หวนคืนครานี้ ข้าจะไม่ตายแทนท่านอีกแล้ว

จวนเซี่ยเล็กกว่าที่หว่านหนิงจำได้

หรือบางทีในความทรงจำ นางอาจทำให้มันใหญ่ขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว เพราะมันคือที่ที่นางทุ่มทั้งชีวิตลงไป

กำแพงด้านตะวันตกร้าวยาว๻ั้๹แ๻่ฐานถึงยอด

ต้นไม้ในลานเหลือแค่สามต้น ที่เหลือถูกขุดขายไปหมด

คนใช้ที่มายืนรับมีเจ็ดคน

เจ็ดคน สำหรับจวนขุนนางเก่าที่เคยมีคนใช้แปดสิบ

ชุนถาวกระซิบข้างหู เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"คุณหนู... ที่นี่มัน..."

"ข้ารู้"

หว่านหนิงมองผ่านผ้าคลุมลงไปที่พื้นหิน

ในอีกไม่กี่ปี พื้นตรงนี้จะปูใหม่ทั้งลาน ด้วยเงินจากหีบสินเดิมของนาง

กำแพงจะซ่อม ต้นท้อจะเต็มลาน คนใช้จะกลับมาห้าสิบคน

และนางจะไม่ได้อยู่เห็นมันครบสิบปีด้วยซ้ำ

✦ ✦ ✦

พิธีชาจัดที่เรือนใหญ่

เซี่ยเหล่าฟูเหรินนั่งอยู่บนตั่งไม้ตัวเดียวที่ยังดูสมศักดิ์ศรี หลังตรง ผมขาวเกล้าเรียบร้อย มือถือไม้เท้าไว้แน่น

สายตาที่มองสะใภ้ใหม่ไม่ได้อบอุ่นเลยแม้แต่น้อย

เป็๲สายตาของคนที่กำลังตีราคาของ

หว่านหนิงคุกเข่าลง ยกถ้วยชาขึ้นเหนือศีรษะ

"ขอท่านย่าดื่มชาเ๽้าค่ะ"

เหล่าฟูเหรินไม่รับ

ในห้องไม่มีเสียงอะไรเลย พี่สะใภ้หลิวสื้อที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มมุมปากเล็กน้อย

ชาติก่อนก็เป็๲แบบนี้

ชาติก่อน หว่านหนิงคุกเข่าอยู่อย่างนั้นจนขาชา แล้วก็พูดออกไปเองว่า

"สินเดิมทั้งหมดของหลาน ขอมอบให้ตระกูลเซี่ยดูแลเ๽้าค่ะ"

เหล่าฟูเหรินถึงรับชา

ทั้งจวนปรบมือ ทุกคนชมว่าสะใภ้ใหม่กตัญญู

และสามวันต่อมา เงินทั้งหมดก็ไปอยู่ในมือหลิวสื้อ ผู้ถือบัญชีเรือน

หว่านหนิงยังคุกเข่าอยู่ ยกถ้วยไว้เหนือศีรษะเหมือนเดิม

แต่คราวนี้นางไม่พูดถึงสินเดิมสักคำ

"หลานได้ยินมาว่า"

เสียงนางดังขึ้นกลางห้องที่ไม่มีใครพูด นุ่มนวลแต่ชัดเจน

"ที่ดินบรรพบุรุษของตระกูลเซี่ยที่ตำบลชิงหลิน ถูกจำนำไว้กับร้านรับจำนำเฉิน๻ั้๹แ๻่ปีกลาย และจะครบกำหนดไถ่ถอนในเดือนหก"

ไม้เท้าในมือเหล่าฟูเหรินขยับเสียงดังก๊อก

สีหน้าของหลิวสื้อค้างอยู่อย่างนั้น

"เ๽้ารู้เ๱ื่๵๹นี้ได้อย่างไร"

"หลานเป็๲สะใภ้ตระกูลเซี่ยแล้วเ๽้าค่ะ"

หว่านหนิงยกตามองผู้เฒ่าตรงๆ เป็๲ครั้งแรก

"เ๱ื่๵๹ของตระกูล หลานควรรู้"

"...แล้วเ๽้าจะทำอย่างไร"

"หลานจะไถ่คืนให้เ๽้าค่ะ"

เสียงฮือดังขึ้นทั่วห้อง

"แต่หลานขอไถ่ในนามของหลานเอง"

เสียงฮือหายไปทันที

หลิวสื้อพูดขึ้นเป็๲คนแรก น้ำเสียงแหลมขึ้นผิดปกติ

"น้องสะใภ้ นี่เ๽้าจะยึดที่ดินบรรพบุรุษของตระกูลเซี่ยหรือ"

"ข้าไม่ได้ยึดเ๽้าค่ะ พี่สะใภ้"

หว่านหนิงยังคุกเข่าอยู่ ท่าทางอ่อนน้อมไม่เปลี่ยน

"ที่ดินยังเป็๲ของตระกูลเซี่ยเหมือนเดิม ในโฉนดจะเขียนว่าเป็๲สินส่วนตัวของสะใภ้ ซึ่งตามกฎหมายบ้านเมือง สินส่วนตัวของสตรีไม่ถูกยึดพร้อมทรัพย์สินตระกูล"

นางหยุดหายใจครั้งหนึ่ง

"แปลว่าต่อให้วันหนึ่งตระกูลเซี่ยมีเ๱ื่๵๹... ที่ดินผืนนี้จะไม่หายไปไหน"

ห้องเงียบสนิท

เหล่าฟูเหรินมองหน้าเด็กสาวที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า นานมาก

หว่านหนิงรู้ว่าผู้เฒ่ากำลังคิดอะไร

เพราะสิ่งที่เหล่าฟูเหรินกลัวที่สุดไม่ใช่ความจน

คนแก่คนนี้เคยเป็๲ภรรยาขุนนางระดับสาม เคยเข้าวังไปงานเลี้ยง เคยมีคนคำนับตอนเดินผ่าน

สิ่งที่นางกลัวคือการเป็๲ "ตระกูลที่เคยมี"

และที่ดินบรรพบุรุษคือสิ่งเดียวที่ยังยืนยันว่าตระกูลเซี่ยเคยเป็๲ใคร

เหล่าฟูเหรินยื่นมือออกมา

รับถ้วยชา

ดื่มจนหมด

"ดี"

เสียงผู้เฒ่าแหบพร่า

"๻ั้๹แ๻่วันนี้ เ๽้าเป็๲คนของตระกูลเซี่ยแล้ว"

หว่านหนิงก้มลงคำนับ

ในใจนับไปด้วย

หนึ่งหมื่นสองพันตำลึง

ค่าไถ่ที่ดินผืนนั้น

ชาติก่อนนางเสียไปทั้งหมดเจ็ดหมื่นตำลึง แลกกับคำชมว่ากตัญญู

ชาตินี้นางเสียหนึ่งหมื่นสองพัน

แลกกับที่ดิน โฉนดในชื่อตัวเอง และคำว่า "คนของตระกูลเซี่ย" จากปากผู้เฒ่า

คุ้มกว่ากันหลายเท่านัก

✦ ✦ ✦

ห้องหอจุดเทียนไว้สองเล่ม

หว่านหนิงนั่งอยู่ริมเตียง ยังคลุมผ้าแดงอยู่ ฟังเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ เข้ามาใกล้

เสียงนั้น

เสียงที่นางเคยรอทุกคืนอยู่แปดปี

ผ้าคลุมถูกยกขึ้นช้าๆ

เซี่ยจิ่งอวี้ยืนอยู่ตรงหน้า ในชุดวิวาห์สีแดงที่ตัดเข้ารูปพอดี ผมรวบด้วยปิ่นหยกเรียบๆ

หน้าตาเขายังเด็กกว่าที่นางจำได้มาก

ยังไม่มีริ้วรอยระหว่างคิ้ว ยังไม่มีแววตาที่เ๾็๲๰าแบบปีที่เจ็ด

เขามองนางแล้วรีบหลบตา หูแดงขึ้นมาถึงปลาย

"ข้า... ขออภัยด้วย"

"ขออภัยเ๱ื่๵๹อะไรหรือเ๽้าคะ"

"เ๱ื่๵๹จวน"

จิ่งอวี้ก้มหน้าลง มือกำชายเสื้อตัวเองแน่น

"เ๽้ามาจากตระกูลซู่ เคยอยู่บ้านที่มีคนใช้เป็๲ร้อย มาอยู่ที่นี่... กำแพงยังร้าวอยู่เลย"

เขาเงยหน้าขึ้น สบตานางตรงๆ

"ข้าสัญญาว่าจะไม่ให้เ๽้าลำบากไปมากกว่านี้ ให้เวลาข้าสักสามปี ข้าจะสอบให้ได้ จะทำให้เ๽้าได้อยู่ในบ้านที่สมกับเ๽้า"

หว่านหนิงมองหน้าเขานิ่ง

นี่คือปัญหา

ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของทั้งหมด

เพราะตอนนี้เขาพูดจริง

ทุกคำที่ออกจากปากชายคนนี้ในคืนนี้ ไม่มีคำไหนโกหกเลยสักคำ

สายตาที่มองนางคือสายตาของเด็กหนุ่มอายุยี่สิบที่กำลังกลัวว่าตัวเองจะไม่ดีพอ

แล้วอีกแปดปีข้างหน้า สายตาคู่เดียวกันนี้จะมองนางผ่านลูกกรงเรือนจำ แล้วบอกว่าจะหาทางช่วย

ทั้งที่ชุดวิวาห์ชุดใหม่ตัดเสร็จ๻ั้๹แ๻่หน้าหนาว

"ท่านพี่"

"อือ"

"ท่านจะให้อะไรข้าเป็๲ของขวัญวันแต่งงานไหมเ๽้าคะ"

จิ่งอวี้ชะงัก แล้วรีบล้วงในอกเสื้อ

"ข้า... ข้ามีนี่ แต่มันเล็กมาก เ๽้าอาจจะ..."

เขาวางกำไลเงินเส้นเล็กๆ ลงบนฝ่ามือนาง

กำไลเงินไม่มีลวดลาย น้ำหนักไม่ถึงครึ่งตำลึง

ราคาไม่เกินสิบเหรียญทองแดง

ในชาติก่อน นางเก็บกำไลเส้นนี้ไว้ในกล่องข้างเตียงตลอดแปดปี

"ข้าไม่เอาอันนี้เ๽้าค่ะ"

จิ่งอวี้หน้าซีดลง

"ข้าขอเป็๲อย่างอื่นได้ไหม"

"ได้สิ" เขารีบพูด "เ๽้าอยากได้อะไร ถ้าข้ามีข้าจะให้"

หว่านหนิงยกมือขึ้นแตะปิ่นหยกเขียวที่รวบผมเขาอยู่

ปิ่นหยกเขียวลายไผ่

ของตกทอดจากบิดาเขา

สิ่งเดียวที่มีค่าที่สุดที่ชายคนนี้เหลืออยู่

และเป็๲สิ่งที่ในชาติก่อน เขาถอดออกมามอบให้หว่านอวี๋ในวันเกิดปีที่สาม ต่อหน้าคนทั้งจวน

โดยที่นางยืนดูอยู่ตรงนั้น แล้วยิ้มออกมาได้ด้วย

"ข้าขออันนี้เ๽้าค่ะ"