╔.★.═════════╗
บทที่ ๑๒
╚═════════.★.╝
“เ้ามันอยาบช้า คิดจะไข่มุกิญญา์อันเป็ร่างจิตของข้าเพื่อบรรลุชั้นเซียน”
“ข้าไม่ แค่ก ข้าไม่สน ท่านเป็ของข้า” พูดไปก็กระอักเืไป
ทว่าคำพูดบันดาลโทสะที่นางไม่ควรจะพูดมันมากที่สุด นางกลับพูดมันออกมาต่อหน้าเขา
“อย่างไรเสีย หากข้าตาย ข้าก็จะไปทำลายนางต่อในนรก พวกเ้าไม่มี อึก”
ฉึก!
ในที่สุด กระบี่เซียนก็ได้อาบเืหัวใจจากโทสะของนายมันจนได้
“เถียนเถียน เวรเอ๊ย ข้าจะไปหาเ้าเดี๋ยวนี้!”
▀₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪▀
ทั้งที่อีกฝ่ายมักจะชอบทำนู่นทำนี่อยู่บนเตียง แต่ตอนนี้บ้านทั้งหลังกลับไม่ปรากฏร่างของผู้ใด
ฉิ๊ง!
กระบี่เซียนพาชายหนุ่มเหาะตามกลิ่นอาย มาจนถึงจุดหนึ่งหลังพุ่มไม้ริมลำธาร แล้วกระบี่ก็ส่งสัญญาณว่าพลังกลิ่นอายของอีกฝ่ายสิ้นสุดลงที่นี่
พอลองสำรวจพื้นที่โดยรอบดูดีๆ ตามพื้นหญ้าปรากฏร่องรอยบางอย่างอยู่บ้าง แถมยังมีคราบเืและคราบเมือกใสบ้างขุ่นบ้างประปราย
ภาพเหตุการณ์บางอย่างที่ไม่อยากนึกถึงปะติดปะต่อขึ้นมาในหัว ความโกรธขึ้งตีตื้นแทบจะปะทุออกมาพลังปราณสายหนึ่งถ่ายเข้าไปในกระบี่ ออกคำสั่งให้มันตามกลิ่นอายเ้าของคราบเมือกพวกนี้ไป
“ข้าจะฆ่าพวกมันให้หมด”
▀₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪▀
ณ โรงเตี๊ยม
“ฮ่าๆ กินๆๆเว้ย วันนี้ข้าเลี้ยงเอง”
“สุดยอดเลยลูกพี่”
“ใช่ๆ สุดยอดที่สุด วันนี้ได้ของเด็ด แล้วยังเงินดี ลูกพี่ก็เลี้ยงมื้อใหญ่ อั้ยยะ!”
ทันทีที่ใครบางคนได้ยินประโยคหลังประกอบกับกลิ่นอายคุ้นเคยที่ติดตัวมัน ความเดือดดาลก็ลอยเหนือตรรกะเหตุผล เขาไม่้าเข้าใจสถานการณ์ของพวกสวะเหล่านี้ แต่เขา้าทะลวงใจเอามาบดขยี้ให้แหลกคามือ
ตู้ม!
แซ่ด แซ่ด
“กรี๊ด”
จากสถานเริงรมย์ที่มีแต่ความสุขกลายเป็ทะเลเพลิงภายในพริบตา ร่างสีเืทั้งสามถูกทะลวงร่างตายพาที่ พวกชาวบ้านก็วิ่งแตกตื่นหนีตายจนภายในนี้เหลือแค่เพียงเสียงเผาไหม้ในเวลาไม่นาน
“เถียนเถียน ข้า ขะข้า ให้เ้า แก้แค้นให้เ้าแล้วนะ กลับมาหาข้าได้แล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกต่อไป เถียนเถียน อย่าแกล้งให้ข้าทรมานใจอีกเลย ข้ากลัว เถียนเถียน ข้ากลัว!!”
ในหัวมีแต่ภาพของเถียนเถียนฉายวนซ้ำไปมา ขณะที่อีกแวบหนึ่งก็เร่งให้ตามหา ทว่าเบาะแสสุดท้ายก็ตัวแหว่งเป็รูอยู่ตรงหน้า
ไม่สิ พวกมันสมควรตายทันที นี่แหละถูกแล้ว
▀₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪▀
ฟึ่บฟึ่บ
“เด็ดจริงโว้ย ถ้าไม่ใกล้มืดข้าคงจะต่อรอบสองแน่ เฮ๊ย พวกเอ็งถ้าเสร็จแล้วก็รีบใส่เสื้อผ้าเร็ว ต้องเก็บงานอีกนะเว้ย”
หญิงสาวอยู่ในสภาพราวกับคนเป็โลกนอนแผ่แหกขาอยู่ที่พื้น ตามเนื้อตัวแยกไม่ออกว่าเืและของเหลวเปรอะเปื้อนเ่าั้มาจากตอนไหนหรือเกิดอะไรขึ้นบ้าง บนใบหน้าปรากฏคราบน้ำตาแห้งกรัง
“คนสวย พวกข้าสนุกมากขอให้ไปเกิดเป็นางฟ้ารอพวกข้าบน์นะจ้ะ ฮ่าๆ”
ลูกสมุนคนหนึ่งชักมีดสั้นจากเสื้อตัวในออกมา เดินเข้าหาร่างที่ตนเพิ่งย่ำยีเป็คนสุดท้ายด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม หญิงสาวที่บอบช้ำจนขยับตัวแทบไม่ได้ ทว่านางไม่ยอมตาย นางยังต้องไปช่วยใครบางคน จิตภายในภาวนาอ้อนวอนต่อชะตาชีวิต แม้ชะตานางจะต้องถูกชิงร่างจนตายตามเดิม
นางก็ขอโอกาสพบหน้าคนคนนั้นอีกครั้ง เพราะที่ผ่านมาเอาแต่หลีกหนีชะตาตัวเอง นางจึงไม่มีพลังป้องกันตัวที่ร่างเดิมมีด้วยซ้ำ
ยามนั้นปลายสิ่งแหลมคมก็ง้างขึ้น้าเหนือร่างจ้วงแทงลงมายังตำแหน่งสีข้างสุดแรงเกิด
“อัก!” พลังสีนวลสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมาจากร่างกลายเป็โล่ผลักชายคนนั้นกระเด็นไปกระแทกพื้น
“ปราณเซียนขั้นแปด ลูกพี่ นางมีปราณเซียนขั้นแปด อีกขั้นเดียวนางก็จะบรรลุเซียน”
“ก็เร่งมือเข้าสิวะ จะรอให้ปราณขั้นสุดท้ายนางตื่นขึ้นมาก่อนรึไง รีบฆ่านาง”
วิ้ง! ตูม!
▀₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪▀
วันเวลาผ่านไปจากวันเป็สัปดาห์
จากสัปดาห์เป็เดือน
ในที่สุดเซียนหนุ่มที่ตามหาร่องรอยหญิงสาวจากทุกที่และรอคอยอีกฝ่ายจนสภาพไม่ต่างจากร่างเหม่อไร้ิญญาก็กลับขึ้นแดนเซียน
บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งเดียวในแดน์อยู่เบื้องหน้า น้ำสีฟ้ามรกตในสระกว้างใสราวกับกระจก ทว่าแม้งดงามตระการตา ก็หาได้มีใครมาเดินเล่นแถวนี้ เหตุเพราะกลัวว่ากระแสน้ำอันน้อยนิดนี้จะพัดพาพวกเขาไปโลกหน้าตามชื่อของมัน ‘สระจุติ’
“เถียนเถียน หากชาตินี้ไร้วาสนา ข้าจะยังกอดอายุขัยอันยืนยาวของเทพเซียนไว้เพื่อเหตุใด ไม่ว่าจะที่ไหนก็ไม่มีเ้า เถียนเถียน หัวใจข้ากำลังแหลกสลายจนแม้แต่ความตาย ลาภยศหรือสิ่งเลิศเลอใดๆก็ล้วนไร้ค่า”
หยดน้ำตาเม็ดโตไหลออกมาทั้งสองข้าง กางแขนเข้าไปยืนชิดขอบสระ หลับตานึกถึงหญิงที่รักราวกำลังอธิษฐาน
“แอ๊น! แอ๊น!”
เสียงคำรามะเืเลื่อนลั่นไปทั้งแดนเซียน เหล่าเซียนชายหญิงั้แ่วัยหนุ่มไปจนถึงผู้าุโต่างใกับสัตว์ที่ได้เห็นบนนภา
“ัทอง!! ัทองบินวนในแดนเซียนของเรา!!!”
“พวกเ้ายังยืนนิ่งกันอยู่อีก ผู้มีบุญในรอบพันปีมาจุติแล้ว รีบไปต้อนรับเร็วเข้า”
“จริงด้วย…จริงด้วย จิตสุดท้ายต้องมีแก่นเซียนมหาศาลแน่ ขนาดตายแล้วยังฝ่าแม่น้ำลืมเลือนมาจุติแดนเซียนได้เช่นนี้”
เหล่าเซียนที่ว่ารีบเหาะไปลานกลางแค่ไหน กลับมีลมสายหนึ่งแหวกเหล่าเซียนพุ่งฉิวไปข้างหน้า ทิ้งไว้เพียงไอพลังสีม่วงที่มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าเป็ใคร
โชคดีที่ไม่มีใครทันสังเกตว่า ใบหูของเขาแดงเพียงใด แต่มีเหตุอัศจรรย์ที่สองอันเล่าขานต่อกันมาว่าวันแรกที่เกิดเหตุอัศจรรย์จุติเซียนแท้จากชาติกำเนิดนั้นขึ้น เหล่าเซียนน้อยใหญ่ต่างได้กลิ่นดอกโบตั๋นรอยฟุ้งไปทั่วทั้งดินแดนต่อกันสามวันสามคืน
✧┈┈┈┈┈จบบริบูรณ์┈┈┈┈┈✧
อย่าลืมอ่านSide Story ท้ายเล่มEBookกันนะครับ ✒
106K
