ทันทีที่พ้นจากห้องจองจำอันน่าอึดอัด เฟิงอี้ก็รีบดึงเสี่ยวหู่เข้าสู่เงามืดของซอกหลืบทางเดินน้ำแข็งทันที เขากดร่างตัวเองและคู่หูตัวน้อยให้แนบชิดกับผนังน้ำแข็งอันเย็นเฉียบราวกับเป็ส่วนหนึ่งของมัน กลั้นหายใจ สดับฟังเสียงความเคลื่อนไหวและความโกลาหลรอบตัว
เสียงสัญญาณเตือนภัยอันแหลมสูงยังคงดังอยู่ แต่ดูเหมือนจะเบาลงเล็กน้อย แสดงว่าต้นเหตุของความวุ่นวายหรือจุดปะทะหลักอาจจะอยู่ห่างออกไป หรืออาจจะถูกควบคุมสถานการณ์ได้บ้างแล้ว แต่ถึงกระนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเหล่าศิษย์ยามและเสียงะโสั่งการเป็ระยะๆ ก็ยังคงดังมาจากหลายทิศทาง ยามในชุดเกราะสีเงินเข้มที่ดูแข็งแกร่งและเป็ระเบียบกว่าศิษย์ชุดขาวหลายกลุ่ม เคลื่อนที่ผ่านไปตามทางเดินอย่างรวดเร็วและมุ่งมั่น กลิ่นอายพลังปราณอันเย็นเยียบและแข็งแกร่งของพวกเขากดดันจนเฟิงอี้ที่ซ่อนตัวอยู่รู้สึกอึดอัดหายใจไม่สะดวก
‘ทางออกหลักคงถูกคุมเข้มยิ่งกว่าเดิม... ป่านนี้อาจจะมีประกาศจับข้าไปทั่ววังแล้วก็ได้... ต้องหาทางอื่น ทางที่คาดไม่ถึง’ เฟิงอี้คิดอย่างรวดเร็วในใจ เขากระซิบเบาๆ กับคู่หู "เสี่ยวหู่... เ้าััได้หรือไม่... ทางไหนที่พอจะปลอดภัย หรือมีคนน้อยที่สุด?"
เสี่ยวหู่ใช้จมูกเล็กๆ ดมฟุดฟิดไปตามอากาศ ััถึงกลิ่นอายพลังงานและความเคลื่อนไหวรอบตัว ก่อนจะใช้หัวดันเฟิงอี้เบาๆ ไปยังทิศทางของทางเดินแยกสายหนึ่งที่ดูเหมือนจะเงียบสงัดและมืดมิดกว่าทางอื่น
"เข้าใจแล้ว... เชื่อสัญชาตญาณเ้าเสมอ ไปกัน"
ทั้งสองเริ่มเคลื่อนที่อีกครั้งราวกับิญญาในความมืด อาศัยเงามืดและซอกหลืบตามสถาปัตยกรรมน้ำแข็งอันสลับซับซ้อนเป็ที่กำบัง เฟิงอี้ใช้สัญชาตญาณทั้งหมดในการเคลื่อนไหว ทุกย่างก้าวเงียบกริบราวกับภูตพราย ไร้ซึ่งเสียงใดๆ บางครั้งเมื่อต้องผ่านจุดที่เปิดโล่งหรือมีแสงสว่างส่องถึง ร่างของเขาดูเหมือนจะ พร่าเลือน ไปชั่วขณะ กลายเป็เพียงเงาจางๆ ที่ยากจะจับสังเกต (ผลจากการเริ่มทำความเข้าใจแก่นแท้ของ "ร่องรอยใต้แสงจันทร์" โดยไม่รู้ตัว?) ทำให้หลุดรอดจากสายตาของยามหลายกลุ่มที่เดินสวนหรือลาดตระเวนผ่านไปได้อย่างหวุดหวิด เสี่ยวหู่เองก็ว่องไวและเงียบเชียบไม่แพ้กัน มันเคลื่อนที่ตามติดเฟิงอี้ไปราวกับเงาสีขาวขนาดเล็ก ไร้ซึ่งเสียงใดๆ รบกวน
ระหว่างทางที่ลอบเร้น พวกเขาพยายามสังเกตการณ์สภาพแวดล้อมรอบตัว เฟิงอี้เห็นร่องรอยการต่อสู้ในบางจุด ผนังน้ำแข็งบางส่วนแตกร้าวเป็ใยแมงมุม มีเศษอาวุธหัก หรือคราบเืสีคล้ำ (ที่แข็งตัวอย่างรวดเร็วในความเย็นะเื) หลงเหลืออยู่บ้าง แสดงว่ามีการปะทะกันภายในวังจริงๆ แต่เขาก็ยังไม่เห็นตัว "ผู้บุกรุก" ที่เป็ต้นเหตุของความโกลาหลนี้เลยแม้แต่เงา
พวกเขาเลี้ยวลดไปตามทางเดินที่ดูเหมือนจะยิ่งมายิ่งซับซ้อนและห่างไกลจากส่วนหลักของตำหนัก หวังจะหาทางไปยังส่วนที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน หรืออาจจะหาทางออกอื่นที่ไม่ใช่ประตูหน้าหรือประตูหลังที่น่าจะถูกเฝ้าระวังอย่างแ่า แต่ยิ่งเดินลึกเข้าไป วังเมฆาเยือกแข็งแห่งนี้ก็ยิ่งดูวกวนและกว้างใหญ่ไพศาลกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก ราวกับเขาวงกตน้ำแข็งที่ไม่มีที่สิ้นสุด
ทันใดนั้น! ขณะที่กำลังจะเลี้ยวตรงหัวมุมทางเดินข้างหน้า เฟิงอี้ก็ชะงักงัน! สัญชาตญาณร้องเตือน! เขาเห็นเงาร่างหนึ่งกำลังเดินสวนมาจากอีกทางอย่างเร่งรีบ!
เขารีบดึงเสี่ยวหู่หลบเข้าข้างทางเดินที่พอจะมีเงามืดอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนจะช้าไปเพียงเสี้ยววินาที! อีกฝ่ายก็เห็นเขาเช่นกัน!
เฟิงอี้ใจหายวาบ! ร่างกายเกร็งตัว เตรียมพร้อมต่อสู้ป้องกันตัวเต็มที่! แม้พลังจะยังไม่ฟื้นฟูก็ตาม! แต่เมื่อมองชัดๆ เขาก็ต้องประหลาดใจระคนสงสัย...
เป็ เด็กหนุ่มคนนั้น! คนที่เข้ารับการทดสอบในห้องเหมันต์พร้อมกับเขาเมื่อไม่นานมานี้!
เด็กหนุ่มคนนั้นเองก็มีท่าทีใอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นเฟิงอี้ เขาสวมชุดศิษย์ชั้นนอกสีขาวตัวเดิม แต่ดูเร่งรีบและมีท่าทีลุกลี้ลุกลนบางอย่างที่แตกต่างไปจากตอนอยู่ในห้องทดสอบอย่างสิ้นเชิง ทั้งสองสบตากันนิ่งไปชั่วครู่ ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ยังคงดังอยู่เบาๆ และบรรยากาศอันตึงเครียดของวังน้ำแข็ง
ไม่มีคำพูดใดๆ เอ่ยออกมาจากปากของทั้งสองฝ่าย เด็กหนุ่มคนนั้นเพียงแค่ พยักหน้าให้เฟิงอี้เล็กน้อย อย่างมีความหมายบางอย่างที่เฟิงอี้ไม่เข้าใจ ก่อนจะรีบเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว หายลับไปทางที่เฟิงอี้เพิ่งจากมา ทิ้งไว้เพียงความสงสัยที่เพิ่มมากขึ้นเป็ทวีคูณในใจของเฟิงอี้... ‘เด็กคนนี้เป็ใครกันแน่? เขารู้อะไร? การพยักหน้านั่นมันหมายความว่าอะไร? หรือเขาก็แค่กำลังหาทางหนีเหมือนเรา?’
เฟิงอี้สลัดความสงสัยและความสับสนนั้นทิ้งไปก่อน ตอนนี้การเอาชีวิตรอดสำคัญที่สุด เขากำลังจะพากเสี่ยวหู่ออกเดินทางต่อ แต่แล้วหูที่ไวต่อเสียงของเขาก็พลันได้ยินเสียงพูดคุยแว่วๆ มาจากทางเดินด้านหน้าที่เพิ่งมีศิษย์ยามในชุดเกราะสีเงินสองคนเดินผ่านไป
"...ไม่น่าเชื่อจริงๆ ว่าพวกมันจะกล้าบุกมาถึงวังเมฆาเยือกแข็งได้... หรือว่าข่าวลือนั่นจะเป็จริง... หรือว่าไอ้เด็กนอกรีตที่ท่านหญิงจับมานั่น มันทิ้งร่องรอยพลังงานบางอย่างไว้ให้พวกมันตามมาจริงๆ?"
"มีความเป็ไปได้สูงมาก! กลิ่นอายปราณกระบี่อันแปลกประหลาดและแฝงเจตจำนงโบราณ นั่น อาจจะถูก 'คนพวกนั้น' จากอารามวิถีลืมเลือนหรือสำนักอื่นที่คอยจับตาดูเราอยู่ ตรวจจับได้! ข้าได้ยินว่าท่านผู้าุโหลายท่านกำลังมุ่งหน้าไปตรวจสอบและเสริมกำลังที่แนวป้องกันด้านนอกแล้ว!"
"เฮ้อ... หวังว่าจะรับมือได้นะ... ได้ข่าวว่าพวกมันที่บุกมาคราวนี้ดูเหมือนจะเตรียมตัวมาดีกว่าทุกครั้งที่เคยปะทะกันในรอบหลายสิบปีที่ผ่านมา..."
เสียงพูดคุยค่อยๆ เงียบหายไปเมื่อยามทั้งสองเดินห่างออกไป
แต่คำพูดเ่าั้กลับตอกย้ำความจริงอันน่าสะพรึงกลัวลงในใจของเฟิงอี้! ร่างกายเย็นวาบยิ่งกว่าถูกน้ำแข็งสาดใส่!
‘ผู้บุกรุกภายนอก... คือคนจากอารามเก่า... และพวกมันตามรอยข้ามาถึงที่นี่จริงๆ!’ ความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม! ไม่เพียงแต่เขาต้องหลบหนีจากผู้คุมของวังเมฆาเยือกแข็งที่ทรงพลังและไม่อาจคาดเดาได้ แต่เขายังต้องหลบหนีจากศัตรูเก่าที่ตามล่าเขาอย่างไม่ลดละอีกด้วย! อดีตที่เขาพยายามจะทิ้งไว้เื้ั มันได้ไล่ตามมาถึงปัจจุบันแล้ว! และตอนนี้ เขาก็ติดอยู่ตรงกลางระหว่างศัตรูเก่ากับผู้คุมใหม่ที่อันตรายไม่แพ้กัน! ‘ให้ตายเถอะ! โชคชะตาเล่นตลกอะไรกับข้าอีกแล้ววะเนี่ย!’
*** จบตอนที่ 22 ***
3K
