“คุณเป็ใครคะ มายืนอยู่หน้าบ้านฉันทำไม”
หลี่ปิงปิงยืนอยู่ด้านหลังชายหนุ่มสักพักแล้ว และเธอก็ได้ยินเสียงของคนทะเลาะกันอยู่ในบ้านของตัวเองเหมือนกัน
“เอ่อ...ผมมาหาลุงหลี่น่ะครับ” จางเป่าจินตอบทั้งที่ยังไม่หันหลังกลับ แต่พอเขาหันมาสบตากับหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง มันเหมือนมีอะไรมากระแทกที่หัวใจของเขา ความรู้สึกนี้มันคืออะไร เขาก็ตอบไม่ได้จริงๆ “ผม...ผมชื่อจางเป่าจินครับ”
“อ๋อ...ที่แท้ก็คุณเป่าจินนี่เอง” หลี่ปิงปิงยังคงสีหน้าปกติแม้ในบ้านจะมีคนเสียงคนทะเลาะกันอยู่ “คุณเป่าจินมีธุระอะไรด่วนหรือเปล่าคะ ตอนนี้คุณพ่อคงไม่สะดวกออกมาพบคุณแล้วล่ะ”
“ไม่ใช่ธุระด่วนหรอกครับ ผมแค่จะมาบอกว่าพรุ่งนี้ผมคงไปทำงานกับลุงหลี่ไม่ได้ เพราะผมติดธุระของที่บ้านน่ะครับ”
“เดี๋ยวฉันจะบอกคุณพ่อให้นะคะ” หลี่ปิงปิงกำลังจะเดินเข้าบ้าน
“เดี๋ยวครับ!” จางเป่าจินไม่รู้ตัวเองเหมือนว่าเขาเรียกหญิงสาวไว้ทำไม จึงถามคำถามโง่ๆ ออกไปแก้เขิน “คุณชื่ออะไรหรือครับ”
“หลี่ปิงปิงค่ะ” หญิงสาวยิ้มตอบ แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มยังยืนนิ่ง “คุณเป่าจินยังมีอะไรอยากถามอีกไหมคะ”
“เอ่อ...ไม่...ไม่มีแล้วครับ งั้นผมไม่รบกวนคุณแล้ว” จางเป่าจินขยับจักรยานเพื่อเตรียมตัวกลับ “อ้อ...ผมจะหยุดงานสักสองสัปดาห์นะครับ หลังจากนั้นผมจะมาทำงานเหมือนเดิม”
“รอให้คุณเสร็จธุระของคุณก่อนก็ได้ค่ะ” หลี่ปิงปิงยิ้ม
“เธอพูดอยู่กับใครน่ะปิงปิง” หลี่หลิงหลันเปิดประตูบ้านออกมาเพราะได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่หน้าบ้าน “เ้าหนุ่ม! เธอเป็ใคร”
จางเป่าจินแอบถอนหายใจ และคิดว่าตัวเองคงหนีจากสถานการณ์อันวุ่นวายนี้ไม่ทันเสียแล้ว เขาหันกลับไปตอบ “ผมมีธุระกับลุงหลี่น่ะครับ”
“มีธุระกับพี่ชายของฉัน? แล้วทำไมเธอไม่อยู่รอพบเขา อย่ามาโกหกฉันเสียให้ยาก เธอตั้งใจจะเข้าหาหลานสาวฉันใช่ไหม อย่าได้หวังไกลไปเลย หลานสาวของฉันมีคู่หมั้นแล้ว วันหลังเธออย่าโผล่หน้ามาที่นี่อีกล่ะ เดี๋ยวคู่หมั้นของปิงปิงรู้เข้าเขาจะไม่พอใจ”
“หนูมีคู่หมั้นั้แ่เมื่อไหร่คะอาเล็ก” หลี่ปิงปิงขมวดคิ้วถาม “ทำไมหนูไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อน”
“ฉันเพิ่งตกลงหมั้นเธอให้กับลูกชายของยายหม่าเมื่อเช้านี้เอง” หลี่หลิงหลันตอบอย่างไม่รู้สึกผิด “เธอควรขอบใจฉันนะที่มีคนมาสู่ขอ สภาพของเธอกับพ่อยากจนอย่างนี้ ถ้าไม่ตกลงแต่งงานกับลูกชายของยายหม่า เธอก็อย่าคิดเลยว่าชาตินี้เธอจะได้แต่งงาน อีกอย่างยายหม่าก็มีลูกชายแค่คนเดียว แต่งเข้าไปแล้วเธอก็ไม่ต้องกังวลเื่พี่สะใภ้น้องสะใภ้เหมือนคนอื่นเขา”
“ถ้ามันดีขนาดนั้นแล้วทำไมอาเล็กไม่ให้หลี่อันอันแต่งเข้าไปแทนล่ะคะ” หลี่ปิงปิงสวนกลับ
“พี่ใหญ่! พี่ออกมาดูนังเด็กนี่สิคะ มันเถียงฉันคำไม่ตกฟากเลย พี่ออกมาสั่งสอนมันหน่อยสิ” หลี่หลิงหลันะโเรียกพี่ชายคนโต
หลี่ไหลพี่ชายคนโตของบ้านเดินออกมาพร้อมกับน้องชาย
“ไหน...นังเด็กนั่นอยู่ที่ไหน ฉันจะสั่งสอนมันให้เอง” หลี่ไหลเดินออกมาจากบ้านอย่างมุ่งร้าย วันนี้เขาตั้งใจมาขูดรีดเงินจากครอบครัวของน้องชายคนรอง แต่ไม่คิดว่าน้องชายจะไม่ยอม เขาจะใช้โอกาสนี้ระบายอารมณ์ไปลงที่หลี่ปิงปิงแทนก็แล้วกัน
“ก็นังเด็กนี่แอบนัดแนะผู้ชายให้มาหาที่บ้านน่ะสิคะ ฉันก็เตือนหล่อนดีๆ เพราะกลัวว่าบ้านหม่าจะเข้าใจผิด แต่หล่อนกลับเอาแต่เถียงฉัน” หลี่หลิงหลันตอบพี่ชาย
“ลูกสาวฉันไม่ใช่คนอย่างนั้น” หลี่หลุนเดินออกมาจากบ้านก็เห็นจางเป่าจินยืนอยู่ข้างจักรยาน “อ้าว...เป่าจิน เธอมาที่นี่ได้ยังไง”
“สวัสดีครับลุง ผมตั้งใจจะมาหาลุงนั่นล่ะครับ แต่เห็นว่าลุงยังคุยธุระไม่เสร็จก็เลยจะกลับบ้านไปก่อน” จางเป่าจินยิ้มตอบ พร้อมกับคิดในใจว่าลุงหลี่ของเขาต้องถูกกดขี่และเอาเปรียบมามากขนาดไหนกันนะ สภาพของลุงหลี่ถึงได้ดูย่ำแย่และแก่กว่าพี่น้องของตัวเองถึงขนาดนี้ เขาชักจะรู้สึกผิดเสียแล้วสิที่เคยเรียกลุงหลี่ว่าชายชรา
หลี่หลุนหรือลุงหลี่เห็นสายตาที่จางเป่าจินมองมาที่ตนก็รู้สึกอับอายเล็กน้อย แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะแต่ไหนแต่ไรงานใช้แรงงานในบ้านทั้งหมดก็เป็เขาทำ พี่ชายกับน้องสาวไม่เคยช่วยงานเลย พอแยกบ้านมาแล้วยังอดมื้อกินมื้อกับลูกสาวอีก เพิ่งมาได้ใช้ชีวิตดีๆ ก็ตอนที่ลูกสาวมีมิติวิเศษนี่เท่านั้นเอง
“แกมีธุระอะไรกับน้องชายของฉัน” หลี่ไหลถามจางเป่าจิน “หรือว่าเป็แค่ข้ออ้างที่จะมาพบหลานสาวฉัน ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกจะเป็ใคร แต่ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะว่าถ้าแกมีความคิดที่ไม่ดีกับหลานสาวฉันก็ให้เลิกคิดไปเสีย เพราะอีกไม่กี่วันหลี่ปิงปิงก็ต้องแต่งงานแล้ว”
“แต่งงานอะไรกัน พี่ใหญ่อย่ามาพูดมั่วๆ” หลี่หลุนรีบพูดขึ้น
“พูดมั่วอะไรกัน อาหลันก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือว่าเมื่อเช้าเธอไปตกลงเื่งานแต่งของปิงปิงกับลูกชายยายหม่าแล้ว อีกไม่กี่วันก็จัดงานแต่งกันเลย จัดเล็กๆ ก็พอ ส่วนเงินค่าสินสอดนายก็เอามาให้พ่อกับแม่ ถือเป็การแสดงความกตัญญู” หลี่ไหลวาดฝันถึงเงินสินสอดที่จะได้รับมาอย่างดีใจ
“ผมไม่เคยไปตกลงเื่นี้กับใคร ถ้าใครอยากแต่งก็ให้คนนั้นแต่ง แต่ไม่ใช่ลูกสาวของผม” หลี่หลุนปฏิเสธเสียงแข็ง
“นายกล้าเถียงฉันแล้วหรืออาหลุน” หลี่ไหลหันไปบอกน้องสาว “อาหลัน เธอรีบไปบอกให้คุณพ่อคุณแม่มาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย”
ไม่นานพ่อเฒ่าหลี่ แม่เฒ่าหลี่ หลี่ตง และหลี่อันอันก็ยกขบวนมาถึงหน้าบ้านของหลี่หลุน
“ไหนเ้าใหญ่ แกบอกฉันมาซิว่าแกให้อาหลันไปตามฉันกับยายเฒ่ามาที่นี่ทำไม” ตาเฒ่าหลี่พูดขึ้น พร้อมกับมองไปเห็นจางเป่าจิน “แล้วไอ้หนุ่มนี่เป็ใคร ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน”
“นั่นสิ เธอเป็ใคร” ยายเฒ่าหลี่หรี่ตาถาม
หลี่อันอันมองตามสายตาของคุณตาคุณยายก็เห็นจางเป่าจินยืนอยู่ข้างรถจักรยานด้วยท่าทางดูดี ทั้งหน้าตาของจางเป่าจินก็ดูหล่อเหลาที่สุด หล่อมากกว่าลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านสกุลหลี่ที่ใครๆ ต่างก็ยกย่องเสียอีก
“เอ่อ...คุณเป็ใครหรือคะ มีธุระอะไรถึงได้มาที่นี่ หรือว่าคุณมาพบหัวหน้าหมู่บ้าน ที่นี่ไม่ใช่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านหรอกค่ะ ถ้าคุณไม่รู้จัก ฉันพาคุณไปพบคุณลุงหัวหน้าหมู่บ้านก็ได้นะคะ” หลี่อันอันรีบเสนอตัว
หลี่หลุนรีบเดินไปประกบข้างจางเป่าจินพร้อมกระซิบบอกชายหนุ่มอย่างขอร้อง “เป่าจิน ฉันขอร้องเธอให้ช่วยอะไรฉันสักอย่างได้ไหม”
“เื่อะไรหรือครับ”
“เธอช่วยปลอมเป็คู่หมั้นของลูกสาวฉันให้หน่อยสิ”
“ห๊า!” จางเป่าจินอุทานออกมาเสียงดัง ทำให้ทุกคนหันมาสนใจเขากันหมด
หลี่ปิงปิงเดินไปประกบข้างกายชายหนุ่มพร้อมกับบิดาทันที “มีเื่อะไรหรือคะพ่อ”
“ปิงปิง พ่ออยากให้เป่าจินช่วยปลอมเป็คู่หมั้นของลูก ถ้าไม่ทำอย่างนี้ พ่อคิดว่าคุณปู่กับคุณย่าคงไม่ปล่อยพวกเราไปแน่”
“ไม่ดีหรอกค่ะพ่อ พวกเราจะดึงคุณเป่าจินมาเดือดร้อนกับเราด้วยไม่ได้” หลี่ปิงปิงหันไปขอโทษชายหนุ่ม “คุณอย่าถือสาพวกเราเลยนะคะ ฉันรับรองว่าจะไม่ให้คุณมาเดือดร้อนกับเื่นี้เด็ดขาด คุณรีบกลับบ้านไปก่อนเถอะค่ะ ส่วนเื่ธุรกิจเราค่อยมาคุยกันทีหลัง”
จางเป่าจินมองดูหญิงสาวอย่างถูกใจ เธอสามารถใจเย็นอยู่ได้ทั้งๆ ที่สถานการณ์ตรงหน้าค่อนข้างตึงเครียด
“ไม่เป็ไรหรอกครับ เป็เพราะลุงหลี่กับคุณที่จ้างผมทำงาน ไม่งั้นครอบครัวของผมคงไม่ได้อยู่สุขสบายอย่างทุกวันนี้แน่” จางเป่าจินยิ้มให้หลี่หลุนกับหลี่อันอันอีกครั้ง “พวกคุณอยากทำอะไรก็ทำเลยครับ จะอ้างชื่อผมยังไงก็ได้ ผมไม่ว่าหรอก”
“เื่นี้ไม่ใช่เื่เล่นๆ นะคะ ถ้าฉันบอกว่าคุณเป็คู่หมั้นของฉัน ถึงตอนนั้นคุณจะถอนตัวไม่ได้แล้วนะ คุณยังไม่รู้จักครอบครัวฉันดีพอ” หลี่ปิงปิงรีบปฏิเสธ
“ถ้าไม่ใช้วิธีนี้คุณคิดว่าคุณจะหนีจากสถานการณ์นี้ยังไง ผมเต็มใจช่วยคุณจริงๆ ถอนตัวไม่ได้ผมก็ไม่สนใจหรอก” จางเป่าจินตอบ ั้แ่เขาเห็นหน้าหญิงสาวครั้งแรก เขาก็ไม่รู้แล้วว่าในสมองของเขากับคำพูดของเขาเป็อะไร ทำไมมันถึงจัดการตัวเองไปอย่างนั้น และหัวใจของเขาก็เต้นแรงอยู่ตลอดเวลา ‘เ้าโง่เอ๊ย! พูดอะไรออกไปวะเนี่ย เธอจะคิดว่าฉันเป็ผู้ชายฉวยโอกาสหรือเปล่าวะ’
หลี่ปิงปิงเอียงหน้ามองชายหนุ่มก็เห็นเขาเอาแต่หน้าแดง ไม่ว่าจะชีวิตนี้หรือชีวิตที่แล้วเธอก็ไม่เคยมีคนรัก แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ปฏิกิริยาของเขา‘นี่เขาเห็นฉันเป็รักแรกพบหรือ’
“คุณ...คุณอย่าคิดว่าผมจะฉวยโอกาสผูกมัดคุณจากสถานการณ์นี้เลยนะครับ แต่ที่ผมพูดไปเพราะผมคิดอย่างนั้นจริงๆ จะให้ผมแต่งงานกับคุณตอนนี้ก็ยังได้” จางเป่าจินรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้อย่างแ่าอีกครั้งเหมือนกับกลัวว่ามันจะพูดคำพูดไร้สาระอะไรออกมาอีก‘ไอ้บ้า! พูดไร้สาระอะไรอีกแล้ววะเนี่ย’
“เธอพูดจริงหรือเป่าจิน” หลี่หลุนถามขึ้นอย่างตื่นเต้น ั้แ่รู้จักกันมาเขาก็เห็นว่าชายหนุ่มเป็คนดีจริงๆ ถ้าลูกสาวของเขาได้แต่งงานกับพ่อหนุ่มคนนี้ แม้ให้เขาตายวันนี้เขาก็ตายตาหลับแล้ว
หลี่ปิงปิงผู้ไม่เคยถูกจีบมาก่อนถึงกับยืนอึ้ง หรือว่านี่จะเป็โชคชะตาของเธอ หรือที่เธอถูกส่งกลับมาใช้ชีวิตในยุคนี้ก็เพราะผู้ชายคนนี้กันนะ “คุณจะมาเสียใจทีหลังไม่ได้แล้วนะคะคุณเป่าจิน”
“ไม่เสียใจแน่นอนครับ และผมจะไม่มีวันทำให้คุณเสียใจเหมือนกัน” ตอนนี้หน้าอกของชายหนุ่มแทบะเิออกมาแล้ว
3K
![ลวงเล่ห์ เสน่ห์มารยา [มีebook]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777109984_86030060.webp)
