ไตรภัคเดินลงมาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจมากนัก [เหอะ...เวลาทำงานใครเขาให้มาคุยโทรศัพท์กัน]
“ไตรเป็อะไรลูก”
“ป่าวครับ ไม่มีอะไร”
“เออ...คุณแม่ผมออกไปซื้อของนะครับ”
“ที่ไหน”
“ห้างไงครับ ผมไปก่อนนะ”
“เดียวสิ”
“ครับ”
“ชวนตะวันไปด้วยสิ”
“ชวนไปทำไหม”
“”
ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“คุณย่า”
“ตะวันทำอะไรอยู่เหรอ”
“นั่งอ่านหนังสือครับ????”
“ตะวันไปเลือกซื้อของขวัญเป็เพื่อนอาไตรหน่อยสิ”
“เออ...อาไตรจะให้ตะวันไปใช่ไหมครับ”
“อืมย่าบอกอาไตรแล้ว”
“ได้ครับ”ตะวันเลยรีบเดินลงมาก็พบว่าไตรภัคยืนรอเขาอยู่ ต่างคนต่างสบตากัน
“จะไปกันได้ยัง”
“ครับอาไตร”
บนรถ
ทั้งสองเงียบไม่พูดคุยกันสักคำ ตะวันก็นั่งตัวเกร็ง ส่วนไตรภัคก็เหลือบมองตะวันอยู่บ่อยๆ
“ขอโทษ”ไตรภัคพูดขึ้น
“คะครับ”
“อาขอโทษเื่เมื่อวาน”
“อ่อไม่เป็ไรครับ”
“????”
“เออ...ตะวันไม่ได้โกรธอาไตร อาไตรอย่าคิดมากเลยครับ????”ไตรภัคพยักหน้ารับ
“เออ...อาไตรครับ อารินเขาชอบกลิ่นแบบไหนเหรอครับ”
“ทำไมเหรอ”
“พอดีตะวันจะได้ซื้อเทียนหอมมาฝากอารินหนะครับ”
“แล้วของอาหล่ะ?”
“????”
“คืออาหมายถึง....เอออ...ช่างเถอะ รินคนชอบกลิ่นหอมอ่อนๆแบบพวกดอกไม้หนะ”
“อ่อ ได้ครับ????”
ห้างสรรพสินค้า
ไตรภัคพาตะวันไปร้านแกะสลักเครื่องไม้แห่งนึง เพราะลูกค้าของเขาชอบของแบบนี้มาก
“แบบไหนสวย”ไตรภัคหันมาตะวัน
“แบบนี้ครับ”ตะวันชี้ไปรูปไม้ที่แกะสลักเป็รูปปลา
“เอาแบบนี้ครับ ถ้าเกิดลูกค้าของอาไม่ชอบอาจะกลับมาจัดการเรา”ไตรภัคพูดพร้อมกับเดินเข้าหาตะวันอย่างช้าๆ
“เออ.....”
หลังจากทั้งสองเลือกของขวัญชิ้นแรก ไตรภัคกับตะวันก็ไปต่อกันที่ร้านเครื่องประดับแบรนด์ดังแบรนด์นึง
“สวัสดีค่ะคุณไตร”พนักงานเดินมาทักทายไตรภัค
“อืม”
“ผมขอกำไลข้อมือของผู้ชายวัยประมาณ50”
“ได้ค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะ”
“รอตรงนี้นะ”ไตรภัคหันไปพูดกับตะวัน จากนั้นเขาเดินตามพนักงานเข้าไปทางหลังร้าน
“ลูกค้านั่งรอตรงนี้ก่อนได้นะคะ”พนักงานหญิงอีกคนเดินเขามาหาตะวัน
“ครับ ผมขอเดินดูหน่อยนะครับ”พูดจบตะวันเดินไปหยุดยังข้อมือรูปวาฬยืนดูอยู่สักพักพนังงานหญิงก็เดินหยิบขึ้นมาให้ตะวันดู
“ไม่เป็ไรครับ”
“ลองหน่อยเถอะค่ะ เข้ากับคุณลูกค้านะคะ”
“เออ...ไม่เป็ไรจริงๆครับ”
“มีไรกัน”ไตรภัคเดินออกมาเลยเอ่ยภามพนักงานหญิงที่บริการให้กับตะวัน
“ไม่มีอะไรครับ”หลังจากตะวันพูดตะวันก็รีบส่งซิกเพื่อให้พนักงานหญิงคนนั้นเห็บสร้อยข้อมือทันที
“ทำไมชอบเหรอ”ไตรภัคเดินเข้ามาหาตะวันใกล้ๆ
“ป่าวครับ”
“เอาเส้นนี้อีกเส้นนึง”
“อาไตร!!!”
“ทำไม!!!!”
หลังจากทั้งคู่ซื้อของเรียบร้อยทั้งคู่ก็พากันไปนั่งทานกาแฟที่ร้านขนมร้านนึง
“อเมริกาโน่ครับ”ไตรภัคพูด
“ชานมเพิ่มวิปครีมกับครีมชีสเยอะๆครับ????”
“หึ อ้วน”
“อาไตร!!!”
“ก็จริงหนิ”
“ตะวันไม่ได้กินบ่อยสักหน่อย”
“หึ???? อะเอาไปรกถุงของอา”ไตรภัคยื่นถุงกำไลข้อมือให้กับตะวัน
“เท่าไหร่ครับ”
“50,000”
“ห้ะ!!!!”[นั้นมันเงินเดือนทั้งเดือนของเราเลยนะ]ตะวันหน้าเสียทันที
“อาล้อเล่นเอาไปเถอะ”
“แต่มันแพงนะครับอา”
“ถือว่าเป็ของขวัญที่เรามาเป็เพื่อนอาวันนี้”
“????”
“เอาไปเถอะถ้าเกิดตะวันไม่รับของชิ้นนี้อาจะไปบอกคุณย่า เอาไหม?”
“รับสิครับ ขอบคุณมากนะครับอาไตร????”
“????”ตะวันพูดเขาส่งยิ้มให้กับไตรภัคทำให้เห็นลักยิ้มเล็กๆข้างมุมปากบวกกับตาสระอิทั้งสองข้าง มันเลยทำให้ไตรภัคถึงกับเผลอยิ้มออกมาเช่นกัน
![Night Chaos รัตติกาลอลหม่าน [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/a00758c5a9238fd412288e2535f1fe0c.webp)
22K
