ต้องขอบคุณเจียงอีเฉิน แม้ว่าผู้บำเพ็ญในแต่ละยอดเขาของสำนักเทียนสุ่ยจะมีชีวิตความเป็อยู่ที่ค่อนข้างอัตคัด แต่คลังสมบัติของสำนักนั้นมั่งคั่งอย่างยิ่ง ดังนั้นสวัสดิการของสำนักจึงดีมาโดยตลอด อย่างเช่นเวลาที่ผู้าุโใหญ่เป็ตัวแทนสำนักออกไปร่วมงานเลี้ยง สามารถเบิกค่าใช้จ่ายทั้งหมดคืนจากสำนักได้โดยมีวงเงินกำหนดไว้
ยกตัวอย่างเช่นค่าเดินทาง หากโดยสารเรือเหาะิญญาขนาดใหญ่ของหอการค้าเค่อซื่ออวิ๋นไหล จะเบิกได้เพียงค่าโดยสารชั้นประหยัดเท่านั้น หาก้ายกระดับเป็ชั้นสูง ค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นผู้เดินทางจะต้องเป็ผู้รับผิดชอบเอง แต่หากไม่นั่งเรือเหาะิญญาแล้วเดินทางไปด้วยตนเอง ค่าเรือเหาะิญญาที่ประหยัดได้ก็จะตกเป็ของตนเอง
สำนักไม่สนับสนุนพฤติกรรมเช่นนี้ แต่ก็ไม่ได้สั่งห้ามอย่างชัดเจน เงื่อนไขคือระหว่างการเดินทางด้วยตนเองต้องไม่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น และต้องปฏิบัติภารกิจของสำนักให้สำเร็จตรงตามเวลา หากเพียงเพื่อหวังศิลาิญญาเพียงเล็กน้อย แล้วเกิดอุบัติเหตุระหว่างทางจนทำให้ภารกิจของสำนักล้มเหลว นอกจากจะไม่มีศิลาิญญาให้เบิกแล้ว ครั้งหน้าก็จะไม่มีโอกาสได้รับมอบหมายภารกิจเช่นนี้อีก
ผู้าุโใหญ่ในฐานะผู้บำเพ็ญเพียรระดับผสานกายาขั้นสูงสุดของแดนิญญาเทียนเฉิง และเป็ถึงผู้าุโสูงสุดของสำนักเทียนสุ่ย หนึ่งในหกสำนักเซียนผู้ยิ่งใหญ่ ในอดีตเขามองข้ามศิลาิญญาจำนวนเพียงเท่านี้ แต่หลังจากที่เจียงอีเฉินเป็เ้าสำนักมาสองร้อยห้าสิบปี ผู้าุโใหญ่ก็เริ่มให้ความสำคัญกับศิลาิญญาทุกก้อนเป็พิเศษ
ชีวิตตายไปแล้วยังหาทางคืนชีพได้แต่หากศิลาิญญาถูกใช้จ่ายออกไปย่อมสูญสิ้นไปจริง ๆ ศิลาิญญาทุกก้อนในกระเป๋าของเขามีชื่อเรียกเป็ของตัวเอง
ดังนั้นครั้งนี้ผู้าุโใหญ่จึงเลือกที่จะเดินทางไปด้วยตนเอง เพื่อประหยัดค่าเดินทางให้เข้ากระเป๋าตัวเอง ในทำนองเดียวกัน เพื่อที่จะเก็บค่าที่พักสามวันที่สำนักสนับสนุนไว้เป็ของตนเอง ผู้าุโใหญ่จึงตั้งใจจะออกเดินทางในวันที่จัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนพอดี
ส่วนหลินเยี่ยนและฉู่หลินเฟิงอยากไปเดินเที่ยวในเมืองหลวงชิวเย่ จึงไม่ได้เดินทางไปพร้อมกับผู้าุโใหญ่ หลังจากได้รับคำอนุญาตจากเจียงอีเฉินและฉีหลานชิง ทั้งสองก็พาเจียงซินออกเดินทางแต่เช้า
หอการค้าเค่อซื่ออวิ๋นไหลมีจุดจอดเรือเหาะิญญาตั้งอยู่ในเมืองใหญ่ทุกแห่งของแดนิญญาเทียนเฉิง โดยเรือเหาะิญญาจะวิ่งรับส่งตามเส้นทางที่กำหนดในเวลาที่แน่นอน บนเรือมีผู้บำเพ็ญเพียรชั้นสูงคอยคุ้มกัน ทำให้มีความปลอดภัย รับสัญญาคุ้มครองความสะดวกสบายและผ่อนคลาย จึงเป็ตัวเลือกแรกของผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากที่ต้องเดินทางไกล
อีกทั้งหลินเยี่ยนและฉู่หลินเฟิงต่างก็มีศิลาิญญาเหลือเฟือ ไม่ต้องพูดถึงว่าทุกครั้งที่ช่วยฉีหลานชิงทำธุระ ฉีหลานชิงจะมอบค่าตอบแทนให้อย่างไม่อั้นเสมอ
ที่เมืองอวิ๋นิซึ่งตั้งอยู่เชิงเขาของสำนักเทียนสุ่ย มีจุดจอดเรือเหาะิญญาของหอการค้าเค่อซื่ออวิ๋นไหลตั้งอยู่ ที่นี่เป็เมืองที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณใกล้เคียง มีผู้บำเพ็ญเพียรเดินทางผ่านไปมามากมาย ธุรกิจเรือเหาะิญญาจึงรุ่งเรืองมาก ช่องจำหน่ายตั๋วทั้งสามช่องมีผู้คนเข้าแถวยาวเหยียด
ฉู่หลินเฟิงอุ้มเจียงซินแล้วเลือกต่อแถวที่สั้นที่สุด ส่วนหลินเยี่ยนนำกระดองเต่าออกมาคำนวณดวงชะตา แล้วเดินไปต่อท้ายแถวที่ยาวที่สุด คนข้างหน้าเคลื่อนตัวได้ช้าอืดอาดราวกับเต่า เจียงซินเห็นแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า
[ศิษย์พี่ห้าท่านไม่ใช่คุณชายแห่งหอการค้าเค่อซื่ออวิ๋นไหลหรอกหรือ? มีท่านอยู่ด้วย ทำไมพวกเรายังต้องมาต่อแถวอีก?]
หลินเยี่ยนเพิ่งนึกเื่นี้ขึ้นได้ จึงมองไปยังฉู่หลินเฟิงด้วยความสงสัยเช่นกัน
ฉู่หลินเฟิงหน้าแดงก่ำ พลางอึกอักตอบว่า "ข้าหนีออกจากบ้านมาขอรับ"
หลินเยี่ยนยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ "เ้าเพิ่งกลับไปเยี่ยมญาติไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงหนีออกจากบ้านอีกแล้ว?"
ก่อนหน้านี้ที่ฉู่หลินเฟิงเข้าสำนักเทียนสุ่ยได้ ก็เพราะการหนีออกจากบ้านนี่แหละ เมื่อไม่นานมานี้ ท่านย่าของตระกูลฉู่ป่วยหนัก คนจากตระกูลฉู่มาแจ้งข่าว ฉู่หลินเฟิงจึงรีบกลับไปเยี่ยมญาติด้วยความร้อนใจ พอพูดถึงเื่นี้ ฉู่หลินเฟิงก็เริ่มโมโห
"ท่านย่าหลอกข้า นางแข็งแรงดีมาก สามารถต่อสู้กับข้าห้าคนพร้อมกันได้เลยด้วยซ้ำ! นางพนันกับท่านแม่ของข้าว่านางมีวิธีเรียกข้ากลับบ้านได้ เลยแกล้งป่วยหลอกข้า! ตอนนี้ข้าตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลฉู่แล้ว! จะไม่ใช้สิทธิพิเศษใด ๆ ของตระกูลฉู่ในโลกภายนอกเด็ดขาด!"
หลินเยี่ยนเข้าใจในทันที เขาถอนหายใจด้วยความเสียดายอย่างยิ่ง แล้วก้มหน้าก้มตาต่อแถวต่อไป
ฉู่หลินเฟิงเห็นว่าข้างหน้าเหลืออีกเพียงสามคน ทันใดนั้นสองคนแรกสุดก็เริ่มทะเลาะกัน คนที่สามซึ่งต่อแถวอยู่ข้างหลังพยายามห้ามอยู่พักหนึ่ง แต่แทนที่จะห้ามสำเร็จ กลับกลายเป็ว่าร่วมวงทะเลาะกันไปด้วยเสียอย่างนั้น
ทั้งสามคนเบียดเสียดกันอยู่ที่หน้าต่างช่องจำหน่ายตั๋ว ตัวเองก็ไม่ซื้อตั๋ว และไม่ยอมให้คนข้างหลังซื้อก่อน ส่วนเ้าหน้าที่ขายตั๋วเป็เพียงผู้บำเพ็ญระดับหลอมปราณ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญสายปรุงยาระดับแก่นทองคำเหล่านี้ จึงไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ เลย
ฉู่หลินเฟิงใช้มือปิดหูเจียงซิน เขาอยากจะลงมือปราบทั้งสามคนนี้หลายครั้ง แต่ก็กลัวว่าจะทำให้ศิษย์น้องเล็กใ ใน่เวลาที่ลังเลนั้น แถวของหลินเยี่ยนกลับเคลื่อนที่แซงเขาไปเสียแล้ว ทว่าเมื่อถึงตาของหลินเยี่ยน เ้าหน้าที่ที่โต๊ะกลับแขวนป้าย ‘หยุดให้บริการชั่วคราว’ อย่างไร้เยื่อใย
เขาไปพักกลางวัน แม้จะมีใจรักในการทำงานเพียงใดแต่ก็ไม่มีใครกล้าขัดขวางเวลาพักผ่อนของคนทำงานได้
ไม่ไกลกันนั้นมีหน้าต่างช่องใหม่เปิดขึ้น คนที่เหลือจึงแห่กันเข้าไปอย่างรวดเร็ว จนเกิดเป็แถวใหม่ขึ้นมา ส่วนหลินเยี่ยนเพิ่งเคยเจอเื่แบบนี้เป็ครั้งแรก จึงรู้สึกมึนงงเล็กน้อย
เขากำลังคำนวณผิดอย่างนั้นหรือ?
ก่อนที่เขาจะฝึกวิชาอดอาหาร เวลาไปกินข้าวที่โรงอาหารของสำนัก เขาก็คำนวณแบบนี้มาตลอด ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง!
หลินเยี่ยนรู้สึกผิดหวังอย่างมากจนชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเดินไปถึงแถวใหม่ เขาก็ต้องไปต่อท้ายแถวอีกครั้ง ฉู่หลินเฟิงจึงหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ "ศิษย์พี่รอง ท่านไม่ได้คำนวณได้แม่นยำไร้ที่ติหรอกหรือ? ทำไมเื่แค่นี้ถึงคำนวณผิดเล่า?"
[เพราะศิษย์พี่รองคำนวณว่าแถวไหนจะเคลื่อนที่เร็วที่สุด ซึ่งความจริงก็เป็เช่นนั้น แต่การคำนวณของมนุษย์ย่อมมิอาจสู้ลิขิต์ได้ ใครจะไปรู้ว่าพอถึงตาศิษย์พี่รอง ปรากฏว่าเขาปิดช่องพักพอดี ศิษย์พี่รอง ครั้งหน้าตอนคำนวณดวงชะตา ท่านต้องคำนวณเพิ่มด้วยว่าตัวเองจะซื้อตั๋วได้หรือไม่น่ะเ้าค่ะ]
หลินเยี่ยนเพิ่งเข้าใจแจ้ง จึงรีบนำกระดองเต่าออกมาคำนวณให้ตัวเอง และยืนยันได้ว่าในแถวนี้เขาจะซื้อตั๋วได้แน่นอน ขอเพียงรออีกแค่หนึ่งก้านธูปเท่านั้น!
ทว่าคนที่ได้ซื้อตั๋วก่อนกลับเป็ฉู่หลินเฟิง เพราะเจียงซินไม่อยากรอแล้ว นางปล่อยพลังิญญาออกมาเล็กน้อย ซึ่งไปดึงดูดความสนใจของผู้บำเพ็ญระดับิญญาก่อกำเนิดที่ประจำการอยู่บนชั้นสูงสุดของหอการค้าเค่อซื่ออวิ๋นไหล ท่านเจินจวินระดับิญญาก่อกำเนิดผู้นี้ปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ไม่พบกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งวูบหายไป จึงถือโอกาสนำตัวสามคนที่ทะเลาะกันออกไป จากนั้นก็ถึงตาของฉู่หลินเฟิงทันที
ความดีใจที่ไม่ต้องต่อแถว ทำให้หลินเยี่ยนลืมไปเลยว่าตัวเองน่าจะคำนวณผิดอีกครั้ง
ผู้บำเพ็ญที่อยู่ในบริเวณนั้นล้วนมีพลังบำเพ็ญไม่สูงนัก เมื่อเห็นท่านเจินจวินระดับิญญาก่อกำเนิดปรากฏตัว ต่างก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ส่วนฉู่หลินเฟิงเห็นผู้บำเพ็ญระดับิญญาก่อกำเนิดจนชินตาในสำนัก จึงไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย เขาเดินไปที่โต๊ะอย่างร่าเริง "ตั๋วไปเมืองหลวงชิวเย่สองใบ ขอเป็ห้องพักร่วมเดียวกัน เวลาออกเดินทางยิ่งเร็วยิ่งดีขอรับ"
"เรือเหาะิญญาเที่ยวที่เร็วที่สุดจะออกเดินทางในอีกหนึ่งชั่วยาม ไม่ทราบว่าท่านสะดวกหรือไม่ขอรับ?" เ้าหน้าที่ขายตั๋วที่ยังตื่นตระหนกพยายามฝืนยิ้มแย้ม
"ได้" ฉู่หลินเฟิงอุ้มเจียงซินด้วยมือข้างเดียว และหยิบถุงศิลาิญญาออกมาอย่างชำนาญ เจียงซินยังเด็ก ไม่จำเป็ต้องซื้อตั๋วแยก สามารถพักห้องพักร่วมกันร่วมกับพวกเขาได้เลย
เ้าหน้าที่ไม่รู้จักฉู่หลินเฟิง จึงถามด้วยความกระตือรือร้นว่า "ลูกค้า้าซื้อประกันด้วยหรือไม่ขอรับ? ผู้บำเพ็ญหลายท่านที่พาลูกหลานเดินทาง มักจะเลือกซื้อสัญญาคุ้มครองของทางเรา"
เขาจงใจเหลือบมองเจียงซิน
นี่คือสิ่งนำเสนอใหม่ล่าสุดที่หอการค้าเค่อซื่ออวิ๋นไหลแนะนำ โดยขึ้นอยู่กับระดับความปลอดภัยของเส้นทางในแต่ละพื้นที่ จำนวนเงินที่ซื้อประกันจะแตกต่างกันไปตามจำนวนเงินเงินชดเชย ราคาต่ำสุดคือสิบศิลาิญญาชั้นต่ำต่อคน
ส่วนราคาสูงสุดนั้นสูงถึงหนึ่งหมื่นศิลาิญญาชั้นสูงต่อฉบับ หากเกิดอุบัติเหตุระหว่างโดยสารเรือเหาะิญญา ผู้บำเพ็ญที่ซื้อประกันจะได้รับเงินชดเชยตามประเภทของประกันที่ซื้อไว้ ต่ำสุดได้รับเงินชดเชยยี่สิบศิลาิญญาชั้นต่ำ และสูงสุดสามารถได้รับถึงหนึ่งแสนศิลาิญญาชั้นสูง ยิ่งซื้อแพง ยิ่งได้เงินชดเชยสูง
เส้นทางเมฆาจากเมืองอวิ๋นิไปเมืองหลวงชิวเย่านั้นถือว่าปลอดภัย ประกันที่หอการค้าเค่อซื่ออวิ๋นไหลขายจึงแทบจะเป็กำไรเนื้อ ๆ โดยไม่มีทางขาดทุนเลย และแม้เจียงซินจะไม่มีตั๋วเรือ แต่ในฐานะผู้โดยสารก็สามารถซื้อประกันได้เช่นกัน ฉู่หลินเฟิงเป็คนใช้เงินมือเติบอยู่แล้ว จึงพูดโดยไม่ต้องคิดว่า "เอาแบบแพงที่สุดสามฉบับ"
ทว่าเมื่อเขาหยิบถุงศิลาิญญาของตนขึ้นมา และััได้ถึงน้ำหนักที่เบาหวิว ฉู่หลินเฟิงก็ใจหายวาบ เขามอบเงินเก็บทั้งหมดให้ศิษย์น้องเล็กไปแล้ว
เขาไม่มีเงิน!
ปกติเวลาศิษย์พี่ศิษย์น้องออกเดินทาง ศิษย์พี่จะเป็คนดูแลเื่เงินและเป็คนจ่าย เมื่อเสร็จธุระแล้ว จึงค่อยแบ่งศิลาิญญาที่เหลือกัน ครั้งนี้ศิลาิญญาที่ฉีหลานชิงให้มา หลินเยี่ยนจึงเป็ผู้เก็บรักษาไว้ตามปกติ
ฉู่หลินเฟิงแอบนึกเสียใจที่ครั้งนี้หนีออกจากบ้านอย่างรีบร้อนเกินไป จนไม่ได้ไปขนเงินในคลังลับของบิดามาให้หมด ขณะเดียวกันก็คิดว่าระหว่างทางคงไม่เกิดเื่อะไร ไม่ซื้อประกันก็คงไม่เป็ไร ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวท่ามกลางเสียงกระทบกันที่ใสกระจ่างของเหรียญทองแดงและกระดองเต่า ในขณะเดียวกันฉู่หลินเฟิงก็ได้ยินเสียงของเจียงซินและหลินเยี่ยน
"ซื้อประกันที่แพงที่สุดขอรับ"
[พวกเราจะรวยแล้ว!]
ฉู่หลินเฟิงไม่เข้าใจกับการกระทำนี้ ตระกูลของเขาจะจ่ายเงินชดเชยให้เขางั้นหรือ? ช่างเป็เื่น่ายินดียิ่งนัก!
3K
