ครั้งแรกที่เขี้ยวออร์คงอกออกมา...
เขาได้แต่มองดูตัวเองในกระจก รู้สึกหงุดหงิดไม่ชอบใจ แต่ทว่ายิ่งโกรธเขี้ยวก็ยิ่งงอกออกมาเด่นขึ้นชัดขึ้น เขาส่ายหน้ารุนแรงสับสนเมื่อพลันคิดไปถึงสัญญาที่จะเป็ฮีโร่ให้ได้
เสียงดังกระทบกระทั่งจนจาราสพละจากงานมาดู เอลฟ์ผู้พ่อดูไม่แปลกใจกับสิ่งที่ลูกเป็เขากลืนน้ำลาย ลูบหัวลูกอย่างอ่อนโยน
“เกิดอะไรขึ้นกับผม ทำไมมีเขี้ยวออร์คงอกออกมา ผมไม่ชอบเลย มันน่าเกลียด”
จาราสกอดลูกไว้แน่น ปลอบประโลม เด็กน้อยระบายความเ็ปซุมหน้าในอ้อมกอดพร้อมร้องไห้ออกมา
“ผมเป็ฮีโร่ไม่ได้แล้วใช่มั้ย? ผมขอโทษ ผมขอโทษ”
เสียงเครื่องปรับอากาศดังแกรกกรนรบกวนราวกับนามาลหมาป่ามายาตามตำนานแห่งอีเธอร์ที่อาศัยอยู่ในโลกฝัน มักเห่าหอนเพื่อปลุกผู้คนแห่งโลกไคเบอร์พังค์จากภวังค์เสียงนั้นดังปลุกฟาคาร์จากห่วงหลับใหล
บนเตียงกระด่างแข็งใต้ผ้าห่มสีหม่นเทาเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
ความทรงจำสุดท้ายพล่าเลือนขาวโพรน
เขามองเห็นกระแสชีวิตไหลธารมาจากเื้ัประตูห้องห้องแคบไร้ระเบียบที่สิ่งของวางระเกะมีกลิ่นไม่ถึงกับเหม็นแต่คงโกหกหากจะบอกหอมอวลอบอยู่
“ฟื้นแล้วเหรอ เป็ยังไงบ้าง?” ฟินปรากฏร่างทักถามขึ้นราวกับเธอเฝ้ารอเขามาตลอด
“เกิดอะไรขึ้น? ที่นี่มี่ไหน?”
“เธอใช้พลังชีวิตมากเกินจนสลบไปน่ะ ส่วนฉันก็เลื่อนหายไป ก็เลย...” ฟิมไม่รู้คำตอบ
ประตูห้องเปิดออกผู้ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกระแสชีวิตบางเบา โรยรินราวไร้ชีวิตแต่คงที่ เ้าร่างโงนเงนมีสีหน้าจริงจังไม่แสยะเย้ยอย่างทุกที
“ลุงเนียร์อย่างนั้นเหรอ?” ฟาคาร์ร้องขึ้น ตาลุงผู้เฉื่อยชารับแต่ภารกิจแอนตี้ฮีโร่ระดับล่างเนี่ยนะที่ช่วยเขาจากเอลฟ์ฮีโร่ระดับปีกั
อันเดธหนุ่มใหญ่รีบโบกมือไม้ระวิงปฏิเสธ
“ฉันได้ตำแหน่งที่นั่นมาจากจาราชเลยตามไป พอถึงที่นั่นทุกอย่างก็เละเทะไปหมดแล้ว”ลุงเนียร์รีบชี้แจง “ฉันเห็นเธอสลบอยู่ก็เลยพากลับมา ฉันไม่ได้เป็คนทำอะไรเสียหายที่นั่นหรอกนะ”
ฟาคาร์เงียบงันไปแอนตี้ฮีโร่รุ่นใหญ่เดินมาใกล้ วางมือตบไหล่แ่เบา
“เสียใจด้วยนะ เื่จาราชน่ะ”
ฟาคาร์พยักหน้ารับเฉยเมย ดวงตาดูว่างเปล่า แต่ทันใดก็เหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้ เขาผงะลุกลี้ลุกลนขึ้นมา
“ใจเย็น กระเป๋านายอยู่ห้องนี้”ว่าแล้วลุงเนียร์ก็เดินนำออกจากห้องนอนคับแคบมา “มาทานข้าวก่อนเถอะ”
นอกห้องนอนคับแคบมืดทึบห้องรับแขกมีโต๊ะเล็กดูเป็ระเบียบ แสงจำลองจากหน้าต่างส่องผ่านม่านสีนวลตาอบอุ่นทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง รีโมททีวีวางข้างนาฬิกาบอกเวลา 12.11น. ใกล้กันเป็จานกับข้าววางรวมไว้หลากเมนู แลดูประณีตบรรจงเกินกว่าจะเป็ฝีมือของเครื่องทำอาหาร
ตรงหน้าเก้าอี้ตัวหนึ่งมีกระเป๋าวางพับเป็ระเบียบอยู่บนโต๊ะกระเป๋าของฟาคาร์นั่นเอง เขารีบนั่งลงประจำที่ความแปลกใจที่ห้องนอนกับห้องรับแขกต่างกันราวฟ้ากับเหวถูกฝังกลบด้วยความเซื่องซึมเขายังรู้สึกเหนื่อยหมดแรง ทำเพียงเปิดกระเป๋า นำกัลเรียกับเจเอฟ 80 ออกมาลูบคลำมองดูอย่างเหม่อลอยเท่านั้น
“ฟาคาร์...” ฟิมปรากฏตัวขึ้น ภูติน้อยพยายามส่องแสงเยี่ยวยารักษาทว่าแผลกายภายนอกนั้นหายได้สนิทเป็ที่เรียบร้อยแล้ว แผลในใจต่างหากที่ยากเกินเยียวยา
“เธอคือฟิมใช่มั้ย? จาราชเล่าให้ฟังอยู่” ลุงเนียร์ทักทายขึ้นพร้อมแนะนำตัวเอง“ฉันพึ่งเคยเห็นภูติประจำตัวจริงๆ ก็วันนี้แหละเคยเห็นแต่พวกภูติโคลนของสหพันธ์น่ะ”
ฟิมบิดตัวเขิน
“ให้เวลาเขาหน่อยนะคงใช้เวลาสักพักใหญ่ๆ เลยแหละ” เนียร์เอ่ยแล้วตรงไปยังครัวเล็กด้านใน เปิดหม้อข้าวควันโชยออกมา เขาคดข้าวลงแบ่งสองจาน
“ว้าววววสุดยอดไปเลย นี่คุณทำอาหารเองเลยเหรอ?” ฟิมบินมาสำรวจข้าวควันฉุยที่พึ่งออกจากหม้อ“พึ่งเคยเห็นนะเนี่ย ไม่น่าเชื่อเลย ห้องนอนก็รกเละเทะแบบนั้นและห้องข้างนอกนี่มัน” ภูติจิ๋วชะงักคำ “หรูหราเลยเนี่ย”
“ก็นะได้เงินจากงานแอนตี้ฮีโร่ฉันก็ใช้กับของพวกนี้หมดนี่แหละ อาหารน่ะเป็ความชอบส่วนตัว”” เนียร์เอ่ย “ส่วนพวกการตกแต่งเอาไว้สร้างความน่าเชื่อถือน่ะห้องนอนฉันเลยไม่สนใจนักไง”
อันเดธยกจานเดินไปยังโต๊ะฟาคาร์ค่อยเงยหน้าขึ้นเด็กหนุ่มค่อยหยิบช้อนส้อมแล้วเร่งมือทานอาหารที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าดีขึ้นยิ่งเคี้ยวยิ่งกลืนอาหารลงไปก็ยิ่งเร่งตักเร่งกินราวกับลืมว่าตัวเองรู้สึกหิวมากแค่ไหนเด็กหนุ่มทานเร็วจนสำลักกระแอมติดคอ อันเดธรีบส่งน้ำให้ดื่ม
“ฮาๆใจเย็นๆ ค่อยๆ ทานนะ” เนียร์เอ่ยเสียงอ่อนโยน “เธอสลบไป 3 วันเชียวนะก็ต้องหิวเป็ธรรมดาแหละ แต่กินช้าๆ หน่อยก็ได้ อาหารฝีมือฉันมันอร่อยใช่มั้ยละ?”
ฟาคาร์นิ่งไปมองอาหารตรงหน้าไม่กล้าสบตาคนตรงข้ามคำตอบมีเพียงพยักหน้าเท่านั้น
“เดี๋ยวเย็นนี้ไปที่ไพร์ไพเพอร์บาร์กันนะ ฉันอยากจะเลี้ยงส่งให้ดวงิญญาจาราชให้ไปยังอีเธอร์น่ะพิธีส่งิญญาแบบเรียบง่ายของพวกแอนตี้ฮีโร่ ฮีโร่อย่างเธอมาร่วมกินเลี้ยงกับฉันหน่อยนะ”
ฟาคาร์พยักอีกครั้งแทบคำตอบรับทันใดก็เหมือนนึกขึ้นได้ เขาเปิดแทคแพดเจอสายเรียกเข้าและข้อความมากมายจากไคจินเขาตัดสินใจกดบล็อกการติดต่อจากนินจาสาวทั้งหมด
“ผมไม่ใช่ฮีโร่อีกต่อไปแล้ว”ฟาคาร์เอ่ย เป็คำพูดแรกนับจากเงียบไปนาน “นับจากนี้ผมจะจัดการกับพวกฮีโร่ทุกคน”
ลุงเนียร์กลืนน้ำลายลงคอรู้สึกหวาดหวั่นแสงอบอุ่นจำลองที่ทอทอดมายังเด็กหนุ่มฉาบทาได้เพียงความอบอุ่นเสมือนมิอาจส่งถึงจิตใจภายในที่เต็มไปด้วยความหนาวะเืมันคือหัวใจะเืแห่งความเหี้ยมเกรียมอันเกิดจากความเ็ปที่ซ่อนลึกอยู่ภายใน
“งั้นก็ดีเลย”เนียร์พูดออกมาในที่สุด “มาเป็ผู้ช่วยฉันทำงานแอนตี้ฮีโร่หน่อยนะแลกกับข้าวสุดหรูที่นายพึ่งทานไปก็แล้วกัน”
เสียงขลุ่ยในทำนองแจ็สหม่นเศร้าลึกคือดนตรีแห่งไพด์ไพเพอร์บาร์ บาร์เร้นลับแห่งเขต 6 ย้ำเย็นนั้นผู้คนบางตากว่าปกติมันบางตาลงั้แ่เกิดเหตุกวาดล้างที่เก็กโค่บาร์
หญิงสาวใหญ่ทรงโตสวมแว่นกรอบดำคงคล้ายมาดครูสาวทรงเสน่ห์แบบนักเรียนถวินหาในหนังสำหรับผู้ใหญ่แต่เธอมิใช่อื่นนอกจากชิออน ทุกครั้งที่เยื้องย่างหนุ่มใหญ่ต้องเหลียวมองทรวงถันราวหากไม่หันหาจะเสียโอกาสได้เชยชมเสื้อคลุมยาวขาวที่สวมใส่มิได้ปกปิดความใหญ่โตของทรงอกหากกลับขับให้เด่นโดดเสียด้วยซ้ำ
มีเพียงคนแคระแววตาเศร้าซึมก้มหน้าก้มตาดวดเหล้ามายาอยู่เพียงลำพัง ที่โต๊ะสำหรับสี่คนราวรอคอยเพื่อนร่วมคณะ แต่คนแคระดูจะดื่มเร่งนำไปไกลมันเป็พฤติกรรมของผู้รวดร้าวเ็ปที่มักทำจนกลายเป็ภาพชาชินในบาร์เร้นลับแทบทุกแห่ง
“เสียใจด้วยนะฮอร์ค แต่ท่านดื่นมากเกินไปแล้วนะ อาจารย์คงไม่ชอบใจหรอก”สาวผู้ยั่วยวนเอ่ยคำพลางนั่งข้าง
เหล่าหนุ่มใหญ่ที่จับตาต่างตะลึงลานบางคนถึงขั้นสำลัก คนหนึ่งถึงขั้นเบียร์พุ่ง ขยี้ดวงตาประดิษฐ์จนอยากเข้าร้านซ่อม
“ทุกคนตายเพราะฉัน” ฮอร์คเอ่ยเสียงสั่นเทา “ฉันไม่กล้าพอที่จะปกป้องทุกคนไว้เอง ระบบภายในมันไม่ดีพอ”
ชิออนเพียงรับฟังจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ควันบุหรี่ลอยเป็สายจากปลายเอื่อยอ่อนขณะที่วางบนที่เขี่ย กระทั่งขี้บุหรี่สุกปลายล่วงหล่นทั้งคู่ก็ยังอยู่ในความเงียบงัน เพียงจิบของเหลวสีอำพันตรงหน้าทีละอึกอันเย็นเฉียบแต่ร้อนผ่าวผลาญลึกให้ลืมเลือนสติหนีพ้นความโศกาที่อยู่ตรงหน้าได้ครึ่งก็ยังดี
“ขอบคุณที่มานะ ชิออน” ฮอร์คเอ่ยในที่สุดฤทธิ์เหล้าคงขัดเอาความเศร้าเสียใจออกไปชั่วคราวบ้างแล้ว “เ้ากันเนอร์ไม่หาเหรอ?หมอนั่นน่าจะมานะ”
“คงยังหาทางออกจากป่านิลไพรไม่เจอละมั้ง? ส่งข้อความไปแล้วละระยะหลังติดต่อยาก เ้าตัวหันมารับภารกิจแนวฮันเตอร์น่ะ”
“ดีๆ” คนแคระพลางยิ้มบางๆ
นานเนิ่นในทำนองแจ็สเศร้าสู่ชีวาแจ็สเริงรื่นชวนกระดิกเท้าก๊อบลิบสูงโปร่งเ้าของมัดกล้ามแน่นในเสื้อตรงเข้ามาพร้อมขยับตัวตามจังหวะเพลงเอื้อนเอ่ยทักมาทางชิออน
“คุณผู้หญิงพอจะกรุณาเต้นกับผมสักเพลงได้มั้ยครับ”
ชิออนหันไปเปลี่ยนสีหน้ายิ้มเขินหัวเราะคิกพร้อมปฏิเสธ“ขอโทษด้วยนะ พ่อหนุ่มน้อย เธอดูน่าสนใจมากนะเพียงแค่เวลานี้ฉันยังไม่พร้อม เอาแอคเคาท์ฉันไปก่อนแล้วจะติดต่อไปนะ”
ก๊อบลินกล้ามแน่นยิ้มหน้าบานแตะแทคแพดแลกแอคเคาท์ มือเ้าหนุ่มสั่นเล็กน้อยก่อนหันกลับไปชูนิ้งโป้งให้พรรคพวกที่โต๊ะก๊อบลิบหนุ่มอีกสองสามคนไม่เล็ดรอดดวงตาทางเสน่ห์ของชิออน เธอกวักมือให้ก๊อบลินหนุ่มเอาหูเข้าใกล้ก่อนกระซิบ
“ส่งแอคเคาท์นั่นให้เพื่อนๆ เธอด้วยก็ได้นะ เราจะได้สนุกกัน”
ก๊อบลินกล้ามแน่นหน้าแดงระรื้อกลืนน้ำลายอึกหายใจแรงตื่นเต้นก่อนเดินกลับไป ที่โต๊ะเหล่าก๊อบลินหนุ่มโห่ร้องเสียงดังยิ้มเขินกันยกใหญ่
“หึหึหึ ร้ายกาจเหมือนเดิมนะ ชวนคนเข้ากลุ่มต่อต้านงั้นเหรอ?”
“ตอนนี้เป็ภาคีต่อต้านสหพันธ์ฮีโร่แล้วค่ะ เรามีกันหลายกลุ่มแยกย่อยกันไป”ฮอร์คพยักหน้ารับ “กลุ่มของฉันคือกลุ่มเืเหล็กค่ะ”
“กลุ่มต่อต้านชื่อดังเลยนี่นา ดีๆ”
“ดีเสียที่ไหนน่าเบื่อจะตาย ทำอะไรก็ไม่รู้ ต่อสู้ไม่มีที่สิ้นสุด” เ้าของคำพูดขัดแข้งขาคืออันเดธรุ่นลุงที่มาพร้อมลูกครึ่งออร์คเสี้ยวั
“ฉันรอเธอมาเข้าร่วมกลุ่มด้วยกันอยู่นะเนียร์” ชิออนส่งสายตาเปี่ยมเสน่หาทันใดก็ต้องสะดุดกับเด็กหนุ่มที่มาด้วยจนต้องร้องขึ้น “ฟาคาร์เหรอ?ลูกของอาจารย์สินะ ไม่ได้เจอตั้งนาน จำพี่ได้มั้ย?”
ฟาคาร์นิ่งนึก
“อย่าแม้แต่จะคิดนะชิออน” เนียร์ดุปราม “แล้วก็อย่างเธอรุ่นน้าแล้วมั้ง?”
“อี้เกลียดจริงๆ ไม่มีความเป็สุภาพบุรุษเอาซะเลย หัดมีมารยาทกับสาวสวยเสียบ้างสิ”ชิออนโต้กลับ
“สาวสวยที่ไหนนี่ป้าชัดๆ” เนียร์ตอบกลับพลางหัวเราะ ลอบเห็นฟาคาร์ที่นิ่งงัน “เสียใจด้วยนะฮอร์คอยากบอกกับตัวอีกครั้งน่ะ”
ฮอร์คพยักหน้ารับ
“ลืมแนะนำไป”เนียร์เอ่ยถึงฟาคาร์ “เธอคนนี้คือชิออน เป็ลูกศิษย์ของจาราช ใช่มั้ย?”
“ใช่ๆแต่ฉันเป็นักเรียนที่ไม่ดีหรอก” ชิออนหันมาเล่าสู่ให้ฟาคาร์ฟัง“เพราะแปบเดียวก็เรียนรู้ทุกอย่างจากอาจารย์หมดแล้วละ พอรับเธอมาอยู่ด้วยไม่นานจาราชก็บอกว่าสอนทุกสิ่งทุกอย่างให้กับฉันหมดแล้วน่ะ”
ฟาคาร์พยักหน้าคุ้นหน้าอีกฝ่ายขึ้นมาในความทรงจำ
“คุณเป็น้าคนที่ซื้อคอมมิกมาให้ใช่มั้ยครับ?”
“ใช่ชุดราเคียร์ แอนด์ เฟรนอะไรสักอย่าง หายากน่าดูแต่อาจารย์บอกว่าจะสอนสุดยอดวิชาสุดท้ายให้ก็ต่อเมื่อฉันหามาได้เท่านั้นละ”
“เป็ของขวัญวันเกิดปีแรกที่ผมย้ายมาอยู่กับพ่อน่ะครับ”ฟาคาร์เอ่ยพลางยิ้มออกมาได้ในที่สุด ความทรงจำแสนอบอุ่นฉายชัดมาทางแววตา
“ยังเก็บไว้มั้ย?”
ฟาคาร์พยักหน้าเบาๆคอมมิกคงยังถูกเก็บอย่างดีไว้ที่บ้าน หรือเปล่า?
“มันอยู่ที่ห้องน่ะครับ”ฟาคาร์หันลุกลี้ลุกลนขึ้น
“ฉันไปสำรวจมาแล้วห้องนั้นยังอยู่ดี ไม่มีใครงัดแงะเข้าไป วางใจได้” ลุงเนียร์รีบเอ่ยขึ้น
“นายนี่เหมือนพ่อเลยนะพอนึกอะไรได้ก็ทำเดี๋ยวนั้น” ฮอร์คเอ่ยพลางมองสายตาอ่อนโยน “เราสั่งเครื่องดื่มอำลาเลยมั้ย?”
“อืมถึงเวลาอันเหมาะสมแล้วสินะ” ลุงเนียร์ว่าพลางยกมือเรียกเด็กบาร์กระซิบแจ้งบางอย่าง “ฉันขอสั่งเยลโลว์ไลท์” ว่าแล้วหันบอกฟาคาร์ “เธอดื่มกับฉันนะ”
“ขอฉันเป็ฟิลลิ่งโกล”ชิออนสั่งต่อ
ฮอร์คนิ่งคิดครู่นึง“ขอเป็ฮาร์ท ฮอนเนส”
พนักงานวางขวดเครื่องดื่มมายาตามคนสั่ง
เนียร์วางมือที่ไหล่ฟาคาร์กระซิบบอกขึ้น “เธออกมาได้นะ ภูติน้อย” แล้วฟิมก็ปรากฏตัว “จับที่ขวดเบียร์นี่สิ”ฟาคาร์กับฟิมเอามือแตะที่ขวดเบียร์นั้น เนียร์สงบนิ่งไป ทั้งสองทำตาม ฮอร์คกับชิออนสงบนิ่งไปก่อนแล้วความสงบเรียบง่ายเพียงก้มมองที่ขวดในมือ
ชั่วความสงบไม่ถึงความอึดอันเป็เป็ชั่วสงบให้หายใจผ่อนคลายจังหวะลง มันเป็ชั่วความสงบให้นึกถึงผู้จากไป
“แด่จาราช”เนียร์นำเอ่ยขึ้นเป็คนแรก “เอลฟ์หัวดื้ออัจฉริยะขอบคุณอีเธอร์ที่เราได้เป็เพื่อนกัน แล้วเจอกันเพื่อน”ว่าแล้วเนียร์ค่อยดึงขวดเบียร์มายานามเยลโลว์ ไลท์ขึ้นดื่ม
“แด่จาราช”ชิออนกล่าวต่อ “ผู้ชาญฉลาด มากวิสัยทัศน์ ขอบคุณอีเธอร์ที่ทำให้เราได้เป็ศิษย์ –อาจารย์กัน แล้วเจอกันนะ”
“แด่จาราช”ฮอร์คเอ่ยในที่สุด “ผู้แกร่งกล้า ผู้ศรัทธาในสิ่งที่เป็ไปไม่ได้”คนแคระว่าพลางมองไปยังฟาคาร์ “เป็ไปไม่ได้แต่ก็เป็ไปแล้ว”ฮอร์ครู้ข่าวทีฟาคาร์สอบผ่านเข้าสถาบันฮีโร่แล้ว
“อยากเอ่ยอะไรมั้ย?”เนียร์เอ่ยถาม
ฟาคาร์พยักหน้ารับ“ถึงจาราช พ่อผู้เชื่อมั่นและไม่รู้จักเวล้ำเวลา ไม่รู้จักทานข้าวให้ตรงเวลา ถึงตอนนี้ก็มาจากไปแบบผิดเวลาที่สุด”เด็กหนุ่มเว้นคำไปนิดนึง “ผมเป็ฮีโร่ได้แล้วนะพ่อ แล้วเจอกัน...แต่ถึงตอนนั้นผมอาจจะไม่ได้เป็ฮีโร่แล้วนะ”ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็ส่งเครื่องดื่มลงคอ
รสชาติขมบางร้อนเพียงอบอุ่นราวปลอบประโลมของมือผะแ่
3วันต่อมา...ชายป่านิลไพร ป่าดำมืดที่เต็มไปด้วยสัตว์มายามันตั้งอยู่ห่างจากเมืองไครซิตี้มาเพียง 30 นาทีเท่านั้นแต่ราวกับอยู่คนละโลก
“ลุงเนียร์แน่ใจเหรอว่านามาลจะมาอยู่ที่นี่” ฟาคาร์เอ่ยขณะอยู่บนรถเหอะเคียงข้างพลางบอกทางตามที่แสดงตำแหน่งในแทคแพด
“ก็แค่ตามจีพีเอสมานะมันต้องแถวๆ นี้แหละ งานนี้เพราะฉันรู้จักส่วนตัวกับชิออนถึงได้มาจ่ายงามแต่งานง่าย แค่ต้องรีบภารกิจให้ได้เท่านั้นเอง” เนียร์ว่าน้ำเสียงมั่นใจ
รถเหาะแล่นเหนือน้ำฉิวข้ามฝากธารน้ำเล็ก
แต่แล้ว“ตู๊บ!” รถเหอะสั่นะเืเสียหลัก ความเร็วลดลงกะทันหัน
“โดนยิง!” ฟาคาร์ว่า
“อีเธอร์ช่วยด้วย! ผมไม่รับภารกิจเสี่ยงชีวิตนะครับ”ลุงเนียร์ร้องเสียงหลงพยายามควบคุมรถเหาะ รถพุ่งร่วงหล่นไร้ทิศทาง...
526
![ซีรีส์ซิง 6 | หาดร้อนระอุ [มีอีบุ๊ก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1771419235_32055855.webp)