ตอนที่ 2 จดหมายลึกลับ
ไทยะรู้สึกแปลกใจที่มีหน้าต่างปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา
“ไม่ต้องแปลกใจผู้ที่ถูกปลุกพลังจะมองเห็น ไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงแต่คนที่ได้รับการปลุกพลังจะมองเห็นข้อมูลและความสามารถของตัวเอง”
ไทยะเคยได้ยินมาเหมือนกันแต่ไม่เคยเห็นมาก่อนว่ามันจะหน้าตาเหมือนหน้าจอเกมแบบนี้
“เริ่มแรกเธอจะอยู่ที่เลเวล1 ค่าพลังที่ปลุกจะไม่ต่างจากคนธรรมดา แต่เมื่อผ่านการฝึกฝน และเรียนรู้วิชาต่างๆก็จะมองเห็นระดับการพัฒนาตัวเองผ่านหน้าจอนี้”
เห็นชัดเลยว่าคนที่อธิบายเขาคงอธิบายเื่นี้มาจนเบื่อแล้วดูได้จากสีหน้าที่เฉยชา ไม่มีความตื่นเต้นใดๆ ตรงข้ามกับไทยะ
[คุณมีจดหมายใหม่]
“ปกติมีระบบส่งจดหมายด้วยเหรอ”ไทยะถามขึ้น
“จดหมายอะไรไม่มีของแบบนั้นหรอก นี่ไม่ใช่ระบบเกมนะ รีบไปห้องต่อไปได้แล้วเ้าหนูยังมีคนที่รออยู่อีกมากนะ”
เ้าหน้าที่ดูแลรีบไล่ไทยะไปห้องต่อไปเขาได้แต่เกาหัวอย่างงงๆ
“แล้วจะอ่านข้อความยังไงเนี่ย”ไทยะลองเอานิ้วลูบที่จอปรากฏว่านิ้วเขาผ่านหน้าจอนั้นไป
ห้องต่อไปที่ไทยะเข้ามาเป็ห้องที่เ้าหน้าที่กำลังบันทึกข้อมูลนักผจญภัยใหม่ที่เพิ่งผ่านการปลุกพลัง
เ้าหน้าที่คนถัดมาภายในห้องนี้เป็ชายหนุ่มที่มีทีท่าเ็าไร้รอยยิ้มแสดงอาการเบื่อหน่ายอย่างชัดเจน เขาเอาแต่เกาหัวขณะเดินมาหาไทยะ
“เธอชื่ออะไรแล้วก็ขอเอกสารแนะนำตัวด้วย”
ไทยะรีบยื่นให้เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ค่อยใจตนสักเท่าไร
“เธอชื่อไทยะสินะห้องนี้เราจะเก็บข้อมูลเบื้องต้นของเธอและจงบอกค่าพลังทั้งหมดที่เธออ่านได้จากหน้าต่างสถานะ กับพวกเราเพื่อนำไปใช้ประเมินแนะนำและถ้าเธอมีพลังเริ่มต้นสูงเราจะให้เธอขึ้นระดับนักผจญภัยสูงตามความสามารถทันที”
ไทยะจึงเริ่มเปิดดูสถานะและข้อมูลค่าพลังตัวเองทันที
ชื่อไทยะเลเวล 1
อาชีพ: ไม่มี
ฉายา: ไม่มี
Hp 105
Mp10
ความแข็งแกร่ง 9 พละกำลัง 5
ความคล่องแคล้ว10 สติปัญญา 12
ความแม่นยำ10
ระดับพลังงาน3
“ห้ามโกหก เราสามารถตรวจสอบได้ว่าเธอบอกข้อมูลจริงหรือเปล่า”
“แล้วทำไมไม่ตรวจเองละครับ”
“เพราะเราต้องตามคนที่มีความสามารถตรวจสอบคนได้มาน่ะสินักผจญภัยระดับนั้นน่ะ เขาไม่มาประจำงานแบบนี้หรอก”
พอเขาเอ่ยข้อมูลตัวเลขพลังต่างๆของเขาออกไปสีหน้าของเ้าหน้าที่ก็ทำหน้าเหมือนโลกจะดับให้ได้
นี่มันขยะชัดๆเ้าหน้าที่มองไทยะ เพราะที่ผ่านมาค่าพลังระดับนี้แทบไม่ต่างจากคนธรรมดาสักเท่าไรอย่างน้อยค่าระดับพลังที่เขาเคยจดบันทึกมาน้อยสุดยังแค่ 15เองนั่นก็นับว่าต่ำกว่ามาตรฐานแล้วนะ
“สรุปเธอคงต้องเริ่มระดับั้แ่ศิลานั่นแหละ”
ไทยะไม่แปลกใจต่อคำตอบเ้าหน้าที่ดูท่าเขาจะคิดถูกว่า ค่าพลังของเขามันคงต่ำเตี้ยดินมาก เขาถึงได้แต่ถอนหายใจบางทีชีวิตเส้นทางนี้คงจะไม่สวยหรูอย่างที่หวังไว้จริงๆ
ขณะที่รอเ้าหน้าที่กรอกข้อมูลผ่านอุปกรณ์เขาก็มาหันมองที่กล่องจดหมายที่ยังไม่ได้อ่าน
“จะอ่านยังไงละเนี่ยแตะััก็ไม่ได้ หรือว่าบอกคำสั่ง เปิดอ่านจดหมาย”
ปรากฏว่าข้อความรูปซองจดหมายก็พลันเปิดออกปรากฏข้อความขึ้นทันที
[ภารกิจประจำวันตามระดับเลเวล]
ฆ่าสไลม์น้ำ100 ตัว (0/100)
“อะไรกันเนี่ยมีภารกิจให้ทำด้วยเหรอใครส่งมากันนะ เออคุณเ้าหน้าที่ครับ ผมถามอะไรหน่อยสิ”
เ้าหน้าหนุ่มที่จึงเงยขึ้นมองเขาทันที
“ปกติแล้วเราจะได้รับภารกิจประจำวันด้วยเหรอครับ...”
“อ๋อภารกิจน่ะเหรอเธอต้องไปยังห้องโถงใหญ่ที่เข้ามาน่ะ เห็นไหมตอนเข้ามาจะมีบอร์ดภารกิจให้ทำตามระดับ ถ้าเป็ระดับสูงกว่าทองต้องขึ้นไปดูที่ชั้นบน 5 นะ เธอจะสังเกตเลยว่าพวกระดับสูงจะไม่ค่อยอยู่ชั้นล่าง”
“คือผมหมายถึงว่ามีข้อความภารกิจส่งมาทางหน้าจอข้อมูลของเราน่ะครับ”
“ขอโทษนะฉันไม่ค่อยเข้าใจที่เธอถามเท่าไรหน้าจอข้อมูลของนักผจญภัยก็มีแค่ทำให้เรารู้ถึงระดับพลังของเราที่เปลี่ยนไปกับข้อมูลความสามารถเท่านั้น ข้อความอะไรแบบนั้นไม่มีหรอก”
“อ๋อขอบคุณครับ”ไทยะกล่าวตัดบททันทีหากพูดเื่ที่เกิดขึ้นกับเขาตอนนี้ไปคงไม่มีใครเชื่ออยู่แล้วละในเมื่อไม่มีใครมองเห็นหน้าจอข้อมูลของเราได้นอกจากคนที่จะมีความสามารถในการตรวจสอบ ว่ากันว่ามีน้อยมากที่จะมีพลังแบบนั้น ซึ่งทางนี้คงไม่มาเสียเวลากับคำพูดคนระดับเขาแน่ๆและคงมองเป็เื่ไร้สาระ แล้วต่อให้เชื่อ บางทีคนที่ตรวจสอบอาจมองเห็นแค่ค่าพลังอย่างเดียว
ไทยะจึงตัดสินใจไม่พูดเื่นี้ต่อและปิดเป็ความลับดีกว่า
จากนั้นเ้าหน้าที่ก็พาเขาไปรวมกลุ่มคนหน้าใหม่ประมาณ 10 คนอลิซก็อยู่ในกลุ่มนี้ด้วย เธอเห็นไทยะจึงกล่าวทักทันที
“เป็อย่างไรบ้างคิดว่าแล้วนายก็ต้องผ่าน”
“ก็ไม่มีอะไรพิเศษหรอก”ไทยะไม่กล้าบอกว่าค่าพลังของเขาต่ำสุดๆ
“มีค่าพลังอะไรที่โดดออกมาสูงๆไหม”
ไทยะนึกในใจอย่าถามเื่นี้ได้ไหม
อลิซเห็นสีหน้าของเขาจึงได้แต่ยิ้มแห้งๆ พอจะรู้คำตอบของอีกฝ่ายที่นิ่งเงียบไปในทันที
“นี่ไทยะต่อไปเ้าหน้าที่จะพาพวกเราไปดูชั้นต่างๆของสำนักงานนะ”อลิซจึงรีบเปลี่ยนเื่แล้วพูดเื่นี้ด้วยความตื่นเต้นแทนเธอรู้ดีว่าไม่ควรพูดปลอบใจ หรือเอ่ยเื่ค่าพลังนี้อีก
มันได้ผลกับไทยะเขาลืมเื่สิ้นหวังนี้ไปเลยตึกสำงานแห่งนี้มีทั้งหมด7 ชั้น เมื่อกลุ่มคนทั้งหมดได้ขึ้นไปยังชั้นถัดไป ที่ชั้น2 เป็เหมือนกับตลาดร้านยา ที่เหล่านักผจญภัยต่างเข้ามาซื้อขายกันและนักผจญภัยบางคนก็ต้องเอาวัตถุดิบที่ได้มาจ้างให้เหล่านักปรุงยา ทำยาพิเศษให้กับตนซึ่งมันก็ประหยัดกว่าซื้อยาสำเร็จเสียอีก
ที่นี่จึงเต็มไปด้วยกลิ่นยาคละคลุ้งไปหมดเขาพยายามมองหาพวกยารักษาต่างๆ ตามร้านดูเหมือนไม่มียาที่เขา้าดูเหมือนเื่ที่ยารักษาระดับสูงจะขาดตลอดจริงๆ
ชั้นถัดมาไทยะก็ยิ่งตื่นตากว่าเดิมเพราะเป็ชั้นที่รวบรวมเกี่ยวกับอุปกรณ์นักผจญภัย นั่นคือ อาวุธยุทโธปกรณ์ต่างๆ มีดาบเวทมนตร์ ชุดเกราะป้องกันไฟ ปืนสายฟ้า ะเิน้ำกรดและอื่นๆ
พวกเ้าที่ได้พาพวกเขามาชมแค่3 ชั้นเท่านั้น ซึ่งเป็จุดนักผจญระดับศิลา ถึงระดับโกลด์จะเข้าแวะบ่อยๆเพราะชั้นถัดไปแต่นักผจญภัยระดับสูงขึ้นไปเท่านั้น
หลังจากนั้นเ้าหน้าที่ก็พาทั้งหมดกลับมายังชั้น1 อีกครั้ง แล้วพายังบอร์ดภารกิจ ที่ติดอยู่ริมผนังแต่ละจุดจะมีบอกแบ่งระดับความยากตามระดับของนักผจญภัยอย่างชัดเจน
“แล้วนี่คือบอร์ดภารกิจของพวกคุณ”เ้าหน้าที่ชี้ไปที่ระดับศิลา
“พวกคุณคงมีความสงสัยแน่ๆถึงการยกระดับนักผจญภัยผมก็กำลังจะบอกอยู่สิ่งที่เรา้ามันมีแค่ 2 เงื่อนไขเท่านั้นพวกคุณต้องทำภารกิจสะสมดาว แต่ละภารกิจจะมีความยากคือจำนวนดาวที่ตอบแทนซึ่งจะต้องสะสมให้ได้ 50 ดาวขึ้นไป เงื่อนไขต่อมาคือระดับพลังของพวกคุณจะต้องสูงพออย่างน้อยเฉลี่ยคือ 30 หรือบางทีเราจะประเมินจากความสามารถพิเศษที่พวกคุณเรียนรู้”
ภายในกลุ่มของไทยะมีน้ำเสียงเซ็งแซ่ทันทีทั้งจำนวนดาวและค่าพลังพวกนี้ไม่ใช่เื่ง่ายเลยไทยะมองไปที่อลิซซึ่งไม่มีทีท่าถอดใจใดๆเหมือนคนอื่นๆ
จากนั้นเ้าหน้าที่ก็ปล่อยทุกคนสำรวจภารกิจต่างๆของบอร์ดไทยะพบว่า เงินตอบแทนของแต่ละภารกิจ1ดาว ได้เงินแค่หลักร้อยเท่านั้น
งานก็หนักไม่ใช่เล่นเช่น ฆ่าหมาป่าแดง 10 ตัว ซึ่งพวกมันจัดว่าอันตรายมากสำหรับมือใหม่ ฆ่ากระต่ายเขาแรด และเก็บเขาแรดจากพวกมัน 20เขา
ไม่ใช่ว่าทุกตัวที่ฆ่าจะให้เขาแรดสัตว์อสูรเมื่อฆ่ามันได้ซากศพของมันจะหายไป แล้วจะเหลือวัตถุดิบให้เราเก็บแบบสุ่มบางทีก็ไม่ได้อะไรเลย
ทันใดนั้นไทยะก็เห็นภารกิจฆ่าสไลม์ เก็บแก่นธาตุน้ำ 30 ชิ้น
652
