จันทราลิขิตรัก

ฟังคำบอกเล่าจากเจี้ยนฮ่าวใบหน้าอันจื่อเทานิ่งงันขึ้นทุกที ระหว่างพวกเขาไม่อยู่คนจากเรือนใหญ่แวะเวียนมาหาไม่เว้นวัน สั่งห้ามไม่ให้ออกไปข้างนอกกักบริเวณให้อยู่แค่ในเรือนอาหารการกินจัดมาให้ก็จริงแต่มิต่างอันใดจากของเหลือ เฉินซือเยว่ร่างกายอ่อนแอขาดยาไปนานอาการจึงทรุดลงอย่างรวดเร็ว 

เจ็บป่วยทางกายกินยาพักผ่อนหน่อยก็ทุเลา ทว่าคนพวกนั้นกลับจงใจคุยกันถึงเรื่องนี้ให้ได้ยินอย่างเปิดเผย กล่าวถึงสงครามรุนแรงขึ้นทุกขณะ กองทัพเข้าตาจนบ้างล่ะ เสบียงถูกปล้นบ้างล่ะ และอีกมากมายที่ได้ยินมาไม่ว่าจะเป็นข่าวโคมลอย หรือข่าวจากนักเดินทางล้วนนำมาพูดคุยให้ได้ยินทั้งสิ้น เฉินซือเยว่ที่ไม่ได้กินเต็มอิ่มไม่ได้นอนเต็มตื่น ซ้ำยังคอยพะวงห่วงบุตรชายที่ออกไปทำภารกิจในช่วงสงคราม อาการนางจึงทรุดหนักและแย่ลงทุกวัน 

กระทั่งสตรีจิตใจไม่ปกติคนพวกนี้ยังทำได้ลง จงใจพูดกรอกหูหลัวผู้เยว่ด้วยสารพัดคำพูดทำร้ายจิตใจ นางจิตใจอ่อนไหวไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอยู่แล้ว ยังซ้ำเติมใส่ไฟให้นางเกิดความระแวง หนักข้อขึ้นทุกวันจนถึงขั้นวิกลจริต ทว่าเรื่องเลวร้ายไม่ได้มีเพียงเท่านั้น หลัวผู่เยว่เกิดท้องขึ้นมาแล้วพ่อของลูกในท้องจะเป็นใครอีกล่ะหากไม่ใช่หลัวซั่วชิง 

เรื่องนี้รู้ไปถึงหูฮูหยินใหญ่ นางรักหน้าตาถึงเพียงนั้นจะปล่อยให้เรื่องเช่นนี้แพร่งพายออกไปได้อย่างไร ทุกคนคิดเช่นนั้นทว่าฮูหยินใหญ่กลับปล่อยผ่านอย่างง่ายดาย พอจะโล่งใจได้ไม่นานก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจนได้เมื่อจู่ๆหลัวผู้เยว่เกิดคุ้มคลั่ง พูดซ้ำๆแค่อยากตายๆ พยายามทำร้ายตัวเอง จนใจหลัวเจี้ยนฮ่าวกับเลี่ยงชิงจะคิดอ่านสิ่งใดได้จึงมัดมือมัดเท้าไว้ไม่ให้ทำร้ายตัวเองได้อีก 

ครั้นจะขอความช่วยเหลือจากสกุลอี้หย่งท่านเจ้าสำนักแลฮูหยินถูกไหว้วานด้วยเรื่อสำคัญ ยามนั้นขาดแคลนคนขนาดหนักถึงขั้นเจ้าสำนักต้องไปด้วยตัวเอง สำนักหยางจิ่วแทบร้างผู้คน กว่าจะกลับมาเหตุการณ์ก็เลวร้ายเกินจะแก้ไขใดๆได้แล้ว

หลัวเจิ้งเหยียนดวงตาแดงกล่ำทรุดกายลงนั่งกุมมือมารดาขึ้นมาแนบใบหน้าส่งยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน “ท่านแม่ เหนื่อยหรือไม่ขอรับ”

ต้องใช้ความพยายามมากเพียงใดจึงจะไม่หลุดสะอื้นออกมา เฉินซือเยว่ปรือตาขึ้นมองบุตรชาย ดวงตาฉ่ำชื้นไปด้วยหยาดน้ำล่องลอยจนน่าหวั่นใจ “อาเหยียน…กลับมาแล้ว”

น้ำเสียงอ่อนล้าเหลือทนจนคนฟังปวดใจ หลัวเจิ้งเหยียนยิ้มให้มารดาพยักหน้ารับ 

“ขอรับ ข้ากลับมาแล้ว”

“ดีจริง”ริมฝีปากแห้งแตกขยับเป็นรอยยิ้ม น้ำหยดหนึ่งไหลลงจากหางตาเมื่อนางออกแรงยกมือขึ้น กระนั้นก็ยังไม่เป็นผลจนหลัวเจิ้งเหยียนต้องจับมือมารดาวางบนศีรษะของตนแทน เฉินซือเยว่ลูบศีรษะบุตรชายด้วยแรงอันน้อยนิด รอยยิ้มกดลึกขึ้นกว่าเดิม “เพ่ยเอ๋อร์เล่า”

เจ้าของชื่อเม้มริมฝีปากเข้าไปนั่งลงข้างกายเจิ้งเยียน ส่งยิ้มบางเบาให้นางพยายามกดเสียงให้เป็นปกติที่สุด “ข้าอยู่นี่”

แววตาของเฉินซือเยว่ทอแววสดใสขึ้น ฝ่ามือที่วางบนศีรษะเจิ้งเหยียนสั่นเล็กน้อยคล้ายอยากจะขยับแต่ไม่มีแรง คล้ายมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ หลัวเจิ้งเหยียนจับมือมารดาข้างนั้นไปวางไว้บนศีรษะของอันจื่อเทาที่ก้มหัวลงมาพอดีอย่างรู้งาน จากนั้นกุมมือนางแล้วบีบเบาๆ “ท่านแม่พวกเรากลับมาแล้ว”

หน้าจวนสกุลหลัวเกิดความกระอักกระอวนเมื่อมีผู้มาขอพบคุณชายรอง ทว่าคนของเรือนหลังน้อยครั้งจะมีผู้มาขอพบ บ่าวชายที่เฝ้าประตูจึงทำเพียงถามชื่อแซ่แล้วบอกทางไปยังเรือนหลังไม่ได้นำทางไปเช่นที่ควรจะเป็น ทำเอาแขกผู้มาเยือนมองหน้ากันอย่างมึนงง ทว่าด้วยความเรียบง่ายของเยี่ยเจิ้งสิงจึงเลือกที่จะปล่อยผ่าน ทำเพียงเดินไปตามทางที่บ่าวชายผู้นั้นบอก

เดินผ่านเรือนใหญ่ได้สักพัก สาวใช้ที่กำลังยกสำรับมาจากโรงครัวเห็นคนแปลกหน้าเข้ามาโดยไม่มีผู้นำทางคิดว่าเป็นคนไม่ดีจึงกรีดร้องขึ้นมาด้วยอารามแตกตื่น บ่าวชายสาวใช้ในระแวกนั้นได้ยินเสียงโวยวายก็ไม่แม้จะไตร่ตรองตรงเข้าไปจะเอาเรื่องท่าเดียว

โชคดีของคนทั้งสอง หรืออาจเป็นโชคของคนสกุลหลัว หลี่ซูเซียนที่แอบย่องออกมาเงียบๆกำลังจะไปเรือนหลังพอดี เห็นความวุ่นวายขนาดย่อมจึงตรงเข้าไปใส่ใจพลางนึกขำๆ จวนสกุลหลัวนี่มีเรื่องคึกคักไม่แผ่วเลยจริงๆ ทว่าเมื่อเห็นสองคนกลางวงล้อมดวงตาคู่งามพลันเบิกกว้างถลันเข้าไปไกล่เกลี่ยแทบไม่ทัน เหล่าผู้คนตาไม่มีแววจึงไม่ได้ทำการล่วงเกินท่านแม่ทัพไร้พ่ายไปมากกว่านี้

“ยืนนิ่งอยู่ทำไม ยังไม่รีบขออภัยท่านแม่ทัพอีก”สะใภ้ใหญ่สกุลหลัวก้มศีรษะให้ต่อให้โง่เง่าเพียงใดก็พอรู้แล้วว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดา ยิ่งได้รับรู้ถึงตัวตนจากปากหญิงสาวบ่าวรับใช้ที่หวิดจะทำเรื่องใหญ่ต่างเข่าอ่อนไปตามๆกันโขกศีรษะขออภัยหัวปูดหัวบวมไปตามๆกัน หลี่ซูเซียนส่ายหน้าหันกลับมาค่อมศีรษะอีกหน “ล่วงเกินท่านแม่ทัพแล้ว ซูเซียนขออภัยแทนพวกเขาด้วยนะเจ้าคะ”

“ไม่เป็นไร ทางเราไม่บอกล่วงหน้าถือวิสาสะเข้ามาเอง จะเข้าใจผิดก็มิใช่เรื่องแปลก”ซั่งกวนติงส่ายหน้าไม่ถือสา แต่ยังมิวายส่งสายตาตำหนิให้แม่ทัพใหญ่ที่ไม่ฟังคนอื่นมาแบบไม่บอกไม่กล่าวเจ้าบ้านก่อน

คนถูกมองตีมึนไม่รับรู้ มองกลุ่มคนที่คุกเข่าผ่านๆไม่ได้ใส่ใจ แม้จะแอบไม่พอใจอยู่บ้างแต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้หากจะเอาเรื่องคงดูใจแคบไปหน่อยจึงเลือกปล่อยผ่าน บอกกล่าวถึงจุดประสงค์ในการมาครั้งนี้แทน

“ข้ามาหาคุณชายรอง บ่าวเฝ้าประตูบอกให้มาทางนี้ ”

“อ่า ขายหน้าท่านทั้งสองแล้ว”หลี่ซูเซียนยกมือกุมหน้าผาก แขกมาหาแทนที่จะเข้าไปแจ้งเจ้าบ้านก่อน ไม่ก็นำทางเข้าไป เหตุใดปล่อยให้เดินเขามาเองเช่นนี้ ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ"ข้ากำลังจะไปหาเพ่ยเกอพอดี ไปพร้อมกันเลยดีหรือไม่เจ้าคะ"

เมื่อจุดหมายเดียวกันก็ไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธคนทั้งสองจึงเดินตามหญิงสาวไปยังเรือนท้ายจวนทิ้งคนที่เหลือให้หวาดกลัวอยู่เบื้องหลัง บางคนพอตั้งสติได้วิ่งไปรายงานเรื่องนี้ให้กับฮูหยินใหญ่ได้รับรู้ถึงการมาเยือนของคนใหญ่คนโตในครั้งนี้

เรือนท้ายจวนคล้ายโอบอุ้มความรู้สึกของผู้อยู่อาศัย เพียงก้าวผ่านประตูไปก็รับรู้ได้ถึงความหม่นหมอง ไม่ทันให้แปลกใจนานหางตาของผู้มาเยือนสังเกตุเห็นความเคลื่อนไหวยังจุดหนึ่งหันไปมองพร้อมกัน หลี่ซูเซียนเบิกตากว้างอย่างไม่อย่างเชื่อสายตา

“…..พี่สาว!”

“ฮูหยินน้อย?”หลี่ซูเซียนมองไปตามเสียง เป็นเลี่ยงชิงถือถาดอาหารเข้ามา ทว่าสภาพของบ่าวน้อยต่างไปจากครั้งล่าสุดที่พบกันสิ้นเชิง เกิดอะไรขึ้นกับคนเรือนนี้?

ชายหนุ่มในร่างหญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองลางสังหรณ์บางอย่างร้องเตือนว่าเรื่องเลวร้ายได้เริ่มขึ้นแล้ว เขาหันมองหลัวผู่เยว่อีกครั้งแต่ไม่ได้ถามถึงสาเหตุที่ทำให้นางตกอยู่ในสภาพนั้น แต่เลือกจะถามหาอีกคนแทน

“เพ่ยเกอเกอล่ะ”

บ่าวน้อยน้ำตาคลอมองไปทางห้องของเฉินซือเยว่ หากบอกว่าเมื่อครู่หลี่ซูเซียนร้อนรนในใจมายามนี้เขาหายใจไม่ทั่วท้องแล้วเมื่อนึกบทบาทของฮูหยินใหญ่ ไม่รอช้าเขารีบวิ่งไปยังห้องของเฉินซือเยว่ด้วยใจที่เต้นไม่เป็นส่ำด้วยความหวาดหวั่น สองคนที่ตามหลังมามึนงงไปแล้ว เมื่อเห็นท่าทางเร่งร้อนนั่นจึงรีบเดินตามไปด้วยเกรงว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับคนที่ตนมาหาหรือไม่

ภายในห้องอันจื่อเทากำลังเล่าถึงทิวทัศน์สวยงามที่ตนได้พบเห็นมาให้กับแม่สามีฟัง น้ำเสียงใสกระจ่างเล่าอย่างออกรส ใบหน้างามประดับด้วยรอยยิ้มชวนมองตลอดเวลาทว่าดวงตาแดงกล่ำอย่างเห็นได้ชัด

ทางด้านคนฟังก็ไม่ต่างกัน เฉินซือเยว่ดวงตามีชีวิตชีวาขึ้นมาเล็กน้อยมองสะใภ้คนงามอย่างตั้งใจ เห็นบุตรกลับมาอย่างปลอดภัยดวงใจคนเป็นแม่ก็โล่งสบายขึ้นมากแล้ว ยามนี้ได้ฟังสะใภ้เล่าเรื่องต่างๆให้ฟังใจที่หนักอึ้งมาหลายวันพลันเบาหวิวราวกลับได้ยกเขาทั้งลูกออกจากอก 

ก๊อกๆ

“เพ่ยเกอ”เสียงเคาะประตูตามมาด้วยเสียงคนมาเยือนขัดจังหวะการเล่าเรื่องของอันจื่อเทา เบนความสนใจจากคนในห้องหันไปมองประตู จึงไม่ทันมีใครสังเกตุเห็นสีหน้าเจ็บปวดของคนบนเตียงที่ฝืนทำเป็นสบายดีอยู่นาน

“หลี่ซูเซียนหรือ มีอะไร”อันจื่อเทาลุกไปเปิดประตูคิดจะเลี่ยงออกไปคุยข้างนอกหากมีเรื่องสำคัญ หรือหากไม่มีก็ให้รอที่โถงด้านนอกไปก่อนจะได้ไม่รบกวนคนป่วย ทว่าเมื่อประตูเปิดกลับไม่ได้มีเพียงหลี่ซูเซียน ซ้ำเจ้าเด็กเกรียนยังทะเล่อทะล่าเข้ามาทำให้ประตูเปิดออกกว้างเห็นถึงผู้มาเยือนได้ชัดเจน

คนบนเตียงนิ่งค้างแต่ไม่มีใครทันสังเกต หลัวเจิ้งเหยียนลูบหน้าวางมือมารดาที่กุมไว้ลงอย่างทะนุถนอมก่อนลุกยืนประสานมือคำนับผู้มาใหม่

“ไม่ทราบว่าท่านจะมาจึงไม่ได้ออกไปต้อนรับ เสียมารยาทแล้ว หวังว่าท่านแม่ทัพจะไม่ถือสา”

“เป็นพวกเราที่มากระทันหันทำให้คุณชายรองลำบากแล้ว”ซั่งกวนติงส่ายหน้ากล่าวแทน ก่อนหันไปเรียกเยี่ยเจิ้งสิงที่ยืนนิ่งราวกับไม่ได้ยิน เรียกทีนึงก็แล้วสองสามก็ยังไม่ได้ยิน ซั่งกวนติงเริ่มฉุนขึ้นมาแล้วตั้งใจจะสะกิดเรียกพลันสังเกตได้ถึงสายตาของอีกคนจึงมองตามไป หลัวเจิ้งเหยียนที่มองอยู่แต่แรกก็รับรู้ได้เช่นกันจึงหันมองตามไปอีกคน

สายตาทุกคู่ตกอยู่ที่คนบนเตียง ความคิดแรกคือท่านแม่ทัพคงเห็นใจไม่ก็สงสัยบางอย่างจึงได้จดจ้องขนาดนี้ ทว่าสีหน้าท่าทางของเฉินซือเยว่กลับฉายชัดถึงความตื่นตะลึงถึงขีดสุดสองแก้มเต็มไปด้วยน้ำตาทำเอาคนมองตกใจไปตามๆกัน

“ท่านแม่ เจ็บที่ใดหรือไม่”หลัวเจี้ยนฮ่าวอยู่ใกล้สุดรีบเข้าไปดูอาการมารดา นอกจากความตื่นตะลึงนี่แล้วก็ไม่มีสิ่งใดแย่ไปกว่าเดิม เด็กหนุ่มหยิบผ้าเช็ดหน้าซับไปตามใบหน้ามารดา แต่ไม่ว่าจะซับเท่าไหร่น้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด “ท่านแม่เจ็บหรือขอรับ”

“คะ…คุณชาย…คุณชายเยี่ย…"มือที่กำลังซับน้ำตาชะงักค้างมองไปตามสายตาของมารดา ทุกสายตาจึงไปหยุดยังเยี่ยเจิ้งสิงอีกครั้ง สิ่งที่ออกจากปากเฉินซือเยว่ยิ่งเพิ่มความมึนงงให้กับทุกคน นางเอ่ยสะอื้นพยายามดันกายลุกนั่ง แต่จนใจร่างกายนี้หนักเหลือเกินเพียงขยับก็เต็มกลืนแล้ว

“เป็นท่านใช่หรือไม่…?”เสียงเจือสะอื้นของนางอ่อนแรงนัก แต่เพราะในห้องเงียบจึงได้ยินชัดทุกคำ เจ้าของชื่อคล้ายพึ่งหลุดจากความคิดบางอย่างก้าวเดินไปยังข้างเตียงเว้นระยะพอประมาณ

“ใช่ เป็นข้า”

“ดีเหลือเกิน”เฉินซือเยว่หลับตาลงทว่าน้ำตายังคงไหลไม่หยุด นางสะอื้นถี่กว่าเดิมฟันขบริมฝีปากจนเกิดรอยช้ำ 

“ท่านแม่..”เป็นเสียงของบุตรคนใดนางแยกไม่ออกแล้ว รอบข้างกล่าวสิ่งใดนางจับใจความได้เป็นบางคำ ในอกปวดไปหมดลมหายใจแสบร้อนขึ้นทุกที 

“คุณชาย…เยี่ย แยกกันครานั้นผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว…”เฉินซือเยว่รวบรวมแรงกายสุดความสามารถขยับปากเอ่ยสิ่งที่ตั้งใจ “ยามนั้น…ท่านรีบไป ไม่บอกลา เป็นวันเดียวกับที่ข้า…”

น้ำเสียงแผ่วเบาลงทุกที กระนั้นนางก็ไม่ละความพยายามจะกล่าวให้จบ ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดสิ่งใดออกมาฟังอย่างตั้งใจเพราะเสียงนางเบาเหลือเกินทั้งขาดห้วงแต่ก็พอจับใจความได้ 

ทั้งห้องจึงเงียบกริบ หากเข็มตกคงได้ยินชัดเจน เสียงแผ่วเบาขาดห้วงที่นางเอ่ยขึ้นมาจึงได้ยินชัดเจนทุกคน

“ที่ ข้า…ตั้ง…ครรภ์…เป็น เป็น เลือดเนื้อ ของ ของท่าน”

****************