บทที่ 3
พระเ้า มันยากเกินไปหรือเปล่า
โต๊ะกว้างขวางเต็มไปด้วยจานของหวาน แก้วชานมและน้ำผลไม้ ทั้งหญิงและชายในเครื่องแบบผู้ช่วยของร้านยังคงเสิร์ฟขนมหวานและเครื่องดื่มมาเรื่อย ๆ
ร่างกายของหลี่ิดูเหมือนจะควบคุมไม่อยู่ คุกกี้แสนอร่อยถูกวางไว้บนจานของเขาเรื่อย ๆ ดูเหมือนว่าเขาไม่จำเป็ต้องเคี้ยวด้วยซ้ำ เขาแทบจะกลืนมันลงไปโดยตรงเลย
ขนมเป็อาหารที่มีแคลอรีสูง หากร่างกายของคนเราไม่สามารถใช้แคลอรีจำนวนมากจนหมดได้ มันก็จะกลายเป็ไขมันซึ่งจะนำไปสู่โรคอ้วนในท้ายที่สุด อย่างไรก็ตามสำหรับหลี่ิแล้วร่างกายก็เหมือนกับแบตเตอรี่ที่สูญเสียพลังงาน เค้กและของหวานอร่อยทุกชิ้นเป็เพียงน้ำที่หยดลงไปในถังเท่านั้น
ไม่เพียงแต่คุกกี้แสนอร่อยนี้เท่านั้น แต่ยังมีชานมและน้ำผลไม้ด้วย ทันทีที่ปากของเขาัักับอาหารมันก็เข้าไปในปากของเขาภายใน่เวลาสั้น ๆ หลี่ิกินไปห้าจานแล้วในตอนนี้
ไม่ต้องพูดถึงพิธีกรผู้ชม และผู้แข่งขันคนอื่น ๆ เลย พวกเขาต่างก็ตะลึง ท้ายที่สุดคนเ่าั้ก็กินได้เพียงจานเดียวเท่านั้น
การกินของที่น่าทึ่งของหลี่ินั้นทำให้ผู้ชมเริ่มส่งเสียงเชียร์
พิธีกรและคนอื่น ๆ แสดงสีหน้าประหลาดใจ: "พระเ้าช่วย ผู้แข่งขันที่ถูกเลือกมาจากกลุ่มผู้ชม มีความสามารถเหนือกว่าผู้เล่นคนอื่น ๆ มากเลยนะครับ ด้วยความเร็วที่น่าทึ่งมากกว่าคนอื่นถึงห้าเท่า และตอนนี้เขาก็ยังไม่หยุดเลยแม้แต่น้อย ราวกับเขากลายเป็เครื่องจักรไปแล้ว!"
“เห็นไหมล่ะครับ นั่นต้องเป็ผลลัพธ์จากของหวานสุดอร่อยของเราแน่นอน”
พิธีกรกล่าวต่อไป ระหว่างนั้นจานเปล่าเจ็ดใบถูกกองไว้บนโต๊ะของหลี่ิ ในขณะที่หลี่ิยังคงกินต่อไปไม่หยุด ผู้ช่วยร้านค้าและพนักงานเสิร์ฟเ่าั้ได้จัดเรียงขนมอย่างไม่หวั่นไม่ไหว พวกเขาวางจานใหม่ทันทีที่มีคนกินใกล้จะเสร็จ แต่ตอนนี้ไม่จำเป็ต้องทำแบบนั้นแล้ว เพราะทั้งขนมและเครื่องดื่มทั้งหมดวางไว้บนโต๊ะของหลี่ิไปโดยปริยาย
หญิงวัย 30 ปีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา หยุดและจ้องมอง หลี่ิด้วยความประหลาดใจ ในมือของเธอถือคุกกี้เอาไว้สองอัน ส่วนที่เหลือในจากเธอดันมันไปให้หลี่ิ
หลี่ิเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายแล้วตอบว่า "ขอบคุณครับ"
หญิงวัย 30 โบกมืออย่างรีบร้อนและพูดด้วยความตื่นตระหนกว่า "ไม่เป็ไรค่ะ ไม่ต้องขอบคุณ"
ผู้เล่นอีกสามคนสังเกตเห็นว่าหลี่ิวางจานเปล่าไว้บนโต๊ะของเขาแล้วก็หยุดลง การแข่งขันไม่จะหยุดไปแล้วเท่านั้น แม้แต่กลุ่มของผู้ชมเองก็แทบจะอ้าปากด้วยความตกตะลึงไปด้วย
“ สิบห้าชุด?! มันยากมากที่จะเชื่อว่าสุภาพบุรุษคนนี้น่าจะมีมากกว่าหนึ่งกระเพาะ มีเพียงคนเดียวที่ยังแข่งกับเขาอยู่ คือคุนจางแชมป์คนล่าสุดของเรา และสุภาพบุรุษที่ถูกเลือกจากผู้ชมเท่านั้น!”
คุณจางดูเหมือนจะถึงขีดจำกัดแล้ว หลังจากรับกินไปครบห้าชุด เขามองไปที่หลี่ิด้วยหางตาและทันใดนั้นก็แสดงสีหน้าใอย่างหยุดไม่ได้ ‘ไอ้หมอนี้ไม่ได้กินข้าวมากี่วันกันแน่เนี่ย?!’
จานบนโต๊ะจะกองสูงขึ้นเรื่อย ๆ แต่ผู้ดูแลที่อยู่ข้างหลังก็ไม่ได้เติมขนมอีกต่อไปแล้ว
เมื่อหลี่ิหยิบคุกกี้แสนอร่อยชิ้นสุดท้ายบนโต๊ะของเขาเข้าปาก ทางด้านข้างของเขามีจานหนาสองกองอยู่บนโต๊ะซึ่งมีมากกว่า 30 จานแล้ว อย่างไรก็ตามหลี่ิยังคงมีความคิดบางอย่าง เขาหันไปมองผู้ช่วยของร้านและพูดว่า: จานต่อไปละ?
ผู้ช่วยในร้านส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ราวกับจะบอกว่าขนมอร่อย ๆ ทั้งหมดในร้านอยู่ที่นี่แล้ว
หลี่ิหันศีรษะเล็กน้อยและมองไปที่โต๊ะของมิสเตอร์จาง ยังมีขนมเหลืออีกสองจานบนโต๊ะของเขา หลี่ิมองไปที่จานขนมสองจานบนโต๊ะก่อน จากนั้นคุณจางก็สบตากับเขา หลี่ิไม่พูดอะไรสักคำ แต่มองไปที่จานคุกกี้ทั้งสอง
เมื่อมองไปที่จานพวกนั้น น้ำลายในปากของหลี่ิก็เริ่มไหลอีกครั้ง แต่คราวนี้หลี่ิสังเกตเห็นทันเขาจึงหยิบกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่งจากโต๊ะและเช็ดมันออกไป
คุณจางมองไปที่จานขนมสองจานบนโต๊ะของเขาและมองไปที่การแสดงออกของหลี่ิ ตอนนี้เขาน้ำลายไหลออกมานิด ๆ แต่สายตานั้นเต็มไปด้วยความกระหาย เขากลัวว่าถ้าเขาไม่ส่งจานให้ เขาอาจจะถูกกินแทนก็ได้ จากนั้นคุณจางก็หยิบจานสองใบบนโต๊ะของเขาและวางไว้หน้าโต๊ะของหลี่ิ
หลี่ิยังคงกลืนน้ำลายของเขาและกล่าวว่า "ขอบคุณ"
คุณจางอดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า "ยินดี ครับ ยินดี ... "
ในเวลานี้ผู้ดำเนินรายการได้เห็นสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด เขายกไมโครโฟนขึ้นในมือของเขาและพูดดัง ๆ ว่า "ตอนนี้ ผลลัพธ์ก็เป็ที่ชัดเจนมากแล้ว คาดไม่ถึงมาก ตอนนี้ผมต้องขอสัมภาษณ์แชมป์คนใหม่ของเราหน่อยแล้วครับ"
“คุณมีชื่อว่าว่าอะไรครับ?”
"หลี่- หลี่ิ "เขาพูดพร้อมกับยัดคุกกี้เข้าปาก
"โอ้คุณชอบขนมจากทางร้านไหมครับคุณหลี่"
"ไม่ละปกติผมไม่กิน แต่ตอนนี้ต้องเรียกว่า ’รัก’ เลย"
"แม้แต่สุภาพบุรุษที่ไม่ชอบขนมหวานมาก่อน ในเวลาธรรมดา ๆ ยังสามารถกินได้มากขนาดนี้ วันนี้เขาไม่เพียง แต่เป็าาแห่งการกินจุเท่านั้น แต่เขายังพิสูจน์ให้เห็นถึงความเย้ายวนที่แท้จริงของของหวานแสนอร่อยของเรา!"
ขณะที่พิธีกรพูดหลี่ิได้กินของเหลือทั้งสองชุดเสร็จแล้ว ในเวลานี้พิธีกรจับมือขวาของหลี่ิและยกมันขึ้นสูง "มาเถอะทุกคน ด้วยเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องอย่างอบอุ่นหัวใจ พวกเราขอแสดงความยินดีกับคุณหลี่ิของเรา เขาจะได้รับรางวัลจากทางเราอย่างแน่นอน"
ดนตรีพร้อมกับเสียงปรบมือ และเสียงเชียร์ดังขึ้นทันที
ในเวลานี้พิธีกรได้กล่าวออกมาดัง ๆ อีกครั้งว่า: "คุณหลี่ิ ได้รับรางวัลชนะเลิศของทางเราแน่นอนตอนนี้เชิญผู้ว่าเฉินแห่งเมือง T เ้าของร้านขนมหวานของเราขึ้นมามอบรางวัลด้วยครับ!"
"เนื่องจากผู้เล่นคนนี้ได้รับการคัดเลือกจากผู้ชม นอกเหนือจากบัตรรายเดือนที่ให้สิทธิ์ทางอาหารได้อย่างไม่จำกัดจำนวนแล้ว ทางเรายังมีรางวัลเงินสด 20000 หยวนให้อีกด้วย และยังมีถ้วยรางวัลแชมป์ของทางเรา ขอแสดงความยินดีกับคุณหลี่อีกครั้งนะครับ!"
จากนั้นชายร่างท้วมสวมแว่นตาก็เดินมาบนเวทีและยื่นบัตรทองให้หลี่ิ และเช็คเงินสดพร้อมกับถ้วยรางวัลขนาดเล็กที่ทางร้านทำขึ้นมาเอง
หลี่ิยิ้มและจัดการเื่ทั้งหมดนี้ตามแบบที่ต้องทำ
"ต่อไปเรามาถ่ายภาพหมู่ของผู้จัดการและแชมป์ใหม่ของเรากันดีกว่าครับ ผมอยากถามคุณหลี่ิที่ได้แชมป์กระเพาะใหญ่จากงานครั้งที่สอง 2 ของเราหน่อย คุณอยากจะบอกอะไรพวกเราไหมครับ”
"ผมยังอยากกินต่ออยู่เลย..."
" ฮ่า ฮ่า แชมป์ของเราเป็คนที่มีอารมณ์ขันนะครับ ถ้าการแข่งขันของเราในวันนี้จบลงไปแล้วผู้ชมทุกคนก็ไม่จำเป็ต้องรีบร้อนไปไหนนะครับ ทุกคนยังสามารถไปซื้อขนมหวานในร้านของเราก่อนได้ เพราะวันนี้เรามีส่วนลด 20% เฉพาะวันนี้และสำหรับวันนี้เท่านั้น นอกจากนี้เราจะจับรางวัลลูกค้าที่โชคดีและมีรางวัลพิเศษให้อีกด้วย”
“นอกจากนี้วันนี้เรายังมีกิจกรรมพิเศษจากทางร้านอีก คุณผู้หญิงและเด็ก ๆ ก็สามารถร่วมสนุกได้นะครับ ... ”
เสียงของพิธีกรดังขึ้นและไกลออกไป หลี่ิพร้อมเงินรางวัลได้เดินออกจากเวทีและฝูงชนอย่างเงียบ ๆ ละแวกตรงข้ามห้างเป็เขตบ้านพักและบ้านเช่าของหลี่ิเองก็อยู่ไม่ไกลจากทางเขาเขตที่อยู่อาศัยมาก สิ่งที่เขาได้มาในวันนี้นั้นเหนือความคาดหมายมากนี้ทำให้เขาตื่นเต้นเป็พิเศษ
แต่หลี่ิยังมีปัญหามากมายในหัวของเขา ทำไมเมื่อกี้เขาถึงกินเยอะจัง นั้นทำให้เขารู้สึกแปลก เขาไม่ได้กินของหวานมากมายขนาดนี้ในหนึ่งปีด้วยซ้ำ มันเกิดคืออะไรขึ้นกันแน่? เขาควรไปหาหมอไหม?
ที่สำคัญที่สุดหลี่ิยังกลืนของเหลวที่ไม่รู้จักทรงกลมแปลก ๆ ไปเมื่อคืนนี้ด้วย ปรากฏการณ์แปลกประหลาดค่อย ๆ เกิดขึ้นในร่างกายของเขา นั้นเกี่ยวกับสิ่งนั้นที่เขากลืนไปหรือไม่?
เมื่อนึกถึงเื่นี้แล้วหลี่ิได้ขึ้นลิฟต์ไปที่หน้าห้องของเขาแล้วเปิดประตูด้วยกุญแจ หลังจากเข้าไปในห้องแล้ว เขาก็โยนสิ่งของที่เขาเพิ่งได้มาไปบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ยกเว้นเงินสด 20000 หยวนแล้ว สิ่งอื่น ๆ ก็ดูไร้ประโยชน์ไปหน่อย
ตอนนั้นที่หน้าแพลตฟอร์มสูงของห้างสรรพสินค้า เสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย หลี่ิเลือกชุดที่จะเปลี่ยนเป็ครั้งแรก แต่เขารู้สึกเหนียวตัวมากจึงอยากที่จะไปอาบน้ำในห้องน้ำก่อน
"ฮะ?" หลี่ิเดินไปที่ประตูห้องน้ำเมื่อเขารู้สึกถึงความผิดปกติในกระเพาะอาหารของเขา
เขาจึงเปิดประตูห้องน้ำด้วยความรีบร้อนและถอดกางเกงออกพร้อมกับประทับก้นลงไปลงบนชักโครก
“ สบายตัวแล้ว ... ”
"อืม?! เกิดอะไรขึ้น?"
"ไม่ไม่ไม่ไม่!"
"หยุดไม่ได้เลย! ฉัน!"
การกินมากขึ้นนั้น ทำให้เขาควบคุมอะไรไม่ได้โดยสิ้นเชิง เขารู้สึกเหมือนการเบ่งที่ก้นนั้นเป็ได้สะดวกเกินไปมา สิ่งสำคัญคือยาสีฟันที่เขาปล่อยลงไปนั้นไม่มีท่าทีว่ามันจะสิ้นสุดลงไปเลย และส้วมของเขาก็เริ่มที่จะรับได้ไม่ไหวแล้ว
และเมื่อความตื่นตระหนักเริ่มต้นขึ้น หลี่ิก็ไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลย แม้ว่าเขาจะลุกขึ้นเขาก็ทำไม่ได้ ชักโครกก็ไม่สามารถกดระบายได้
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่เนี่ย!!" หลี่ิดูหวาดกลัว แต่เขาไม่สามารถหยุดได้
เขากำลังมองหาภาชนะที่ใหญ่กว่านั้น อ่างล้างหน้า? บาร์เรล? เครื่องซักผ้า! บ้าเอ๊ย!
"อ่าในที่สุดมันก็จบลงแล้ว” หลี่ิก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เขาหันไปที่ห้องน้ำ สีหน้าของเขาก็แข็งกระด้างทันที ‘ขอโทษนะทุกสิ่งทุกอย่างในห้องน้ำ’
เขาเปิดพัดลมระบายอากาศในห้องน้ำหลังจากทำความสะอาดทุกอย่างแล้ว เขาปิดประตูห้องน้ำ หลี่ิรีบมาที่ห้องนั่งเล่น มองไปที่ห้องน้ำอีกครั้งหลี่ิลังเล เขาควรทำอย่างไรต่อไปดี? จะแก้สิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นกับเขายังไง?!
ในเวลานี้ท้องของหลี่ิก็ส่งเสียงอึกทึกและความรู้สึกหิวก็กลับมาอีกครั้ง หลี่ิจับท้องของเขาด้วยมือข้างเดียวและลืมตาขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ เขามองไปที่หน้าท้องของตัวเองด้วยความสงสัย: "ไม่ ฉันจะหิวแบบนั้นอีกได้ยังไง?"
หลี่ิไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนั่งบนโซฟา เขารู้สึกอ่อนแรงและหิวโหย เขาควรทำอย่างไรกันแน่นะ? ทันทีที่เขาหันกลับมาหลี่ิก็มองไปที่บัตรรายเดือนแบบไม่จำกัดบนโซฟาข้าง ๆ เขา คำสามคำผุดออกมาจากความคิดของเขาทันที เขายังกินได้ต่อไปไหมนะ?
แต่เมื่อคิดอย่างรอบคอบมันไม่เพียงแต่เกี่ยวกับการกินเท่านั้น เขาจะทำยังไงหลังจากนั้นอีก?
"พระเ้า มันยากเกินไปหรือเปล่า เอายังดีเนี่ย!" หลี่ิกุมศีรษะของเขาไว้ในมือทั้งสองข้าง พร้อมกับความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
แต่ท้องไส้ที่ปั่นป่วนของเขา สมองกลับสั่งซ้ำคำสั่งต่อไปนั่นคือ กิน และ กิน!
คำสั่งของสมองกำลังทำลายเจตจำนงของหลี่ิเอง เสียงในลำไส้คงดังฟังชัด ๆ เรียกให้เขาไปกินข้าว ความหิวเป็เหมือนปีศาจที่ฉีกิญญาของหลี่ิ มันเป็ความจริง คำพูดเดิม ๆ กำลังวนในหัวของเขา: "ฉันกำลังจะอดตาย!"?!
เขาไม่สามารถทนต่อความเ็ปได้ หลี่ิจึงนำเงิน 20,000 หยวน และบัตรรายเดือนแบบไม่ จำกัดออกไปจากห้องทันที ก่อนออกเดินทางเขามองไปที่ห้องน้ำถอนหายใจแล้วพูดว่า "ไปกินข้าวก่อนแล้วกัน"
13K
