ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        “แม้ว่ายามซวี [1] เพิ่งจะมาถึงแต่หากเสี่ยวชิงชิงเชื้อเชิญให้ข้าพักค้างคืน ข้าก็มิได้ขัดข้องสิ่งใด” เผยรุ่นจือเอ่ยแล้วเดินตรงไปยังข้างประตู

        เย่ชิงชิงจึงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าในห้องของนางมีหีบไม้ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อใดก็มิอาจทราบนางเบิกตากว้างจ้องมองมัน “นี่มันอะไรกัน? ท่านคงมิได้ฉวยโอกาสในยามค่ำคืนลักขโมยมาใช่หรือไม่!”

        เผยรุ่นจือมิได้เก็บงำความลับตรงเข้าเปิดหีบไม้ ด้านในมีของเรียงรายเป็นระเบียบเต็มไปหมดนั่นก็คือขวดทรงหญิงงาม

        เดิมทีก็คือขวดทรงหญิงงามที่เขาเคยให้นางครั้งก่อนขวดกระเบื้องสีขาวนวลวางนิ่ง แสงเทียนส่องกระทบ มันให้ความรู้สึกนุ่มนวลราวกับหยกประหนึ่ง... บุคคลตรงหน้านางผู้นี้

        เมื่อคิดถึงเผยรุ่นจือแล้วจินตนาการถึงขวดทรงหญิงงามก็ทั้งรู้สึกแปลกประหลาดและน่าขันนักมันเหมาะเจาะอย่างคาดไม่ถึงได้อย่างไรก็ไม่รู้? เย่ชิงชิงลูบจมูกแล้วเอ่ยว่า“ข้ายังมิได้บอกว่าจะซื้อเลยนะเจ้าคะหนึ่งร้อยอีแปะก็นับว่าแพงเกินไปแล้ว”

        อันที่จริงแล้วด้วยความเงางามและสัมผัสของขวดเล็กๆ เหล่านี้หนึ่งร้อยอีแปะก็นับได้ว่าราคาถูกเป็นอย่างยิ่งได้แต่หวังว่าจะเป็นราคาพิเศษที่เผยรุ่นจือมอบให้เย่ชิงชิงเอ่ยเช่นนั้นด้วยล้วนจงใจทั้งสิ้น

        ส่วนเผยรุ่นจือตอบกลับด้วยการเดินมาที่เตียงของนางเอากล่องเงินนอกบัญชีของนางไป แล้วแตะไปมาก่อนจะเอ่ยว่า“อืม...เงินสองร้อยห้าสิบห้าตำลึง พอดีเลย”

        เปลือกตาของเย่ชิงชิงกระตุก“หมาย...หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

        “ขวดทรงหญิงงามห้าสิบใบ ราคาห้าตำลึงเงิน ส่งมอบเรียบร้อยแล้ว” เผยรุ่นจือยิ้มแล้วประคองกล่องไม้เล็กๆ ไว้ “ผืนดินของข้าเหล่านั้นก็เป็นของเจ้าแล้วสองร้อยห้าสิบตำลึง”

        บัดซบ!ที่ดินผืนหนึ่งสองร้อยห้าสิบตำลึง แพงกว่าในเมืองเสียอีกท่านเองนั่นแหละสองร้อยห้าสิบ! เย่ชิงชิงโกรธจัด “ไม่ซื้อไม่ซื้อรีบคืนเงินนั่นมาให้ข้านะ!”

        “เสี่ยวชิงชิงอย่าเพิ่งบ่นว่าแพงนัก ที่นั่นเป็นทำเลมงคลรับรองเจ้าจะไม่มีวันเสียใจแน่~”

        “บัดนี้ข้านี่แหละเสียใจแล้ว ท่านมันโจรป่าหัวไม้ไร้คุณธรรม!” เย่ชิงชิงจะไปเชื่อคำโกหกของพ่อค้าจอมกะล่อนผู้นี้ได้อย่างไรนางรีบวิ่งเข้าไปหมายจะแย่งชิงเงินคืน นั่นคือทรัพย์สินทั้งหมดของนางเชียวนะ!

        แต่เมื่อเผยรุ่นจือคิดจะเป็นโจรใครเล่าจะหยุดยั้งได้? เขาฉีกยิ้มแล้วหมุนกายกระโดดออกนอกหน้าต่างไป เสื้อผ้าสักชิ้นก็มิได้ถูกนางแตะต้อง

        แผ่นกระดาษหนึ่งแผ่นพลิ้วไหวหมุนวนกลางอากาศแล้วร่วงหล่นลงมา เย่ชิงชิงก้มหน้ามอง เห็นมีตัวอักษรเขียนไว้ว่า‘โฉนดที่ดิน’

        “เผย...รุ่น...จือ!” เย่ชิงชิงกัดฟันกรอดแทบอยากจะกรีดร้อง

        ให้มันได้อย่างนี้สิอุตส่าห์ดิ้นรนแทบตายเพื่อความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นตอนนี้ย้อนกลับไปจุดเริ่มต้นอีกครั้ง เงินสองร้อยห้าสิบกว่าของนางหายไปแล้ว

        นางซูที่ห้องข้างๆยังไม่หลับ เมื่อได้ยินเสียงอึกทึกเล็กน้อยจึงออกมาดูเห็นหน้าต่างเปิดออกยามค่ำคืนก็เอ่ยถาม “ชิงชิงยังร้อนอยู่หรือ?”

        เย่ชิงชิงปรับสีหน้าเรียบร้อยแล้วตอบกลับทางหน้าต่างพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ร้อนแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ยังไม่หลับหรือ?”

        “จะหลับแล้ว รีบปิดหน้าต่างให้สนิทเถิด อย่าให้ยุงเข้ามาได้”

        ก่อนนอนภายในห้องได้ไล่ยุงออกไปหมดแล้วหากมีอีกตัวบินหึ่งๆ เข้ามาก็คงต้องทนทรมานหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ยุงป่าตัวใหญ่เป็นพิเศษเสียด้วย

        “ทราบแล้วเจ้าค่ะ ผมแห้งแล้วข้าถึงจะนอน” เย่ชิงชิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟังแล้วปิดหน้าต่างให้เรียบร้อยต่อหน้านางซู เพื่อมิให้มารดาคิดมาก

        เย่ชิงชิงหยิบโฉนดที่ดินมูลค่าสองร้อยห้าสิบขึ้นมาจากพื้นแล้วพินิจพิเคราะห์ว่าครั้งนั้นที่ถูกเผยรุ่นจือลากไปชมที่ดินแห่งนั้นมันใหญ่เพียงใด?ไม่มีขอบเขตที่ชัดเจน แม้ทิวทัศน์จะงดงามแต่เมื่อคิดถึงก็รู้สึกปวดใจนัก

        เส้นผมแห้งเร็วในฤดูร้อนเย่ชิงชิงขยำผมยาวของตนแล้วเตรียมตัวเข้านอน ทันใดนั้นนางก็ขมวดคิ้วเผยรุ่นจือผู้นั้นเหมือนจะกล่าวว่า ‘แช่นานเกินไปไม่ดี’หรือเปล่านะ...

        เขารู้ได้อย่างไรว่านางแช่น้ำนานเกินไป?หรือว่า...แอบดูนางอาบน้ำ?!

        ไม่ไม่ ไม่ เย่ชิงชิงรีบโต้แย้งในใจ คุณชายเจ้าของห้างผู้นี้แม้จะไร้ซึ่งท่วงทีของบัณฑิตผู้ดีต่อหน้านางแล้วแต่เขามิใช่คนที่จะทำเรื่องเช่นนั้นเป็นอันขาด!

        ไม่ใช่...หรอกกระมัง?เย่ชิงชิงมุมปากกระตุก ดึงเสื้อผ้าลงเพื่อสำรวจตนเอง อกเล็กๆยังแบนราบ มีเพียงผิวกายที่ขาวเนียนและชุ่มชื้น ไม่มีอะไรน่าสนใจ เรือนร่างเล็กๆเช่นนี้ แม้จะถูกเห็นก็คงไม่เป็นไรมิใช่หรือ?

        หลังจากยุ่งกับการทำสาลี่ในน้ำเชื่อมอยู่หลายวันในที่สุดเย่ชิงชิงก็ได้พักผ่อนอีกครั้ง นางเริ่มเก็บตัวอยู่ในห้องและเข้าไปในมิติเพื่อปรุงน้ำค้างกุหลาบ

        หลายปีที่ผ่านมาพืชพันธุ์ในมิติยิ่งเจริญงอกงาม ลำธารยังคงไหลเอื่อยๆหล่อเลี้ยงผืนดินมหัศจรรย์แห่งนี้ น่าเสียดายที่ไม่มีสัตว์อยู่ในนี้เลยเย่ชิงชิงจึงไม่กล้านำสัตว์เข้ามาเลี้ยงตามอำเภอใจเกรงว่าหากไม่ระวังอาจจะทำลายสมดุลของบางสิ่งได้

        ในป่าผลไม้ที่ถูกครอบครองโดยตระกูลส้มยังคงเต็มไปด้วยผลผลิตมากมาย มีส้มเปลือกหนา ส้มเปลือกบางและส้มโอให้กินได้ตลอดทั้งปี ส่วนผลไม้รสเปรี้ยวจัดอย่างมะนาวยิ่งยากที่จะกำจัดเย่ชิงชิงฝังเหล้าผลไม้ไว้มากมายที่นี่ นางจะเข้ามาเมื่อมีเวลาว่างบัดนี้นางจำไม่ได้แล้วว่าฝังไว้กี่ไหกันแน่แต่หากอยากดื่มเมื่อใดก็มาขุดได้ตามสบาย

        คราวนี้เผยรุ่นจือส่งขวดกระเบื้องมาให้ห้าสิบขวดเพียงพอให้นางสร้างรายได้ก้อนใหญ่ เพื่อชดเชยเงินนอกบัญชีที่เพิ่งถูกกวาดเรียบไปทว่า...ของหายากย่อมมีค่ายิ่ง ห้าสิบขวดนี้ย่อมมิอาจปรากฏขึ้นพร้อมกัน

        เย่ชิงชิงลังเลเล็กน้อยแล้วหยิบขวดออกมาสิบสองใบ ตัดสินใจเลือกจำนวนที่ค่อนข้างปลอดภัยไม่มากไม่น้อยกำลังพอดี เช่นเดียวกับครั้งก่อน

        มิใช่ว่านางกล่าวอวดอ้างแต่สรรพคุณของน้ำกุหลาบนั้นวิเศษนัก หากไม่เจือจางหลายครั้งหน่อยเกรงว่าผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์จะนำมาซึ่งปัญหาอันใหญ่หลวง

        นับตั้งแต่ใบหน้าที่มีรอยแผลน่าเกลียดของนางหายเป็นปกตินางก็ใช้น้ำที่เจือจางแล้วเช่นกัน แต่ด้วยการใช้สะสมหลายวันผิวพรรณทั่วทั้งร่างกายของนางเลยขาวอมชมพูและชุ่มชื้นเป็นพิเศษ

        กระบวนการนี้เป็นไปอย่างเชื่องช้าและละเอียดอ่อนชาวบ้านในหมู่บ้านต่างคิดว่านางงดงามตามธรรมชาติ จึงมิได้คิดมากไปกว่านั้นใครจะไปคาดคิดว่านางมีสมบัติล้ำค่าซ่อนอยู่กับตัวเล่า?

        เชิงอรรถ

        [1]ยามซวี (戌时) ช่วงเวลา 19:00- 21:00 น.