คืนนั้นฝนกระหน่ำไม่หยุดเหมือนที่พยากรณ์อากาศว่าไว้ จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้นมันก็ยังตกลงมาไม่หยุดหย่อน ตำบลกวนซานทั้งตำบลก็ได้กลายเป็พื้นที่สีแดงแต่เนื่องจากหลิวชิงหยู่ และ ฉินรุ่ยเจียได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว แม้ว่าพื้นที่ทางการเกษตร และบ้านเรือนของชาวบ้านจะมีน้ำท่วมสูง แต่ก็ไม่มีใครเสียชีวิตจากอุทกภัย เพราะทุกคนได้อพยพออกไปยังพื้นที่ปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว เวลาก็ได้ร่วงเลยถึงตอนบ่าย ฝนก็เริ่มหยุดตกและท้องฟ้าก็เริ่มปลอดโปร่ง
สองวันถัดมาเมื่อสถานการณ์น้ำท่วมทุเลาลง ก็ยังมีคนจำนวนมากปักหลักอยู่บนสันเขาเทียนหวาง เพราะบ้านของพวกเขาเสียหายจากเหตุการณ์น้ำท่วม จึงทำให้ไม่มีที่อยู่อาศัย
ในเวลานี้ก็ได้ทำให้หลิวชิงหยู่และฉินรุ่ยเจียงานยุ่งมากยิ่งขึ้น เพราะหลังน้ำท่วมอาหารและสิ่งของเครื่องใช้จำเป็ของชาวบ้านที่สะสมไว้ก็เริ่มร่อยหรอ ถึงแม้ว่าฉินรุ่นเจียจะได้เตรียมการไว้บ้างบางส่วน แต่งบประมาณที่จัดสรรให้พลเรือนในตำบลเล็กๆ ย่อมมีจำกัด และข้าวของเหล่านี้ก็ไม่เพียงพอกับความ้าของคนนับหมื่นชีวิตภายในตำบล โชคดีที่ไม่เกิดปัญหากับสถานีรับสัญญาณโทรศัพท์ภายในตำบล มันทำให้ผู้คนสามารถใช้มือถือและสามารถประสานไปยังเทศมณฑลและตำบลรอบๆ ได้ แต่คำตอบที่พวกเขาได้รับกลับมาก็ต้องทำให้ผิดหวัง เพราะคราวนี้ทั่วทั้งเทศมณฑลจิงหลินไม่เพียงแค่กวนซานเท่านั้น แต่ตำบลและหมู่บ้านหลายแห่งก็เกิดน้ำท่วมมากมายถึงขั้นที่มีคนจมน้ำตายหลายคนเนื่องจากการอพยพที่ล่าช้า ดังนั้นจึงไม่ต้องพูดถึงสิ่งบรรเทาภัยที่จะส่งมาสนับสนุนกวนซานเลย
ขณะที่ผู้คนกำลังสิ้นหวัง เลขาธิการซือเจิ้นเฉียง รองนายกเทศมนตรีหู่กวงหยวน และ หวังเสวี่ยเหวิน ที่เดินทางไปประชุมที่เทศมณฑล ก็กลับมายังตำบลกวนซานแล้ว หลังจากกลับมาถึง ซือเจิ้นเฉียงก็ขอให้หวางตงหยาง ผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการประจำตำบล แจ้งให้หลิวชิงหยู่ และฉินรุ่ยเจีย เข้าร่วมการประชุมของคณะกรรมาธิการพรรคประจำตำบลทันที
การประชุมคณะกรรมาธิการพรรคส่วนตำบลจัดขึ้นที่ห้องประชุมชั้นสามของอาคารสำนักงานคณะกรรมาธิการประจำตำบล น้ำท่วมในครั้งนี้เนื่องจากตึกสำนักงานคณะกรรมาธิการสร้างใหม่ด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กไม่ถึงสามปี ดังนั้นนอกจากน้ำที่ท่วมขังในชั้นหนึ่งแล้ว ชั้นอื่นๆ ไม่มีปัญหาใดๆ และมันยังคงใช้การได้
ในห้องประชุมคณะกรรมการส่วนตำบล สมาชิกของคณะกรรมาธิการพรรคทั้งเก้าคนประจำตำบลกวนซานได้มารวมตัวกันที่นี่ทั้งหมด
ดวงตาของหลิวชิงหยู่ กวาดมองไปทางแปดคนที่อยู่กับ ซือเจิ้นเฉียที่กำลังนั่งสีหน้าเคร่งขรึม ฉินรุ่ยเจียรองเลขาธิการพรรคประจำตำบล นั่งตรงข้ามกับเขา เธอกำลังก้มศีรษะแต่งเล็บของตัวเอง ที่เหลือก็มีรองนายกเทศมนตรี หู่กวงหยวน หวางเสวี่ยเหวินที่เป็สมาชิกพรรค เจียงชุนเยี่ยนสมาชิกคณะกรรมาธิการฝ่ายโฆษก รัฐมนตรีกรมสรรพาวุธหยินชุนฮวา และเมิ่งฮวน เลขาธิการพรรคฝ่ายวินัย ซึ่งพวกเขาต่างนั่งเงียบสงบทำให้บรรยากาศดูตึงเครียดอย่างมาก
ซือเจิ้นเฉียง กระแอมเล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า: “ทุกคนวันนี้เป็วันประชุมคณะกรรมการพรรคครั้งแรกั้แ่ นายกเทศมนตรีหลิวถูกแต่งตั้ง ดังนั้นมันจึงเป็การประชุมที่สำคัญมาก แม้ว่าผมไม่เต็มใจจะวิจารณ์คน แต่ผมก็ต้องขอวิจารณ์สหาย หลิวชิงหยู่ ในการรับมืออุทกภัยและการบรรเทาทุกข์ ครั้งนี้คุณทำได้แย่มาก ตอนนี้คุณนั่งเก้าอี้นายกแล้ว คุณทำแบบนี้ได้อย่างไร หากผมรู้ว่าคุณทำงานแบบนี้ ผมน่าจะทิ้งสหายหู่กวงหยวนและปล่อยให้เขาดูแลงานแทน หลิวชิงหยู่ คุณยังเด็กเกินไปและประสบการณ์ยังน้อย แม้คุณมีจิตใจที่มุ่งมั่น แต่วิธีการที่ผิดของคุณไม่ก่อให้เกิดประสิทธิภาพและยังทำให้เมืองเสียหาย สหายหลิวชิงหยู่ที่ผมพูดถูกหรือไม่ คุณไม่ได้ทำงานมายาวนาน แต่คุณพึ่งจะเริ่มทำ หากคุณไม่เข้าใจก็ควรขอคำแนะนำและศึกษาจากผู้าุโเช่น หู่กวงหยวนและหวางเสวี่ยเหวิน คุณบอกว่า งานที่เมืองกวนซานคือความรับผิดชอบของคุณทั้งหมด ผมจะอธิบายให้คณะกรรมการพรรคประจำเทศมณฑล และรัฐบาลเทศมณฑลเข้าใจได้อย่างไร สหายหลิวชิงหยู่คุณทำให้พวกผมผิดหวังมาก”
หลังจากที่ซือเจิ้นเฉียงกล่าวจบหู่กวงหยวนก็พูดขึ้นทันที “ถูกต้องแล้วสหายหลิวชิงหยู่ การทำงานของคุณครั้งนี้มันขาดความรัดกุมและไร้ประสิทธิภาพจริงๆ คุณลองดูที่ตำบลเฉิงกวนสิ เขาทำงานกันอย่างมีระเบียบ ผู้บริหารพรรคประจำเทศมณฑลและรัฐบาลประจำเทศมณฑลออกมาชื่นชม สหายหลิวชิงหยู่ผมหวังว่าคุณจะเก็บไปเป็บทเรียน แล้วคุณจะเข้าใจว่าการทำงานมันไม่ใช่แค่การอยู่เื้ั!”
หลังจากหู่กวงหยวนกล่าวจบ บรรยากาศก็เริ่มตึงเครียดยิ่งขึ้นเห็นได้ชัดว่าพวกซือเจิ้นเฉียง้าใช้ หลิวชิงหยู่เป็แพะรับบาป ชาวเมืองเผชิญกับภัยพิบัติต้องมีคนออกมารับผิดชอบ กลอุบายนี้ร้ายกาจและไร้ยางอายมาก แต่ก็ต้องบอกว่ามันเป็วิธีที่ดีที่สุดสำหรับเขาและพรรคพวก เพราะเมื่อเกิดภัยพิบัติจะต้องมีคนเข้ามารับผิดชอบ เขาจึงให้หลิวชิงหยู่ กลายเป็คนที่รับผิดชอบแทนตนเอง ในเวลานี้เหล่าบรรดาคณะกรรมาธิการทั้งหลายก็เงียบแล้วจับจ้องไปยังหลิวชิงหยู่
หลังจากฟังคำพูดของซือเจิ้งเจียง ฉินรุ่ยเจีย ก็รู้สึกโมโหมากเธอรู้ว่านี่คือแผนของ ซือเจิ้นเฉียง เธอรู้ว่า ซือเจิ้นเฉียงมีอิทธิพลมากในตำบล และเธอก็อยากจะกล่าวชื่นชมในการที่หลิวชิงหยู่คำนึงถึงผู้คนมาก่อนเป็อันดับแรก แต่หลังจากที่เธอพิจารณาก็รู้ว่าหากพูดออกไปเธอจะต้องติดร่างแหไปกับ หลิวชิงหยู่ เธอจึงทำได้แค่เงียบแล้วข่มความโกรธเอาไว้ในใจ
ท่ามกลางสายตาของทุกคน หลิวชิงหยู่ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายความเดือดดาล พร้อมกับฟาดมือตบลงไปที่โต๊ะดัง ปั้ง ก่อนจะลุกขึ้นชี้หน้า ซือเจิ้นเฉียง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า “สหายซือเจิ้นเฉียง ผมต้องบอกว่าคุณ คุณนี่มันโครตหน้าด้านไร้ยางอายและน่ารังเกียจพอสมควร แต่สิ่งที่ผมจะบอกก็คือ ไม่ว่าคุณจะไร้ยางอายหรือน่ารังเกียจแค่ไหน แต่คุณก็ไม่ควรนำวิธีการไร้ยางอายมาใช้กับ หลิวชิงหยู่ คนนี้ มิฉะนั้น รับรองเลยว่าผมจะต้องทำให้คุณเสียใจ คุณเอาแต่พูดว่าการรับมือภัยพิบัติน้ำท่วมและการบรรเทาทุกข์ของผมหลิวชิงหยู่ไม่มีประสิทธิภาพ ดังนั้นผมอยากถามสหายซือเจิ้นเฉียงว่า คุณรู้หรือไม่ ว่าผมหลิวชิงหยู่ ทำอะไรบ้าง คุณรู้หรือไม่ว่า เมืองกวนซานของเราเสียหายมากน้อยแค่ไหน คุณรู้หรือเปล่าว่าในตำบลกวนซานมีกี่คนที่าเ็และเสียชีวิต เลขาธิการซือ คุณให้คำตอบผมได้หรือไม่?”
หลังจากได้ฟังคำพูดของหลิวชิงหยู่ ซือเจิ้นเฉียงก็ถึงกับใบ้กิน เขาไม่คิดว่าชายหนุ่มผู้นี้จะมุทะลุกล้าลุกขึ้นมาชี้หน้าเขา และที่สำคัญที่สุด หลิวชิงหยู่ยังพูดทุกเื่ที่เขาตอบไม่ได้ ตอนนี้เขาไม่สามารถตอบโต้ หลิวชิงหยู่ได้เลย แต่จะปล่อยไว้แบบนี้เขาจะต้องเสียศักดิ์ศรีอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นผลักมือหลิวชิงหยู่ออกแล้วพูดขึ้นด้วยความโกรธว่า “หลิวชิงหยู่ คุณจะทำอะไร คุณตบโต๊ะแล้วมันจะพิสูจน์ว่าคุณทำงานได้ดีอย่างนั้นหรือ นั่งลงซะถ้ามีอะไรอยากพูด ก็พูดกันดีๆ”
หลิวชิงหยู่ค่อยๆ ดึงมือขวากลับมาและจ้องไปยังซือเจิ้นเฉียงและกล่าวขึ้นว่า “เลขาธิการซือ อย่ามาเล่นลิ้นเบี่ยงเบนประเด็น นี่ไม่ใช่คำตอบที่ผมถามไป คุณรู้หรือเปล่าว่าสถานการณ์ของตำบลกวนซานตอนนี้เป็ยังไง?”
ในความคิดของซือเจิ้นเฉียง คิดว่าถ้าตนแสดงความโกรธ หลิวชิงหยู่ ก็น่าจะระงับอารมณ์ เพื่อให้การประชุมดำเนินต่ออย่างราบรื่น แต่เขาเข้าใจหลิวชิงหยู่ผิดไป อีกฝ่ายเป็ถึงทหารหน่วยรบพิเศษดังนั้นจึงมีนิสัยตรงไปตรงมาอยู่เสมอ ดังนั้นสิ่งที่เขาคิดเอาไว้มันย่อมไร้ประโยชน์ที่จะใช้กับ หลิวชิงหยู่ หนำซ้ำ หลิวชิงหยู่ ยังคงไล่ต้อนเขา หากเขาไม่ตอบหลิวชิงหยู่ เกรงว่าหลิวชิงหยู่คงไม่ยอมรามือ ดังนั้นเขาจึงตอบไปอย่างเรียบเฉยว่า “ผมก็แค่พูดไปตามที่เห็น หลังจากกลับจากการประชุมที่เทศมณฑล ยังไม่ได้รับรายงานใดๆ แล้วผมจะรู้สถานการณ์ได้ยังไง”
ซือเจิ้นเฉียง ยังเนียนทำตัวไม่รู้ไม่ชี้ทำให้การสอบสวนครั้งแรกของหลิวชิงหยู่เป็โมฆะ หลังจากพูดจบ ซือเจิ้นเฉียงก็แสดงท่าทีเหยียดหยามแล้วพูดในใจ “หลิวชิงหยู่ แกก็เป็แค่เด็กขนพึ่งขึ้น แกควรจะอ่อนน้อมกว่านี้ สถานะตำแหน่งไม่ใช่อะไรที่จะช่วยให้แกสามารถใช้อารมณ์เหนือหลักเหตุผล”
อย่างไรก็ตามเขาคงคิดไม่ถึงว่าเมื่อเขากล่าวจบ หลิวชิงหยู่ ก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง
หลังจากฟังที่ ซือเจิ้นเฉียงพูดจบ หลิวชิงหยู่ ก็ยิ้มบางๆ แล้วพูดออกไปว่า “ท่านเลขาธิการซือ งั้นสิ่งที่คุณมาพูดก่อนหน้านี้ ผมคงไม่อาจยอมรับ ผมขอถามคุณหน่อยเมื่อสามวันก่อนที่ฝนจะเริ่มตกหนัก ผมได้โทรหาคุณเป็การส่วนตัวและรายงานว่าจะมีฝนตกในกวนซาน และยังเตือนให้คุณเร่งจัดการประชุมหารือมาตราป้องกันภัยน้ำท่วมเป็กรณีฉุกเฉิน เื่นี้คุณช่วยตอบผมหน่อย ว่าคุณได้ทำตามที่ผมขอั้แ่แรก และจัดประชุมขึ้นตามข้อเสนอของผมหรือเปล่า แทนที่จะเรียกคณะกรรมาธิการพรรคทั้งหมดที่ประจำในตำบลมาช่วยกันหารือการรับมือภัยพิบัติครั้งนี้ แต่คุณกลับไม่ทำ อีกอย่างทั้งๆ ที่ได้ข่าวว่าประตูระบายน้ำจิงหลินกำลังจะเปิด แต่คุณก็ยังพาสมาชิกพรรคสองสามคนไปประชุมที่เทศมณฑลหน้าตาเฉย การประชุมนั้นมันคือหัวข้ออะไรมิทราบ หรือว่ามันสำคัญกว่าการช่วยประชาชนรับมือกับภัยน้ำท่วมและบรรเทาทุกข์ให้ชาวบ้านในตำบล ผมอยากรู้จริงๆ ว่ามันเป็การประชุมเกี่ยวกับเื่อะไร อย่าบอกนะว่านั่นเป็ข้ออ้างที่สหายซือเจิ้นเฉียงใช้เพื่อปัดความรับผิดชอบมาให้ผม ผมเกรงว่าคุณคงจะเป็กังวลเื่น้ำท่วมมากสินะ เพราะผมได้ข่าวมาว่าครอบครัวของคุณ ได้ทำการอพยพออกจากกวนซานไปแต่เนิ่นๆ สหายซือเจิ้นเฉียง ผมอยากถามว่าอะไรที่ทำให้คุณมีคุณสมบัติมากพอที่จะมากล่าวหาผม หลิวชิงหยู่ สหายซือเจิ้นเฉียงคุณรู้ตัวหรือเปล่าว่านี่ไม่ใช่การกระทำของสุภาพชน คุณรู้หรือไม่ว่าผมต้องทำงานอยู่ที่อ่างเก็บน้ำและเขื่อนมาเป็เวลาสามวันติด นอกจากผมแล้วยังมี สหายฉินรุ่ยเจียที่ช่วยผมจัดการดูแลเื่การอพยพคนไปสันเขาเทียนหวาง ตั้งแคมป์ให้ชาวบ้านได้พักอาศัย สหายซือเจิ้นเฉียง และสหายคณะกรรมาธิการทั้งหลาย คุณดูสิ ทั้งๆ ที่สหายฉินรุ่ยเจียเป็เพียงหญิงสาววัยยี่สิบกว่า กลับต้องมาคอยแบกรับภาระหลายๆ อย่างแทนผู้ชายอย่างพวกคุณ คิดว่ามันเป็เื่ง่ายงั้นหรอ ถึงได้ปล่อยให้เธอมารับงานหนักแบบนี้ ถึงกระนั้นเธอก็ไม่เคยปริปากบ่นออกมาแม้แต่คำเดียว! สหายทั้งหลายในที่แห่งนี้ต่างก็เป็ชายชาตรีมีภาระหน้าที่ของตัวเอง พวกคุณไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ พวกคุณยังคู่ควรกับคำว่าลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า พวกคุณยังเหลือศักดิ์ศรีความเป็สุภาพบุรุษอยู่หรือไม่?”
..............................
5K
