น
“ ขอโทษนะครับคุณชายครับ ” ชาติตอบ พร้อมลอบมองใบหน้าคู่สนทนา
สมาเม้มปากแน่นก่อนที่จะเปล่งเสียงทุ้มต่ำอย่างที่สุด ลอดไรฟันออกมา
“ พี่ชาติไปคุยกับพี่ชายทำไมจะให้เขามาทำร้ายจิตใจน้อยไปถึงไหน ” คนพูดใส่อารมณ์แบบโกรธบุคคลที่สามเป็อย่างมาก
“ นายเล็กครับขออนุญาตนะครับ แต่ผมว่า ควรให้ทั้งสองคุยกัน อะไรที่ไม่เข้าใจกันจะได้เข้าใจกันเสียที อย่างไรก็เป็เื่ของเขาสองคน คนอื่นไม่ควรเข้าไปยุ่งนะครับ”ชาติพยายามอธิบายให้นายของเขาใจเย็นลง
“ เพราะพี่ชายเป็เพื่อนกับพี่ชาติใช่ไหมครับพี่ชาติถึงได้เข้าข้างพี่ชาย ” สมายังพาลไม่เลิก อันที่จริงเขาอยากจะตัดพ้อชาติด้วย แต่เขาทำไม่ได้ เพราะจริง ๆ แล้วชาติไม่เคยก้าวข้ามความเป็เ้านาย กับ ลูกน้องมาเลย มีแต่เขาที่คิดไปเองหลงไปกับความใจดี ความเอาใจใส่ที่เขามีให้ เขาคิดแล้วก็ให้สมเพชตัวเอง
“ นายเล็กครับไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมก็แค่อยากให้เหตุผล แต่ถ้าเหตุผลของผม ทำให้นายเล็กไม่พอใจผมต้องขอประทานโทษด้วยนะครับ ” ชาติก้มหัวให้เพื่อแสดงความเสียใจ
สมาเบือนหน้าออกไปมองข้างนอกรถยนต์ส่วนมือข้างหนึ่งบรรจงกอดประคองน้อย มืออีกข้างก็กุมมือเพื่อนเอาไว้ เขารู้เขาเข้าใจ แต่เขาก็กลัวว่า ถ้าน้อย กับ ชาย คุยกันแล้วความจริงนั้นมาทำร้ายเพื่อนรักของเขาล่ะ เขาแค่ไม่อยากเห็นเพื่อนคนเดียวของเขาต้องมานั่งเสียใจ ชีวิตของน้อยน่าสงสารมากพอแล้วไม่ควรจะมีอะไรมาทำให้เพื่อนของเขา ต้องเศร้า เสียใจมากไปกว่านี้
ชาติลอบมองดูสมาเขาเองก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจกับท่าทางของนายคนเล็กของเขามาก เขารู้ว่าคนเป็นายคงรู้สึกเศร้า และเสียใจไปกับน้อย แล้วก็คิดมาก ไหนจะคิดมาถึงตัวเองอีกเขาก็ไม่รู้ว่า เขาไปทำอะไร อย่างไร ถึงทำให้นายคนเล็กเกิดความรู้สึกดี ๆขึ้นมาได้ แต่เขาก็ไม่รู้ว่า เขาควรที่จะทำอย่างไร เขาไม่กล้าที่จะรับรู้เสียด้วยอย่าว่าแต่จะยอมรับเลย ถึงเขา กับ นุ่มนิ่ม จะเป็เพื่อนกัน และเติบโตมาพร้อมกันนุ่มนิ่มก็คงไม่พอใจที่เขาทำให้น้องชายของเธอ มีความรู้สึกชอบพอเขาขึ้นมาไม่ต้องพูดถึงนายใหญ่ของเขา คุณนาถ ถึงจะดูไม่ค่อยสนใจลูกชายคนเล็กนี่เท่าไรนักแต่น่าจะเพราะเกรงใจนายหนึ่ง ลูกชายคนโต ที่เกิดจากเมียคนแรก กับ คุณนายสองที่เป็ภรรยาที่แต่งงานกันออกหน้าออกตา รวมทั้ง นุ่มนิ่ม ลูกสาวคนกลางสุดรัก ที่เกิดกับคุณนายสองนายใหญ่นั้นรักลูกชายคนเล็กคนนี้ พอสมควร ถึงจะไม่ค่อยแสดงออกก็ตามต่อให้ท่านเคยเมตตาเขามามากขนาดนั้น ท่านก็คงไม่ยินดีไปด้วยแน่ นายหนึ่งเองถึงจะไม่สนใจน้องชายคนเล็กเลย แต่ก็กำชับทุกคนว่าต้องดูแลให้เป็อย่างดีและยังพูดเต็มปากว่า เป็น้องชาย ยังไงนายหนึ่งก็คงไม่เห็นด้วยเป็แน่
ชาติยังคงเหลือบมองสมาเป็ระยะและทำหน้าที่ขับพายานพาหนะคันนี้ไปอย่างเงียบ ๆ
สมาสนใจแต่ภาพข้างนอกเขาทำเหมือนกับว่า เขาไม่เคยเห็นมาก่อน และนั่งไม่มีเสียงอีกไปตลอดทาง
ทางด้านหนึ่งเขาเริ่มทนไม่ไหวแล้ว แต่เขาคาดว่าถึงโทรไปเซ้าซี้ชาติรายนั้นคงไม่สามารถรับสายเขาได้แน่เขาจึงกดไปหาอีกคนหนึ่งที่น่าจะให้คำตอบกับเขาได้บ้าง ไม่มากก็น้อย
“ สวัสดีค่ะคุณชาย” เสียงปลายสายดังขึ้น ซึ่งเป็เสียงของจันทร์พี่เลี้ยงของน้อย
“ ครับพี่จันทร์ เอ่อ น้องน้อย เป็อะไรครับ ” ชายเอ่ยถามไปอย่างประหม่าเขาเริ่มคิดแล้วว่า เขาน่าจะเป็คนทำให้น้อยรู้สึกไม่ดีก็เป็ได้
“ จันทร์ยังไม่ทราบค่ะแต่คุณหนูน้อยให้คุณสมาโทรมาบอกให้จันทร์เตรียมตัวไว้คุณชาติจะมารับไปค้างที่บ้านของคุณสมาค่ะ ” จันทร์ตอบไปตามตรง
“ ถ้าพี่จันทร์รู้ว่าน้องน้อยเป็อะไร ช่วยโทรมาบอกผมด้วย ” ชายรู้สึกว่าเขาไม่มีทางไปเลย
“ ได้ค่ะคุณชาย ไม่ต้องเป็ห่วงคุณหนูน้อยนะคะ จันทร์จะดูแลให้เป็อย่างดีค่ะ ”
“ ขอบคุณครับ ”ชายกดวางสายลง ตอนนี้ที่เขาทำได้ คือ เขาต้องรอคิดแล้วเขาก็ยกมือกุมหัว แล้วเขาก็กดโทรศัพท์ไปหาอีกคนหนึ่ง
14K
![ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726538_88141248.webp)
