เวลาผ่านไป
“เรียกหม่อมฉันมามีอะไรหรอเพคะ”
“เ้ากับเทียนฟ่งทำอะไรกันที่สระบงกช”
“เดินเล่นเพคะ”
“หึ เ้าจะทำอะไรไว้หน้าข้าบ้าง”
“ไว้หน้า”
“เ้าเป็คู่หมั้นข้า ก็ควรจะไว้หน้าข้าบ้าง”
“บอกพระองค์เองไม่ดีกว่าหรอเพคะ”
“ลู่ ชิงเทียน”
“คู่หมั้นที่ไหนไปกกอยู่กับหญิงอื่นล่ะเพคะ”
“ข้าจะมีสนมสักกี่คนก็ได้”
“นั้นมันฝ่าาไม่ใช่ข้า”
“เ้า”
“แล้วฝ่าาก็บอกข้าเองว่าข้ามาที่นี้ก็เพราะเป็ตัวประกัน เพราะฉะนั้นทำไมข้าต้องทำตามที่ฝ่าาสั่งด้วย”
“เ้าอยากโดนลงโทษอีกเหรอไง”
“แล้วแต่ฝ่าาเลยเพคะ จะจับข้าไปเขี่ยนหรือขังคุกมืดจนตาย!ก็แล้วแต่ฝ่าาจะบัญชามาเลยเพคะ”
“นี่เ้าโกรธข้าเื่นั้นรึ”
“เปล่านี่เพคะ”
“เพราะอะไรกันเ้าถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้”
“ไม่มีอะไรนี่เพคะ”
“…….”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัว”
นับั้แ่วันนั้นมาชีวิตที่ฉันคิดว่าจะสงบสุขกลับเปลี่ยนเป็ยุ่งเหยิงแทนเพราะเขา หยาง เซียวหลง มาหาฉันเกือบทุกวันซ้ำยังบังคับฉันต่างๆนาๆ
“ไม่อยากมากับข้ามากนักหรือไง”
“เพคะ”
“หึ แต่เสียใจด้วยเพราะข้าคงไม่ปล่อยให้เ้าออกไปเที่ยวเล่นกับเ้าหมอนั้นแน่”
“เ้าหมอนั้น”
“เทียนฟ่งไง”
“ขนาดน้องแท้ๆ ฝ่าายังหึงได้ลงคอเหรอเพคะ”
“ข้าไม่ได้หึง ข้าแค่ไม่ชอบให้ใครมายุ่งของของข้า”
“แล้วใครกันที่ชอบไล่ข้า”
“หึ เ้านี่ยิ่งนับวันยิ่งปากเก่งขึ้นนักนะ”
“ข้าก็เป็ของข้าแบบนี้ รับไม่ได้ก็ไม่ต้องมายุ่งสิ”
“อื้ม น่าคิด”
“อร๊าย!”
“หึ”
“เ้าทำบ้าอะไรเนี่ย” เขาดึงตัวฉันที่นั่งตรงข้ามให้ไปนั่งอยู่บนตักของเขา
“เรากำลังจะเข้าป่าข้าแค่กลัวว่าเ้าจะนั่งลำบาก”
“ข้านั่งเองได้ ท่านไม่ต้องยุ่ง อร๊าย”
“เ้าจะยั่วข้าหรือไง” เพราะรถม้าที่วิ่งไปโดนก้อนหินจึงทำให้ฉันล้มลงไปนอนบนที่นั่งโดยที่มีเขาคร่อมร่างฉันเอาไว้
“บ้า ออกไปเลยนะ” จุ๊บ!
“อร๊าย!!! ตาบ้าๆๆ”
“นี่ ข้าเจ็บนะ” ฉันตีเข้าไปที่แขนของเขา
“ใครใช้ให้ท่าน จูบข้าล่ะ”
“มันเป็อุบัติเหตุ ไม่เห็นหรือไง”
“ไม่เกี่ยวกันเลย”
“หึ” ฉันหันไปมองค้อนคนที่นั่งอยู่ข้างๆ
1K
