ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]

        หลินเสวี่ยจู๋มือสานตะกร้าแต่สายตากลับเหลือบไปมองข้างหลังเป็นครั้งคราว เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าเดินโซเซไปมาราวกับนกเพนกวินตัวอ้วนโดยมีหลานสาวทั้งสองคอยประคองก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

        แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับฮูหยินผู้เฒ่ากลับเตือนสติคนที่เหลือพวกเขาตระหนักว่าหากเดินทางต่อไปเรื่อยๆ รองเท้าของพวกเขาจะขาดไม่ช้าก็เร็ว

        มีคนสังเกตเห็นว่าครอบครัวของหลินเสวี่ยจู๋สวมรองเท้าบูทฟางกันตั้งนานแล้วทั้งยังเฉลียวฉลาดมากด้วยที่สวมรองเท้าบูทฟางไว้นอกรองเท้าผ้า

        ดังนั้นทุกคนจึงทยอยทำตามบ้างก็ลงมือสานรองเท้าบูทฟาง บ้างก็ไปขอให้ผู้ที่สานเป็นสอนการสานรองเท้าบูทฟางจึงได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว

        นี่ทำให้เห็นสถานการณ์ที่ว่า‘หากเจอฟางอยู่ริมทางก็จะมีคนกลุ่มใหญ่รุดหน้าไปปล้น’

        แม่นมหม่าจุ๊ปาก ยังดีที่คุณหนูเสวี่ยจู๋ดำเนินการแต่เนิ่นๆไม่อย่างนั้นตอนนี้คงแย่งฟางไม่ทันแน่

        เดินไปได้สักพัก ผู้คุมก็เริ่มแจกจ่ายขนมปังสีดำเพื่อไม่ให้การเดินทางล่าช้า ทุกคนจึงต้องเดินไปกินไป

        ขนมปังสีดำเหม็นหืนยิ่งกว่าเมื่อวานแต่พี่น้องสกุลหูก็ยังคงกินมันโดยไม่ลังเล

        เหยียนต้าเป็นกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับขนมปังสีดำหูอี้ถ่งจึงเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ “ไม่เป็นอันใดหรอกของที่เหม็นหืนยิ่งกว่านี้พวกเราพี่น้องก็เคยกินมาแล้ว”

        เหยียนต้าทำได้เพียงมองหลินเสวี่ยจู๋อย่างเงียบงัน

        หลินเสวี่ยจู๋รู้ว่าช่วงเวลาที่จะใช้ขนมปังสีดำว่าจ้างสามพี่น้องนั้นเหลืออีกไม่มากแล้วนางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถาม “พวกท่านสามพี่น้องล่าสัตว์เป็นหรือไม่?”

        หูอี้ถ่งส่ายหน้า“พวกเราสามคนอาศัยอยู่ในเมือง หาเลี้ยงชีพด้วยการทำงานจิปาถะในสกุลใหญ่”

        พูดตรงๆ คือใช้แรงงาน นับว่าตรงกับที่หลินเสวี่ยจู๋คาดเดาไว้

        พวกเขาล่าสัตว์ไม่เป็นกอปรกับมือและเท้าถูกล่ามโซ่ แม้จะเป็นบุรุษร่างใหญ่ถึงสามคนก็ยังยากที่จะมีชีวิตรอด

        หลินเสวี่ยจู๋ค่อยๆครุ่นคิดเรื่องการจัดแจงงานให้สามพี่น้อง มีแต่การทำเช่นนี้เท่านั้นถึงจะแจกจ่ายอาหารให้พวกเขาได้อย่างสมเหตุสมผลหากให้โดยไม่มีเหตุผลย่อมรังแต่จะทำให้มนุษย์เกิดความโลภ ทว่าถึงอย่างไรนางก็ต้องค่อยๆพิจารณา

        ขบวนเนรเทศเร่งเดินทาง กระทั่งฟ้ามืดถึงได้หยุดลงแต่ทุกคนไม่สนใจเรื่องการพักผ่อน รีบแยกย้ายกันไปหาอาหารทันทีที่ตั้งค่ายพักแรมเสร็จ

        เนื่องจากผ่านการแย่งชิงกองฟางในตอนกลางวันมาแล้วตอนนี้จิตสำนึกแห่งการแข่งขันของทุกคนล้วนมาถึงจุดสูงสุดด้วยกลัวว่าหากตนเองเคลื่อนไหวช้าก็จะไม่สามารถหาของกินได้

        “ธูปฤาษีมีธูปฤาษีอยู่ข้างอ่างเก็บน้ำ”

        ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนตะโกนทว่าสามารถดึงดูดสายตาของทุกคนได้ทันที คนจำนวนมากทยอยวิ่งไปที่อ่างเก็บน้ำ

        หลินเสวี่ยจู๋คลาดสายตาไปชั่วครู่ก็พบว่าสามพี่น้องสกุลหูหายไปแล้ว

        เพียงครู่หนึ่งหนึ่งในสามคนนี้ก็หอบธูปฤาษีกลับมากองโต

        “คุณหนูเสวี่ยจู๋พวกเราแย่งมาได้แล้วขอรับ!” หูอี้ถ่งตะโกนอย่างตื่นเต้น

        หลินเสวี่ยจู๋เอามือกุมหน้าผากสามพี่น้องราวกับหาโอกาสในการทำงานได้ด้วยตนเอง

        หูอี้ถ่งวางธูปฤาษีลง พลางถูมือไปมา“คุณหนูเสวี่ยจู๋ พวกเราสามพี่น้องจะทำหน้าที่เก็บฟืนเองพวกท่านไปพักก็ได้นะขอรับ”

        ทว่าสกุลหลินสายรองย่อมไม่อาจพักผ่อนได้

        หลินเฉิงจางเข้าร่วมกลุ่มเก็บสมุนไพรทันทีส่วนเหยียนต้าไปล่าสัตว์กับลู่โม่

        หลินเสวี่ยจู๋สับเปลี่ยนน้ำเสร็จก็เดินไปยังบริเวณที่มีคนน้อย

        บางทีอาจเป็นเพราะขบวนเนรเทศเดินลึกเข้ามาในภูเขามากขึ้นเรื่อยๆทรัพยากรที่นี่จึงมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

        หลินเสวี่ยจู๋พบธูปฤาษีข้างอ่างเก็บน้ำไม่มีผู้ใดแย่งชิง นางคิดที่จะย้ายมันเข้าไปในมิติทั้งต้น ทันทีที่กำลังจะลงมือก็ได้ยินเสียงกรอบแกรบดังแว่วมาจากด้านหลัง

        คงไม่ใช่...

        หลินเสวี่ยจู๋ไม่กระโตกกระตากนางส่งจิตสำนึกเข้าไปในมิติ หากระจกเงาเลี่ยมทองจากหอรวมสมบัติ จากนั้นแกล้งทำเป็นก้มเก็บธูปฤาษีแล้วใช้กระจกส่องไปด้านหลัง

        เป็นอย่างที่คิดหลินเสวี่ยหลานซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ กำลังชะโงกหน้ามองมาทางนาง

        อันใดที่เรียกว่าน่ารำคาญนับว่านางได้สัมผัสถึงความรู้สึกนี้แล้ว

        น่ารำคาญเสียจริง!

        หลินเสวี่ยจู๋ครุ่นคิดก่อนจะหยิบรองเท้าบูทฟางคู่หนึ่งออกมาจากตะกร้าที่อยู่บนหลังก่อนจะสวมรองเท้า พับขากางเกงขึ้น แล้วออกวิ่งไปยังพงหญ้าด้านข้าง

        นางคาดการณ์ว่าหลินเสวี่ยหลานจะต้องตามมาเป็นแน่

        ...หลินเสวี่ยหลานตามมา

        ...หลินเสวี่ยหลานถูกหนามในพงหญ้าทิ่มขา

        ...หลินเสวี่ยหลานนั่งยองๆ

        ...หลินเสวี่ยหลานถูกหนามทิ่มบั้นท้าย

        ...หลินเสวี่ยหลานถูกนางสลัดทิ้ง

        เมื่อหลินเสวี่ยจู๋หันกลับไปมองก็ไม่เห็นหลินเสวี่ยหลานแล้วนางจึงเดินอ้อมแล้วกลับไปที่เดิมก่อนหน้านี้

        เดินไปได้ครึ่งทางนางก็พบพุ่มซู่เหมย[1]ป่านางรู้สึกยินดีขึ้นมาทันที

        ผลไม้ประเภทนี้อุดมไปด้วยวิตามินถือเป็นสิ่งที่นางต้องการมากที่สุดในตอนนี้พอดี นางจึงย้ายมันเข้าไปในสวนผลไม้ของมิติโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

        เดินต่อได้ไม่นานก็พบอิงเถา[2]ป่าต้นดูไม่ใหญ่นัก แต่หวานกว่าซู่เหมยเล็กน้อย นางย่อมไม่ปล่อยมันไป

        เดินต่อไปก็พบต้นอ่อนของเฉ่าเหมย[3]ป่าอยู่ใต้วัชพืชต้นหนึ่ง

        หลินเสวี่ยจู๋กระโดดโลดเต้นอยู่ที่เดิมอย่างมีความสุข

        เฉ่าเหมยเป็นหนึ่งในผลไม้ที่นางชื่นชอบที่สุดและเฉ่าเหมยป่าก็มีรสหวาน อร่อยกว่าเฉ่าเหมยที่ปลูกในเรือนกระจกอยู่มากโข

        นับว่าการเดินเตร็ดเตร่ครานี้ทำให้นางได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ

        หลินเสวี่ยจู๋เดินอ้อมกลับไปที่ข้างอ่างเก็บน้ำแล้วย้ายธูปฤาษีเข้าไปในมิติ ก่อนจะเดินไปสำรวจอีกทางนางมีลางสังหรณ์ว่าจะได้พบของดีไม่น้อยในละแวกนี้

        เป็นอย่างที่คิดหลังจากได้พบหยางเหมย[4]ป่าและผลผีผา[5]ป่าแล้ว นางก็มองเห็นทุ่งมันสำปะหลังเล็กๆ

        นี่คือแป้งมันเมื่อไม่มีเนื้อสัตว์ การกินมันสำปะหลังก็ทำให้อิ่มท้องได้ หลินเสวี่ยจู๋จึงย้ายทั้งหมดเข้ามิติโดยไม่เกรงใจ

        ตอนนี้ฟ้ามืดแล้วหลินเสวี่ยจู๋ไม่กล้าเสียเวลา รีบกลับไปที่ค่ายพักแรม

        ตะกร้าของนางบรรจุมันสำปะหลังไว้ค่อนตะกร้าที่เหลือเป็นผลไม้ป่า

        นางกำลังวางแผนที่จะทำให้ทั้งครอบครัวประหลาดใจแต่กลับไม่คาดคิดว่าในค่ายพักแรมของครอบครัวตนเองจะไม่มีผู้ใดอยู่เลยสักคน

        นางเลิกม่านรถม้าขึ้นเห็นเพียงหยวนซิว ลู่ซื่อ และหลินเจียย่วนกำลังนอนหลับ แต่หม่าซิงกลับหายไป

        ในใจเกิดความรู้สึกสงสัยขึ้นมานางเหลือบมองไปทางฮูหยินผู้เฒ่าโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังอยู่ดี หัวใจนางก็เต้นโครมคราม

        นอกจากหลินเสวี่ยหลานที่ถูกนางสลัดทิ้งกัวซื่อและหลินเสวี่ยอีต่างก็หายตัวไป

        หลินเสวี่ยอีย่อมออกไปหาของกินแน่นอนแต่กัวซื่อที่ดีแต่กินเสมอมา ในเวลาเช่นนี้นางจะไปที่ใดได้?

        หลินเสวี่ยจู๋เก็บตะกร้าเข้าไปในรถม้าจากนั้นก็กำลังจะเอ่ยปากถาม ทันใดนั้นก็เห็นเว่ยหงเอ๋อร์รีบร้อนวิ่งมาหานาง

        “คุณหนูเสวี่ยจู๋น้องชายท่านหายตัวไป ครอบครัวท่านล้วนออกไปตามหาเขากันหมด” เว่ยหงเอ๋อร์เอ่ย

        หลินเสวี่ยจู๋ขมวดคิ้วแน่นทันที“หายไปได้อย่างไร?”

        “ข้าไม่รู้แน่ชัดเพราะข้าออกไปหาของเมื่อกลับมาเขาก็หายตัวไปแล้ว ตอนนั้นในค่ายพักแรมเหลือคนอยู่น้อยมาก ได้ยินว่าเขาวิ่งเล่นอยู่แถวนี้ทว่าจู่ๆ ก็หายตัวไป” เว่ยหงเอ๋อร์รีบบอกสิ่งที่นางรู้

        สมองของหลินเสวี่ยจู๋ทำงานอย่างรวดเร็ว

        ภูเขาใหญ่โตถึงเพียงนี้ไม่ต้องพูดถึงการค้นหาเด็กน้อยคนหนึ่งเลย ขอเพียงไม่หลงทางก็ไม่เลวแล้ว

        หากเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงกับคนในครอบครัวของนาง...

        หลินเสวี่ยจู๋บังคับให้ตนเองสงบสติอารมณ์เวลาเช่นนี้ย่อมไม่อาจตื่นตระหนก นางต้องไปหาหลิวขุย!

        เมื่อนางหมุนตัวกำลังจะไปก็ถูกเว่ยหงเอ๋อร์ขวางเอาไว้

        “ไม่ต้องไปแล้ว ผู้คุมชั้นผู้น้อยที่ช่วยขับรถม้าให้พวกท่านขอร้องหัวหน้าของเขาแล้วหัวหน้าผู้คุมส่งคนมาเพียงสามคนเท่านั้น”

        ใช่แล้วหลิวขุยไม่มีทางส่งลูกน้องทุกคนของเขาออกตามหาเด็กที่ไม่มีความสามารถในการใช้แรงงานเป็นแน่

        ถึงอย่างไรก็ยังมีนักโทษจำนวนมากในค่ายพักแรมที่ต้องจับตาดู

        หลินเสวี่ยจู๋มองไปรอบๆ อย่างร้อนใจ

        ทันใดนั้นนางก็เห็นกิ่งไม้กองเล็กๆวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ข้างกองไฟของครอบครัวนางซึ่งแตกต่างจากกิ่งไม้อื่นๆ ที่วางกระจัดกระจายกันอย่างเห็นได้ชัด

        .............................

        [1] ซู่เหมยหมายถึง ราสเบอร์รี

        [2] อิงเถาหมายถึง เชอร์รี

        [3] เฉ่าเหมยหมายถึง สตรอว์เบอร์รี

        [4] หยางเหมยหมายถึง เอี้ยบ๊วย หรือเบย์เบอร์รี

        [5] ผีผาหมายถึง โลควอท หรือปี่แป๋