ขุนปราบกามสวาท
ตอนที่ 21 | ตัวตนของดาหลัน
"ชบา ระวัง!!!!!" ผมที่เห็นแบบนั้นก็หันไปผลักชบาให้หลบการโจมตีของดาหลันทันที ผลั่ก!!! ทำเอาร่างบางของนางกระเด็นไปตามแรงผลักของเขา
"อั่ก!!!!" แต่ทว่าทัพที่ไม่อาจหลบการโจมตีของดาหลันได้แล้ว ก็รับคมเล็บอันแหลมคมของนางเข้าไปเต็มๆ ทำให้ตัวของเขาลอยไปตามแรงปะทะนั้น ทับ!!!! แล้วกระแทกเข้ากับต้นไม้อย่างจัง แต่ด้วยวิชาคงกระพันของเขา เขาเลยไม่ได้รับาแจากกรงเล็บของนาง แต่แรงปะทะจากการโจมตีมันก็ทำเอาเขาช้ำในไม่ใช่น้อยเลย
"อร๊ากกกกส์" จากนั้นดาหลันในรูปลักษณ์ของอสุรกายก็กรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งนางในตอนนี้ก็ไม่มีสติและความเป็มนุษย์อยู่เลย ชบาที่เห็นแบบนั้นก็รู้ได้แต่มองนางไม่เชื่อสายตา และไม่เข้าใจเลยว่านางกำลังเป็อะไรอยู่กันแน่ เพราะชบาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย
"มันเกิดอะไรขึ้นกับพี่ดาหลันกัน ทำไมพี่ดาหลันถึงกลายเป็แบบนี้" นางพูดขึ้นพร้อมกับใช้เรียวแขนพยุงตัวขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
"สาง นางกลายเป็สางไปแล้ว นางคงถูกวิชาอาคมของตัวเองเข้าเล่นงาน เ้ารู้หรือไม่ว่าดาหลันเล่นพวกคุณไสยมนต์ดำหรือเปล่า" ทัพตอบพลางถามคำถามชบาไปด้วย
"ไม่รู้ ข้าไม่รู้เลย ข้ารู้เพียงแค่พี่ดาหลันมีวิชาคงกระพันนารีแบบข้าเท่านั้น แต่ข้าไม่เคยได้ยินเลยนะว่าพี่ดาหลันใช้คุณไสยมนต์ดำด้วย" ชบาตอบพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบดาบเก่าๆ ที่มันปักอยู่บนหลุมศพขึ้นมาเป็อาวุธ ถึงมันจะผุพังไปสักหน่อย แต่ก็พอจะเป็อาวุธให้นางใช้ป้องกันตัวได้
"ถ้ามีวิชาคงกระพันนารีนางก็อาจจะไม่ใช่สาง งั้นก็ต้องดูกันว่านางเป็อะไร จะได้จัดการกับนางได้อย่างถูกวิธี" พอพูดจบทัพก็เรียกดาบเหล็กไหลของตัวเองออกมา จากนั้นเขาก็พุ่งตรงเข้าไปหาดาหลันที่ยืนตั้งท่าเตรียมต่อสู้กับเขาอยู่
สวบ!!!! ทัพง้างดาบฟาดฟันเข้าไปที่นางอย่างเต็มกำลัง แต่ด้วยความเร็วของนาง คมดาบของทัพเลยฟาดฟันเข้าไปที่อากาศเต็มๆ "ย๊าก!!!!" จากนั้นดาหลันก็เป็ฝ่ายโจมตีกลับมาด้วยเล็บมืออันแหลมคมของนางบ้าง เคล้ง!!!! ซึ่งทับก็เอาดาบเหล็กไหลรับไว้ได้อย่างสบายๆ ซึ่งเสี้ยววินาทีที่กำลังต้านแรงกันนั้น ทัพก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างในดวงตาของนางได้
"ดาหลัน ได้ยินฉันไหม" เขาก็เลยรองเรียกชื่อนางดู แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ซึ่งมันก็เป็จังหวะที่ทัพเปิดช่องโหว่พอดี ดาหลันก็เลยตวัดปลายขาขึ้นมาเตะเข้าไปที่ชายโครงของทัพเต็มๆ ตับ!!!!
"อั่ก!!!!" ทำเอาเขาเซไปตามแรงเตะเลยทีเดียว
"อ๊ากกกกก" จากนั้นดาหลันก็พุ่งเข้ามาหา แล้วใช้กรงเล็บโจมตีมาที่หน้าทัพอีกครั้ง
เคล้ง!!!!!! แต่ทว่ากรงเล็บของนางก็ถูกชบาเอาดาบมารับไว้ได้ทัน "ย๊า!!!!" จากนั้นนางก็ออกแรงใช้ใบดาบดันตัวดาหลันออกไป แล้วตวัดคมดาบฟาดฟันเข้าไปที่คอของดาหลันอย่างเต็มแรง เคล้ง!!!!!! แต่ด้วยความผุพังของใบดาบ มันก็เลยหักออกจากกันทันทีที่ัักับคอของดาหลัน
"อ๊าก!!!!!" ดาหลันที่โกรธเป็อย่างมากที่ตัวเองถูกโจมตีก็กรีดร้องออกมา ก่อนที่จะกะซวกกรงเล็บเข้าไปที่ท้องของชบาเต็มๆ สวบ!!!!!! ทำเอาร่างบางของนางลอยขึ้นมาจากพื้นตามแรงกระแทก ซึ่งแรงปะทะของมันก็ทำเอานางชาไปทั้งตัว ถ้าหากว่านางไม่มีวิชาคงกระพันนารีละก็ นางก็คงจะตายไปเพราะการโจมตีนี้แล้ว
"ชบา!!!!" ทัพที่เห็นแบบนั้น ก็พุ่งตัวเข้าไปรับร่างบางของชบาเอาไว้ แล้วพยุงนางไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง "ชบา ชบา ชบา" พลางเรียกชื่อนางไปด้วย พอเห็นว่านางยังมีสติดีอยู่ เขาก็โล่งใจขึ้นมา
"นางไม่เป็อะไรใช่ไหม" จากนั้นเขาก็ถามนางด้วยความเป็ห่วง พลางเล็งปลายดาบไปทางดาหลันไปด้วย
"ไม่เป็ไรข้ายังไหว อั่ก!!!" ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ นางก็ไอออกมาเป็เื เพราะอาการาเ็ภายในที่ได้รับจากแรงปะทะ "ไม่ต้องพูดแล้ว เ้านั่งพักไปก่อนนะ เดี๋ยวทางนี้ข้าจัดการเอง" ทัพที่เห็นแบบนั้นก็พาร่างบางของนางไว้วางพิงต้นไม้เอาไว้ จากนั้นเขาก็หันกลับไปหาดาหลันอีกครั้ง
"ไม่ว่าจะเป็เพราะเหตุอันใดที่ทำให้เ้าเป็เยี่ยงนี้ แต่ข้าก็ขอให้มีวิธีที่จะทำให้เ้ากลับมาเป็เหมือนเดิมได้ด้วยเถอะ เพราะข้าไม่อยากฆ่าเ้าดาหลัน" พอพูดจบทัพก็พุ่งเข้าไปหานาง พร้อมกับกวัดแกว่งคมดาบใส่นางไปด้วย
สวบ!!! ซึ่งดาหลันที่มีความเร็วกว่าทัพเป็อย่างมาก ก็หลบมันได้อย่างง่ายดายเหมือนเดิม จากนั้นนางก็ตะปบกรงเล็บโจมตีมาที่ทัพบ้าง สวบ!!!! ถึงมันจะถูกโจมตีเข้ามาด้วยความเร็วสูง แต่ทัพก็ยังพอที่จะหลบได้อยู่ แต่เพราะเขาต้องหลบมันอย่างกะทันหัน ทำให้เขาอยู่ในท่าไม่พร้อมที่จะต่อสู้ต่อ ดาหลันที่สังเกตเห็นถึงมันได้ ก็พุ่งเข้ามาโจมตีทัพต่อทันที
"อ๊าก!!!!!!!" นางะโถีบเข้าไปเต็มๆ ที่กลางหน้าอกของทัพ ทำเอาร่างบางของเขาไถลไปตามแรงปะทะนั้น จนต้องเอาปลายดาบปักลงไปที่พื้น เพื่อไม่ให้ตัวเองไถลไปไกลกว่านี้
"อร๊าก!!!"จากนั้นดาหลันก็กรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับพุ่งเข้ามาหาทัพอีกรอบ แล้วฟาดกรงเล็บทั้งสองข้างมาที่ร่างบางของทัพสุดแรง ทัพที่หยิบดาบขึ้นมาป้องกันไม่ทันแล้ว ก็เลยต้องยกแขนเรียวบางทั้งสองข้างขึ้นมาป้องกันการโจมตีนั้น เคล้ง!!!!!! จนเสียงดังก้องไปทั่วป่า
"...." ดาหลันที่เห็นว่ากรงเล็บของตัวเองไม่อาจจะสร้างาแให้ทัพได้ก็นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่จะขยับตัวถอยหลังออกมา
"เ้าไม่ได้กลายเป็สางสินะ" และก็ดูเหมือนว่าทัพจะรู้อะไรบางอย่างเข้าแล้ว เขาพูดพร้อมกับเดินไปหยิบดาบขึ้นมาอีกครั้ง
"ไม่ใช่สางอย่างนั้นหรอ ถ้าอย่างนั้น พี่ดาหลันเป็อะไรกันล่ะ ทำไมนางถึงเป็แบบนี้" ชบาที่ได้ฟังแบบนั้น ก็ถามทัพขึ้นมาด้วยเสียงแ่เบา พลางมองดาหลันที่อยู่ในร่างของอสุรกายไปด้วย
"โอปปาติกะ" ทัพตอบชบา พร้อมกับตั้งท่าเตรียมต่อสู้กับดาหลันอีกครั้ง
"...." ส่วนชบาที่ได้ฟังแบบนั้น ก็ไม่เข้าใจความหมายของมันเลย ว่าโอปปาติกะนั้นคืออะไร
ตอนแรกทัพเข้าใจว่านางนั้นกลายเป็สาร แต่พอได้สู้กับนางไปเรื่อยๆ ทัพก็มั่นใจว่านางไม่ใช่สารแน่ๆ เพราะถ้าเป็สางอย่างน้อยๆ นางก็ต้องยังใช้คาถาอาคมได้บ้าง และเขาก็ไม่เคยเห็นสางรูปลักษณ์แบบนี้ด้วย แต่นี่นางไม่ใช้คาถาอาคมใส่เขาเลย ทำเพียงแค่โจมตีกลับมาโดยอาศัยสัญชาตญาณเท่านั้น และที่สำคัญเลยก็คือ บริเวณต้นคอของนางที่ถูกชบาฟันไปก่อนหน้า มันมีเืไหลออกมา นั่นหมายความว่าวิชาอาคมทั้งหมดของนางได้หายไปหมดแล้ว และที่สำคัญเลยก็คือ ดวงตาที่ไร้แววของนาง มันเป็ดวงตาของคนที่ตายไปแล้ว สิ่งที่พอจะเป็ไปได้มากที่สุดก็คือ นางนั้นกลายเป็โอปปาติกะไปแล้ว
"โอปปาติกะคือสิ่งที่อุบัติขึ้นมาหลังจากที่ตายไปแล้ว นางนั้นตายไปแล้วและเกิดขึ้นมาใหม่ในร่างกายเดิม ถึงในร่างกายนางจะมีิญญาของนางอยู่ แต่มันก็มีิญญาของสัมภเวสีอยู่ด้วย สัมภเวสีเ่าั้มันจะคอยกัดกินิญญาของนาง จนสุดท้ายนางก็จะค่อยๆ กลายเป็อสุรกายอย่างที่เ้าเห็น" ทัพอธิบายให้ชบาฟัง พลางมองดาหลันที่ไร้ซึ่งความเป็มนุษย์แล้วไปด้วย
"ไม่จริง ไม่จริง เ้าช่วยให้พี่ดาหลันกลับมาเป็เหมือนเดิมได้หรือไม่" ชบาที่ได้ฟังแบบนั้น ก็ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยินเลย
"ไม่มีคาถาใดที่ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นได้หรอกนะ ถ้าฟื้นขึ้นมาจริงก็กลับมาเป็มนุษย์ไม่ได้หรอก" ทัพตอบพร้อมกับกำดาบจนแน่น เพราะโอปปาติกะเองก็ไม่ได้เกิดขึ้นมาง่ายๆ เหมือนกัน
"ข้าจะส่งเ้าไปสู่สุคติเอง ดาหลัน" พอพูดจบทัพก็พุ่งเข้าไปฟาดฟันคมดาบใส่ดาหลันทันที พร้อมกับร่างกายบอบบางเยี่ยงอิสตรีของเขาที่ค่อยๆ กลายเป็ชายชาตรี เพราะเขานั้นรู้เหตุผลที่ชุมเสือไพรนารีเปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปิดบังตัวตนอีกต่อไปแล้ว และการสู้กับโอปปาติกะด้วยรูปลักษณ์ของสตรีมันก็ทำให้เขาต่อสู้ได้ไม่เต็มที่ด้วย
"นี่มัน.....อะไรกัน" ชบาที่เห็นแบบนั้น ก็พึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาอีกครั้ง ที่เห็นทัพในร่างของบุษบาค่อยๆ กลายเป็บุรุษ ก่อนที่นางจะค่อยๆ สลบไป เพราะทนความเจ็บจากการถูกโจมตีไม่ไหว
โปรดติดตามตอนต่อไป