เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        พ่อแม่ของโจวเม่ยร้องห่มร้องไห้บอกว่าที่บ้านมีหลายปากที่ยังต้องกินต้องใช้จ่ายอย่างรัดเข็มขัด แต่ทุกคนก็ยังไม่อิ่มท้อง จึงขอให้เธอพึ่งพาตัวเอง

        เดิมทีเธอคิดว่าเมื่อซูเจียวเจียวมาถึงชนบทแล้วจะต้องมาใช้ชีวิตลำบากเหมือนกับเธอแต่กลับไม่คาดคิดว่าพ่อแม่ของซูเจียวเจียวจะยังคงส่งเงินมาให้เธอยี่สิบหยวนทุกเดือนแถมยังมีของอื่นๆ อีกมากมาย!

        ตอนนี้ซูเจียวเจียวยังได้เริ่มทำงานเป็นช่างตัดเย็บเสื้อผ้าด้วยเดิมทีเธอคิดว่าตัวเองได้รับตำแหน่งเป็นเสมียนจดแต้มคะแนนงานก็คงจะเหนือกว่าซูเจียวเจียวไปแล้วอย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องลงไปทำงานในไร่นาเหมือนคนอื่นๆ ทุกวันก็ยังได้คะแนนงานสิบแต้ม และนอกจากช่วงฤดูเก็บเกี่ยวแล้วเธอก็แทบจะไม่ได้ลงไปทำงานในไร่นาเลย และงานที่ทำก็ค่อนข้างสบาย

        แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือซูเจียวเจียวมีรายได้ถึงสามสิบเก้าหยวนต่อเดือน!

        ส่วนแต้มคะแนนงานสิบแต้มต่อวันของเธอเท่ากับสองเหมาตกเดือนละหกหยวน!

        เทียบกันไม่ได้เลยสักนิด!

        ทั้งที่เป็นยุวชนที่ลงมาใช้ชีวิตในชนบทเหมือนกันแต่ทำไมซูเจียวเจียวถึงได้โชคดีขนาดนี้!

        หลินเฟิงและโจวเม่ยต่างเก็บงำความคิดของตนไว้ในใจไม่มีผู้ใดเอ่ยคำ ทั้งคู่จึงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ

        เดิมทีช่วงนี้หลินเฟิงกลับมาตามจีบโจวเม่ยอีกครั้ง

        ตอนนี้โจวเม่ยเป็นเสมียนจดแต้มคะแนนงานแล้วอย่างไรเสียงานนี้ก็ถือว่าดีใช้ได้ และโจวเม่ยก็จัดว่าหน้าตาสะสวยแม้จะสู้ซูเจียวเจียวไม่ได้ แต่ก็ยังดีกว่าหญิงชาวบ้านที่นี่มากนักอย่างน้อยก็ยังเป็นคนที่มีการศึกษาระดับมัธยมปลายถ้าแต่งงานกันไปได้ร่วมเรียงเคียงหมอนในภายหน้า ก็คงไม่ขาดบทสนทนา...

        ช่วงนี้เขาขยันไปหาโจวเม่ยบ่อยเป็นพิเศษแถมยังไม่ขี้เหนียวเหมือนแต่ก่อน บางครั้งเขาก็จะนำอาหารไปให้โจวเม่ยเพื่อเอาใจเธอ

        ทว่าวันนี้หลินเฟิงกลับรู้สึกขมขื่นในใจจนไม่อยากปริปาก เขาเป็นถึงยุวชนจากเมืองหลวงเป็นถึงนักเรียนมัธยมปลาย แต่กลับต้องพ่ายแพ้ให้กับเซียวหยวนหมิงเจ้าคนบ้านนอกนั่น!

        เขายิ่งคิดยิ่งแค้น!

        ...

        “ป้าหวังปล่อยให้พวกเขาพล่ามไปเถอะค่ะ คนพวกนี้ก็แค่พวกอิจฉาตาร้อน”เมื่อสักครู่ขณะที่กินบะหมี่ซูเจียวเจียวก็ได้ยินเสียงประชดประชันด้วยความริษยาโจวเม่ยและหลินเฟิงแล้วเพียงแต่เธอคร้านเกินกว่าจะสนใจพวกเขา ก็เท่านั้น

        เอาเวลาไปสนใจคนทั้งสองนั้นสู้รีบกินให้เสร็จแล้วไปตัดเย็บเสื้อผ้าดีกว่าเหลือเวลาอีกเพียงหกวันเท่านั้นก็ต้องส่งงานแล้ว!

        เดิมทีมีกำหนดห้าวันแต่เพราะต้องเร่งตัดเย็บชุดแต่งงาน จึงเพิ่มให้อีกหนึ่งวัน

        ช่วงไม่กี่วันนี้งานยุ่งมากจริงๆ

        ป้าหวังยิ้มพลางกล่าวว่า“เธอพูดถูกแล้วยุวชนซู พวกเธอค่อยๆ กินนะ ป้าขอตัวไปทำงานก่อน”

        หลังจากมื้ออาหารเซียวหยวนหมิงก็ไปทำงานเขากำชับซูเจียวเจียวก่อนจากไปว่าอย่าสนใจข่าวลือเหล่านั้นเลยอย่าได้มีปากเสียงกับพวกปากหอยปากปู เพราะเรื่องของเขาไม่เช่นนั้นเธอจะไม่สบายใจเสียเปล่าๆ

        ซูเจียวเจียวทำปากยื่นอย่างขัดใจ“เข้าใจแล้วค่ะ”

        แม้ช่วงนี้อาหมิงจะไม่ได้นำเงินกลับมาที่บ้านแต่บางครั้งในตอนกลางดึกหรือยามฟ้ายังไม่สว่าง เขาก็จะนำเสบียงกลับมามากมายบางครั้งก็เป็นข้าวสาร บางครั้งก็เป็นเส้นบะหมี่ บางครั้งก็เป็นมันฝรั่งหนึ่งถุงหรือบางครั้งก็เป็นอาหารกระป๋อง เนื้อสัตว์ และบัตรแลกน้ำตาล บัตรแลกน้ำมันบัตรอุตสาหกรรมต่างๆ สรุปแล้วที่บ้านก็ไม่ขาดแคลนอาหารเลย

        พวกที่นินทาว่าอาหมิงของเธอเกาะผู้หญิงกินนั้นพวกเขาไม่รู้ถึงความดีของอาหมิง และไม่รู้ถึงความสามารถของอาหมิงเลย

        แน่นอนว่าเธอจะไม่นำเรื่องนี้ไปพูดข้างนอกปล่อยให้คนอื่นเข้าใจผิดไปแบบนั้นก็ดีแล้วแบบนี้ในอนาคตเมื่อคนอื่นพบว่าที่บ้านของเธอมีเสบียงมากมาย ก็จะไม่สงสัยอาหมิงแบบนี้อาหมิงก็จะปลอดภัยมาก เพียงแต่ชื่อเสียงของอาหมิงอาจจะได้รับผลกระทบ

        ช่วงเช้าซูเจียวเจียวทำงานที่กองผลิตให้เสร็จเสียก่อนแล้วจึงเริ่มตัดเย็บชุดสูทที่เมื่อวานได้วาดแบบไว้เรียบร้อยแล้ววันนี้จึงทำได้ง่ายและสะดวกขึ้นมาก

        พอถึงช่วงบ่ายซูเจียวเจียวก็ทำส่วนหน้าอกและด้านหลังของชุดสูทเสร็จเรียบร้อยแล้วเตรียมที่จะทำแขนเสื้อในช่วงบ่าย

        หลังจากเหยียบจักรเย็บผ้ามาตลอดช่วงเช้าซูเจียวเจียวรู้สึกปวดเมื่อยคออย่างหนักเธอจึงพาหลิวหยวนหยวนไปเดินเล่นตามทางเดินเล็กๆ ในชนบทและแวะเก็บผักสดที่ปลูกไว้กลับบ้านด้วย

        วันนี้เธอให้หลิวหยวนหยวนใส่ชุดกระโปรงลายดอกไม้เล็กๆซึ่งเป็นชุดที่เธอเร่งตัดเย็บเมื่อคืน ชุดของเด็กเล็กๆ ทำไม่ยากไม่ต้องพิถีพิถันมาก ขอแค่สวมใส่สบาย ไม่ระคายเคืองผิวก็พอ

        แต่ซูเจียวเจียวเป็นคนมีฝีมือเธอทำได้สวยงามและพอดีตัว แถมยังถักเปียเล็กๆสองข้างให้หลิวหยวนหยวนดูน่ารักน่าชังเป็นที่สุด

        หลายวันมานี้หลิวหยวนหยวนดูขาวขึ้นและอ้วนขึ้นเล็กน้อยใบหน้ามีเนื้อมีหนังขึ้นมานิดหน่อยและซูเจียวเจียวก็ยังเช็ดใบหน้าของเธอสะอาดเอี่ยม

        เจ้าตัวเล็กก็รู้จักรักความสะอาดไม่ค่อยมีน้ำมูกไหล ถ้ามีน้ำมูกไหลก็จะใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเอง

        ซูเจียวเจียวจูงมือหลิวหยวนหยวนเดินไปตามคันนาผู้คนที่กลับจากทำงานในช่วงบ่ายหลายคนเห็นหลิวหยวนหยวนแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

        หลี่จินฮวาและครอบครัวหลี่เอ้อร์โก่วกลับจากทำงานเมื่อเห็นเข้าหลี่จินฮวาอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงฮึดฮัดขัดใจ "ลูกสาวแท้ๆของตัวเองก็ไม่ใช่ ทำไมต้องใกล้ชิดสนิทสนมกันขนาดนั้นด้วยล่ะแถมลูกผู้หญิงก็ต้องแต่งงานออกเรือน สุดท้ายก็ไปเป็นลูกสาวบ้านอื่นอยู่ดีฉันว่าเธอคงมีเงินมากจนใช้ไม่หมดแหงๆ"

        นายหลี่พูดเสริมว่า"ยุวชนซูเขามีเงินจริงๆ นั่นแหละเดือนหนึ่งก็ได้ตั้งสามสิบเก้าหยวนนะ!ครอบครัวเราสามคนทำงานหนักแทบตายในทุ่งนาทั้งเดือนยังไม่ถึงครึ่งของเงินเดือนเขาเลย มีฝีมือนี่มันดีจริงๆ!"

        พูดพลางนายหลี่ก็เผยแววตาอิจฉา

        หลี่จินฮวาจึงเงียบไปทันที

        หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเธอก็หันไปจ้องหลี่เอ้อร์โก่วที่อยู่ข้างๆ "ตอนนั้นแกไปตามจีบยุวชนซูแล้วทำไมตามจีบไปได้ครึ่งทาง แล้วก็เลิกจีบไปเสียอย่างนั้นล่ะ?"

        หลี่เอ้อร์โก่วจ้องเธอกลับอย่างหงุดหงิดและกล่าวโทษว่า "พูดถึงเรื่องนี้ก็ต้องโทษแม่นั่นแหละ!ถ้าไม่ใช่เพราะแม่คอยพร่ำบอกกรอกหูว่ายุวชนซูไม่ดีอย่างนั้นไม่ดีอย่างนี้แล้วผมจะยอมแพ้ได้ยังไง? ผมจะยอมยกให้เซียวหยวนหมิงได้ยังไง?"

        หลี่เอ้อร์โก่วแสดงสีหน้าเจ็บปวดเสียใจมองซูเจียวเจียวที่กำลังเดินเล่นอยู่ระหว่างคันนาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ ถ้าเขารู้ว่าซูเจียวเจียวมีความสามารถขนาดนี้เขาจะไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด!

        หลี่จินฮวาเบะปาก"ฉันก็ไม่รู้หรอกว่ายุวชนซูจะตัดเย็บเสื้อผ้าเป็น!ใครจะไปรู้ว่าตอนที่เธอเพิ่งมาถึงใหม่ๆจะดูอ่อนหวานราวกับนางปีศาจจิ้งจอกยั่วยวนคนขนาดนั้น!"

        หลี่เอ้อร์โก่วกล่าวด้วยความแค้นเคืองว่า"ไม่อย่างนั้นตอนนี้ซูเจียวเจียวก็คงเป็นภรรยาของผมไปตั้งนานแล้ว!"หากคืนนี้ได้กอดภรรยาสาวสวยขนาดนี้เข้านอนเขาคงฝันดีจนละเมอหัวเราะออกมาได้แน่ๆ

        นายหลี่ฮึดฮัด"พูดอย่างกับว่าแกไม่ยอมแพ้แล้วยุวชนซูจะชายตามองแกอย่างนั้นแหละ"

        เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่จินฮวาก็โกรธจนแทบระเบิด "ทำไมยุวชนซูถึงจะไม่ชายตามองลูกชายฉัน!"

        นายหลี่กล่าวว่า"หล่อนเป็นยุวชนจากเมืองหลวง หน้าตาสวยงาม ชาติตระกูลดีแถมยังเป็นนักเรียนมัธยมปลาย ดูชื่อที่พวกเธอตั้งให้สิไพเราะขนาดไหนลองดูลูกชายเราสิ หน้าตาก็ไม่ดี ความรู้ก็ไม่ได้ ทั้งยังเรียนจบแค่ชั้นประถมสองตอนนี้ยังอ่านหนังสือไม่คล่องเลย แถมชื่อก็ยังฟังดูประหลาดพิลึกเรียกหลี่เอ้อร์โก่วๆ ใครต่อใครก็นึกว่าเรียกหมาเธอว่ายุวชนซูจะชายตามองลูกชายเราจริงๆ หรือ?"

        หลี่จินฮวา"..."

        หลี่เอ้อร์โก่ว"..."

        "พรุ่งนี้ผมจะไปเปลี่ยนชื่อ! ผมไม่เอาชื่อหลี่เอ้อร์โก่วแล้ว!ใครเป็นคนตั้งชื่อห่วยๆ แบบนี้ให้ผมกัน ผมเป็นคนนะ ทำไมต้องตั้งชื่อเหมือนหมาด้วย!"

        นายหลี่กางมือออก"อย่ามองฉันสิ แม่แกต่างหากที่ตั้งให้ แม่แกบอกว่าแกเกิดมาก็เลี้ยงยาก ร่างกายก็อ่อนแอ แถมยังป่วยออดๆ แอดๆก็เลยตั้งชื่อที่ฟังดูต่ำต้อยเผื่อจะเลี้ยงง่ายขึ้น"

        หลี่จินฮวาพึมพำเสียงอู้อี้“เห็นไหมว่าชื่อที่แม่ตั้งให้ไม่ผิดพลาด เลี้ยงง่ายอย่างที่คิดตั้งแต่ตั้งชื่อว่าเอ้อร์โก่วให้แก แกก็ไม่เคยป่วยอีกเลยแถมยังเติบโตมาอย่างปลอดภัยอีก”