บทที่ 28 เ้าเป็เด็กหญิงตัวน้อย เหตุใดจึงปีนหน้าต่างเช่นนี้
เยี่ยถวนถวนไม่รู้ถึงความคิดในใจของพี่รอง ขณะนี้นางกำลังหยิบขนมชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากของพี่รอง
“อร่อยหรือไม่เ้าคะ?”
เยี่ยจ้านเคี้ยวอย่างช้า ๆ รู้สึกได้ว่ามันเย็นและแข็งไปหน่อย
แต่เมื่อเห็นดวงตากลมโตเป็ประกายของนาง เขาก็ไม่อาจพูดว่าไม่อร่อยออกมาได้
“อืม อร่อย”
เยี่ยถวนถวนได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกดีใจยิ่งนัก จึงเริ่มป้อนขนมให้พี่รองอย่างบ้าคลั่ง
เยี่ยถวนถวนพูดเจื้อยแจ้ว “พี่รอง ที่ตงซานสนุกหรือไม่เ้าคะ?”
ตงซานหรือ?
เยี่ยจ้านดื่มน้ำหนึ่งถ้วย พยายามกลืนอาหารฝืด ๆ ในปากลงไป
แล้วถามว่า “เ้าถามเื่นี้ทำไม?”
“ก็...ท่านพ่อกับท่านอาิดูเหมือนจะไปตงซานพรุ่งนี้เ้าค่ะ” นางกำลังพิจารณาว่าจะตามติดไปด้วยดีหรือไม่ จึงมาถามท่านพี่รองว่าที่นั่นสนุกหรือไม่
เยี่ยจ้านไม่รู้ว่าที่ตงซานสนุกหรือไม่ แต่เขารู้ว่าขุนนางในเมืองแถบนั้นดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อฟัง
กล่าวโดยเฉพาะเจาะจงคือไม่ค่อยเชื่อฟังคำสั่งของท่านพ่อ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เยี่ยจ้านรู้สึกว่าตนเองคงพบวิธีที่ไม่ต้องคัดหนังสือแล้ว
“เ้าเด็กแคระ เ้ารู้เื่ที่จะไปตงซานได้อย่างไร?”
เยี่ยถวนถวน ชี้ไปทางห้องหนังสือ “นั่นไง ตอนที่ถวนถวนเดินผ่านไปก็ได้ยินมา”
เทียนในห้องหนังสือยังคงสว่างอยู่ ดูเหมือนว่าท่านอ๋องเก้าและหัวหน้าค่ายิหวังยังคงปรึกษาหารือกันอยู่
“จะไปแอบฟังอีกหรือไม่?”
เยี่ยถวนถวนและเยี่ยจ้านสบตากัน
จากนั้นเด็กน้อยทั้งสองคนก็แอบย่องเข้าไปใต้หน้าต่างห้องหนังสืออย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
ภายในห้องหนังสือ
ิชิวกล่าวว่า “เ้าเมืองทางฝั่งตงซานนั้นช่างโอหังเสียจริง ข้าส่งคนไปเจรจาปล่อยตัวด้วยตนเอง แต่พวกเขาไม่เพียงไม่ยอมปล่อย ยังบอกว่าจะจับคนของพวกเราที่ิซานไปด้วย”
ิชิวยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ “แม้ว่าเ้ากับข้าจะไม่ได้ติดต่อกันอย่างเปิดเผย แต่เ้าเมืองตงซานก็เป็ผู้าุโแถบรอบเมืองชิงหลวนมานาน จะไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ของเ้ากับข้าได้อย่างไร ดังนั้นข้าจึงสงสัยว่าบรรดาขุนนางรอบเมืองชิงหลวนอาจจะไม่ฟังคำสั่งของเ้าแล้วกระมัง”
นี่คือเหตุผลที่ิชิว้าพบท่านอ๋องเก้าอย่างยิ่ง
ท่านอ๋องเก้าหรี่ตามอง “เป็สาขาของเ้าที่ถูกผู้ว่าการเมืองตงซานกักตัวไว้หรือ?”
“ใช่ เหล่าพี่น้องของข้านับสามสิบคน ถูกจับเข้าคุกได้อย่างง่ายดาย เ้าเมืองยิ่งใหญ่จริง ๆ”
หากไม่ใช่เพราะิชิวได้ตกลงกับท่านอ๋องเก้าไว้แต่ปีก่อนว่าจะไม่ขัดแย้งกับขุนนาง ยามนี้เขาคงพาคนบุกไปที่ตงซานแล้ว
“ข้ายังได้ยินจากลูกน้องว่าพรุ่งนี้พี่น้องสามสิบกว่าคนนั้นจะถูกส่งตัวไปยังเมืองหลวง”
ท่านอ๋องเก้าขมวดคิ้ว การส่งตัวไปเมืองหลวงเป็เื่ใหญ่เช่นนี้ เขายังไม่ได้รับรายงานจากฝั่งตงซานเลย
อย่างไรกัน หรือว่าฝั่งตงซาน้าเปลี่ยนเ้านายแล้ว?
“พรุ่งนี้ข้าจะไปดูที่ตงซานกับเ้า ส่วนเด็กสองคนนั้น... ก็ทิ้งไว้ที่เขาิซานเถิด”
พูดจบก็ได้ยินเสียงจากด้านนอก “เหมียว เหมียว... โอ๊ย!”
ที่แท้ก็เป็แมวจรที่ะโข้ามมุมกำแพง เหยียบมือของเยี่ยถวนถวน ทำให้นางใ
ชายสองคนในห้องได้ยินเสียงนั้น ต่างก็ไม่แปลกใจ
ั้แ่ลมหายใจของเด็กน้อยสองคนปรากฏใต้หน้าต่าง พวกเขาก็รู้แล้ว
แน่นอน ท่านอ๋องเก้าก็ไม่คิดว่าลูกสองคนของตนจะไร้ความสามารถถึงเพียงนี้ แม้แต่การแอบฟังก็ยังเปิดเผยตัวเอง
“เข้ามา”
เมื่อเสียงขาดหาย เยี่ยถวนถวนก็โผล่ศีรษะน้อย ๆ จากหน้าต่าง “ฮิ ๆ ๆ ท่านพ่อ ท่านอาิ ช่างบังเอิญจริง ๆ”
เยี่ยจิ่นหาน “...”
ิชิว : ฮ่าๆ ๆ ๆ ช่างบังเอิญเหลือเกิน
เยี่ยถวนถวนหัวเราะแห้ง ๆ จากนั้นก็เกาะกรอบหน้าต่างะโขึ้นลง พยายามจะะโเข้าไปข้างใน
แต่เพราะตัวเล็กเกินไป จึงเห็นได้แค่หัวน้อย ๆ โผล่ขึ้นมาบ้าง แล้วก็หายเข้าไปบ้าง ไม่สามารถโผล่เข้ามาทั้งตัวได้
เยี่ยจิ่นหานเอามือปิดหน้า เอือมระอาจนไม่กล้ามอง “เข้าทางประตูสิ!”
เ้าเป็เด็กหญิงตัวน้อย เหตุใดจึงปีนหน้าต่างเช่นนี้ ไม่รู้ว่าไปเลียนแบบมาจากผู้ใด?!
13K
![บทเพลงรัก(พื้นที่)พักใจ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697511760_25025172.webp)
