พระราชวังตะวันออกของต้าเว่ย
“ฝ่าาอีกเจ็ดวันการสอบขุนนางจะเริ่มขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าฝากให้พวกเ้าดูแลเื่ความปลอดภัยของราษฎรและเหล่าบัณฑิตที่มาสอบขุนนาง”
“ฝ่าาเมืองแห่งใหม่แห่งนี้ยังไม่มีชื่อพ่ะย่ะค่ะ”
“ให้เมืองนี้มีชื่อว่าเมืองซานตง อีกไม่นานข้าจะสร้างเมืองหลวงแห่งใหม่ของต้าเว่ยขึ้น หลังการสอบขุนนางเสร็จ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
สามวันต่อมา…
“ท่านพ่อ ทางข้างหน้าคือเมืองซานตงแล้วขอรับ”
“รีบเดินกันเถิดอวิ๋นเอ๋อร์ ผู่เยว่”
“ขอรับ/เ้าค่ะ ท่านพ่อ”
สามพ่อลูกตระกูลไป๋ มุ่งหน้าไปยังเมืองซานตง เมื่อมาถึงเมืองซานตงทั้งสามจึงหาที่พักในโรงเตี๋ยม
“พวกท่านมาสอบขุนนางหรือไม่?”
“ใช่แล้วเถ้าแก่”
“มีห้องว่างเหลืออยู่ แล้วข้าก็ไม่คิดเงิน”
“เหตุใดถึงไม่คิดเงินเล่าเถ้าแก่?”
“เป็พระประสงค์ของฝ่าา ผู้ที่มาเข้าสอบขุนนางสามารถพักและกินอาหารโดยไม่เสียเงิน หากท่านนำครอบครัวมาด้วยก็ไม่เสียเงินสักตำลึงเช่นกัน”
“ฝ่าาทรงนึกถึงเหล่าบัณฑิตที่มาสอบยิ่ง”
“มาเถอะข้าจะพาท่านกับครอบครัวไปยังห้องพัก”
“เถ้าแก่ข้าขอถามท่านได้หรือไม่”
“ท่านจะถามอันใด?”
“ข้าได้ยินมาว่าฝ่าาพระชนมายุเพียงหกพระชันษา เื่นี้จริงหรือไม่”
“แน่นอนว่าจริง แม้พระองค์จะพระชนมายุน้อย แต่ผู้คนก็เห็นถึงพระปรีชาสามารถของฝ่าา ที่สามารถโค่นทั้งสองแคว้นลงได้ แต่เดิมท่านก็น่าจะรู้ดีว่าภายใต้อดีตของสองแคว้นเป็อย่างไง แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปราชวงศ์ใหม่ถือกำเนิด ข้ามั่นใจว่าฝ่าาจะนำพาแคว้นต้าเว่ยไปสู่ความรุ่งเรือน เอาละข้ายังมีอย่างอื่นที่จะไปทำต่อ ท่านพักให้สบายเถอะ เมื่อถึงเวลาอาหารข้าจะให้คนนำอาหารมาให้”
“ขอบพระคุณเถ้าแก่”
“ท่านสมควรขอบพระทัยฝ่าา และตอบแทนฝ่าาด้วยการสอบขุนนางให้ได้”
“ข้าเข้าใจแล้ว”
ก่อนถึงวันสอบขุนนางสามวัน ทางราชสำนักต้าเว่ยได้ประกาศตำแหน่งขุนนางที่ราชสำนัก้ากว่าหนึ่งหมื่นเจ็ดพันเก้าสิบสองตำแหน่ง ในการสอบครั้งแรก เหล่าบัณฑิตน้อยใหญ่ให้ความสนใจกับตำแหน่งขุนนางที่ทางราชสำนักประกาศเป็อย่างมาก
และแล้ววันสอบก็ได้มาถึง สถานที่สอบก็คือพระราชวังตะวันออก เหล่าบันฑิตน้อยใหญ่ที่มาสอบขุนนางมีมากถึงเจ็ดหมื่นสามพันหกร้อยสิบคน การสอบได้เริ่มต้นขึ้น และใช้เวลาถึงห้าวันการสอบก็ได้จบลง ทางราชสำนักได้ประกาศให้เหล่าบัณฑิตได้ทราบ ว่าผลการสอบขุนนางจะถูกประกาศอีกครั้งภายในสิบวัน
เหล่าบัณฑิตน้อยใหญ่ต่างเฝ้ารอว่าตนจะมีรายชื่อที่จะได้เป็ขุนนางของราชสำนักหรือไม่ วันเวลาผ่านไปหลังครบสิบวัน ทางราชสำนักก็นำรายชื่อมาติดประกาศพร้อมกับบอกตำแหน่งขุนนางที่ได้รับ
“ข้าได้เป็หัวหน้ากองงานตำแหน่งขุนนางขั้นเจ็ดฮ่าๆ”
“ยินดีกับเ้าด้วย”
“เหตุใดถึงไม่มีชื่อข้า”
ฝั่งครอบครัวไป๋..
“ยินดีกับท่านพ่อที่ได้รับตำแหน่งเสนาบดีกรมพลเรือน”
“ไป๋อวิ๋น ลูกพูดใหม่อีกครั้ง พ่ออยากให้เ้ายืนยัน”
“ท่านพ่อมีรายชื่อและได้รับตำแหน่งเสนาบดีกรมพลเรือนขอรับ”
“ในที่สุดตระกูลไป๋เราก็ได้เป็ขุนนาง แล้วตัวลูกเล่าไป๋อวิ๋น”
“ข้าได้รับตำแหน่งเป็เ้ากรมกลาโหมขุนนางขั้นสามล่างขอรับท่านพ่อ”
“ดียิ่งนักทั้งเ้าและพ่อต่างก็เป็ขุนนางในราชสำนักกันแล้ว”
ทางด้านพ่อลูกสกุลเฉินที่อยู่อีกด้านหนึ่งของประตูเมือง
“ลูกพ่อ ในที่สุดพ่อก็ทำเสร็จฮ่าๆ”
เฉินซานกั๋วหัวเราะทั้งน้ำตากับความสำเร็จในการจะได้เป็ขุนนาง
“ยินดีกับตำแหน่งเสนาบดีกรมอาญาของท่านพ่อขอรับ”
“เ้าก็เช่นกันลูกพ่อ ยินดีกับตำแหน่งรองเ้ากรมพลเรือนของเ้า”
ไม่นานทหารม้าก็ควบไปตามทางพร้อมกับประกาศให้ผู้ที่สอบขุนนางทุกคนได้ทราบ
“ประกาศผู้ที่มีรายชื่อเป็ขุนนางให้มาเข้าเฝ้าฝ่าาหน้าท้องพระโรง”
เหล่าขุนนางใหม่ทั้งหนึ่งหมื่นเจ็ดพันเก้าสิบสองคน ได้ทยอยมาถึงยังหน้าท้องพระโรงในพระราชวังหลวงตะวันออกหรือพระราชวัง(ชั่วคราว)
“ฝ่าาเสด็จ…”
“ถวายบังคับฝ่าา”
“ทุกท่านลุกขึ้นเถอะ”
“ขอบพระทัย”
“ข้ายินดีกับขุนนางใหม่ทุกท่าน ข้าจะมอบราชโองการแต่งตั้งขุนนางให้กับพวกท่านทุกคนที่หลัง ขุนนางที่จะต้องไปประจำในแต่เมืองให้มารับราชโองการจากข้าในอีกสองวันข้างหน้าพร้อมกันนำทหารไปประจำการเมือง ส่วนขุนนางที่ประจำเมืองหลวงหลังรับราชโองการแต่งตั้ง ข้าจะมอบจวนขุนนางให้ตามตำแหน่งขุนนาง”
1K
