1
ณริมหน้าผาสูงชันปรากฏร่างสตรีผู้หนึ่งกำลังก้าวตรงมาทุกย่างก้าวถึงจะเชื่องช้าแต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น อาภรณ์สีขาวที่สวมใส่ดูเรียบง่ายไร้ลวดลายผมสีดำขลับถูกมัดรวบไว้แล้วปักด้วยปิ่นไม้เรียบๆ ดังสามัญชนมิว่าผู้ใดก็คงไม่ทันคาดคิดว่าแท้จริงแล้วนางมีศักดิ์เป็ถึงมารดาแห่งแผ่นดิน!ตำแหน่งที่มิเคย้าจะเป็...
ดวงตาเรียวสีนิลทั้งสองข้างมีน้ำตาคลอออกมายามหวนนึกถึงอดีตตอนยังเป็เพียงพระชายาขององค์ชายผู้หนึ่งคนที่เคยสัญญาอะไรหลายๆ อย่างไว้ แต่ท้ายที่สุดเมื่อเขากลายเป็โอรส์คำพูดแต่เดิมคล้ายเป็เพียงลมปาก เขายัดเยียดมงกุฎหงส์มาให้ จองจำนางไว้ในวังหลัง
นางเป็หงส์ แต่ก็เป็เพียงหงส์ที่ถูกจองจำ...หาได้มีโอกาสออกไปผงาดเฉิดฉายบนท้องฟ้าไม่
ได้แต่ถามตนเองซ้ำๆ ว่าไหนล่ะสิ่งที่คนผู้นั้นเคยสัญญาไว้? เมื่อทำใจกล้าไปทวงก็ได้รับกลับมาแค่คำว่า…
‘เอาไว้ก่อน’
กระนั้นด้วยความรักที่มีให้เขาจึงพยายามอดทนยิ้มรับและทำหน้าที่นี้มาตลอดทั้งยังเผชิญหน้าประมือกับเหล่าสตรีที่มิเคยคาดคิดว่าจะต้องมาใช้สามีร่วมกัน
จนมาถึงวันนี้...นางมิอาจจะทานทนแบกรับมันต่อไปได้แล้ว!
“จบสิ้นกันเสียที...เจิ้งซื่อหู่”
ร่างบอบบางพึมพำ ก่อนที่ดวงตาเรียวจะฉายแววแน่วแน่ออกมา
วันนี้ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะต้องหลุดพ้นจากสิ่งที่ผูกรั้งตนเองให้ได้!
ที่เลือกหลบหนีออกมา เพราะไม่อยากสิ้นใจอยู่ในระยะสายตาของคนเ่าั้ไม่อยากให้เขาเห็นสภาพน่าสมเพชของตน!
การปลิดชีพที่หน้าผาจึงนับว่าสมควรที่สุดแล้ว!
ทว่าวินาทีที่กำลังจะก้าวเท้าลงไปยังผืนอากาศว่างเปล่าตรงหน้าเพื่อปลิดชีพตนเองก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างหลัง
“หยุดเดี๋ยวนี้ไอมี่อิง!!”นางจึงหันกลับไปเผชิญหน้ากับบุรุษในเสื้อคลุมตัวใหญ่ลายัสีทองที่ตามมาผู้ที่นางรู้ดีว่าใคร...
‘เจิ้งซื่อหู่’
พระสวามีของนาง...ฮ่องเต้ของแคว้น...
อา...อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะจากไปเงียบๆคนเดียวแล้วแท้ๆ
‘ไอมี่อิง’ ทอดมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเศร้าหมองก่อนที่ใบหน้าไร้เครื่องประทินโฉมแต้มแต่งแต่ยังคงดูงดงามจะเอื้อนเอ่ยวาจาออกมา
“เจิ้งซื่อหู่ตอนนี้ข้าไม่มีอะไรจะเสียให้ท่านแล้ว และข้าก็ไม่เหลือสิ่งใดแล้ว...ปล่อยข้าไปเถอะ”
“เ้ายังมีข้า...”เ้าของชื่อกล่าวใจจริงอยากจะวิ่งไปคว้าร่างบอบบางตรงหน้ากลับมาหาตนเองเสียเดี๋ยวนี้ แต่เพราะระยะที่ห่างกันเกินไปเกรงว่าหากทำอะไรผลีผลามจะยิ่งเป็การทำให้นางทิ้งตัวลงไปยังพสุธาเบื้องล่าง
ความสัมพันธ์ของเขากับนางเริ่มต้นในฐานะคนธรรมดาแม้ภายหลังนางจะรู้ว่าเขาเป็เชื้อพระวงศ์เขาก็ยังคงให้นางพูดคุยกับเขาเหมือนเดิมในยามที่อยู่ด้วยกันเพียงลำพัง เพลานี้ในยามที่ใวาจาที่เอ่ยออกไปจึงมิได้ใช้าาศัพท์อย่างที่ควรจะเป็ทั้งมิได้สนใจสนมและองครักษ์คนอื่นๆ รอบกายแม้แต่น้อย
“มีท่านเช่นนั้นหรือ?” ไอมี่อิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแ่เบาก่อนที่มุมปากจะปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา
มิใช่เพราะข้ายังมีท่านหรือทุกวันนี้ข้าถึงต้องทนตรอมตรม
มิใช่เพราะข้ายังมีท่านหรือข้าถึงต้องเสียท่านพ่อท่านแม่ท่านพี่เสียทุกคนที่รักข้าเพื่อให้ได้อยู่เคียงข้างท่าน
และหากข้ายังมีท่านจริงเหตุใดข้าต้องนั่งโดดเดี่ยวในตำหนักคุนหนิงทุกวัน?
เมื่อเป็เช่นนี้ข้าขอเลือกจากไปอย่างเดียวดายดีกว่า ที่ผ่านมาเป็ข้าที่โง่หลงเชื่อคำพูดของท่านเอง
หากรู้ว่าคุณชายที่เข้ามาช่วยชีวิตในตอนนั้นแท้จริงเป็ถึงเชื้อพระวงศ์ผู้หนึ่ง...ที่มีความทะเยอทะยานหวังอยากอยู่เหนือผู้คนทั้งแผ่นดินข้าจะไม่หลวมตัวไปสานสัมพันธ์กับเขาเลย
“มี่อิง!!! อย่าทำอะไรบ้าๆ นะกลับมาเดี๋ยวนี้!!!”
พลันก็มีเสียงะโเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมากลางบรรดาสตรีที่ต่างก็เป็พระสนมของอีกฝ่ายซึ่งที่ยืนอยู่ตรงนี้มีเพียง 4-5 คน ไม่ถึงครึ่งของทั้งหมดด้วยซ้ำ
ไอมี่อิงเหลือบมองไปยังใบหน้าหวานของสตรีสูงศักดิ์ในอาภรณ์ยาวสีชมพูและเรือนผมยาวสลวยที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับสีทองระยิบระยับด้วยความอาลัย
'อินอี้หลิง' อดีตสหายรักของนางถ้ามิใช่เพราะต้องมาอาศัยอยู่ร่วมกันในวังหลังและใช้สามีคนเดียวกันความสัมพันธ์ฉันมิตรสหายของพวกนางคงไม่ต้องสิ้นสุดลง
นับั้แ่วันที่ย้ายเข้ามาใช้ชีวิตในวังหลวงพวกนางคุยกันน้อยลง ต่างหวาดระแวงในตัวอีกฝ่ายจนกลายเป็เพียงแค่คนไม่รู้จักที่ใส่หน้ากากเสแสร้งยิ้มแย้มให้กันตามมารยาทเท่านั้น
จนถึงวันสุดท้ายของชีวิตจึงได้รู้ว่าสายใยมิตรภาพตัดไม่เคยขาด…เมื่อนึกถึงวันเวลาดีๆที่เคยมีร่วมกันก็ทำให้ไอมี่อิงน้ำตารื้นออกมา
“อี้หลิง...ขอบใจมากสำหรับที่ผ่านมาและขอโทษในสิ่งที่ทำให้ขุ่นเคืองใจ เ้าเป็สหายที่ดีที่สุดในชีวิตของข้าเลย...”
“มี่อิง...ข้าขอร้อง กลับมาหาข้ากับฝ่าาเถอะนะ ฝ่าารักเ้ามาก”อินอี้หลิงพูดพร้อมกับทรุดตัวคุกเข่าข้างกายพระสวามีที่ยืนมองฮองเฮาของตนด้วยแววตาตัดพ้อโดยไม่ห่วงสภาพอาภรณ์ของตนแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการส่ายหน้า
หากเขารักข้าจริงมีหรือจะทำให้ข้าต้องเ็ปอย่างแสนสาหัสเช่นนี้!?
แล้วไอมี่อิงก็พูดต่อก่อนจะปรายตามองไปยังสตรีอีกคนในอาภรณ์สีแดงฉูดฉาดซึ่งยืนอยู่ข้างหลังอินอี้หลิง
“ตำแหน่งฮองเฮาคนต่อไป...ก็ขอมอบให้สวี่กุ้ยเฟยละกัน”
“มะ...ไม่เพคะ!!! หม่อมฉันมิคู่ควรกับตำแหน่งนี้”
สวี่กุ้ยเฟยกล่าวด้วยท่าทางละล่ำละลักเื่อะไรนางจะต้องหาเหามาใส่หัวตนเองเล่า? หากนางขึ้นเป็ฮองเฮา พวกสนมคนอื่นๆก็จะร่วมมือกันพุ่งเป้ามาที่นางน่ะสิ!
ท่าทางของสวี่กุ้ยเฟยทำให้ไอมี่อิงอดมิได้ที่จะเหยียดยิ้มใส่อีกฝ่าย
ตำแหน่งนี้เ้าก็อยากได้มันมานานแล้วมิใช่หรือ?
ตอนที่ข้าเป็ฮองเฮาก็เ้ากับคนอื่นๆ มิใช่หรือที่คอยหาเื่ข้า?
“ข้าให้เ้าก็คือให้เ้า! ห้ามปฏิเสธ!”นางกล่าวเสียงขุ่นใส่คู่สนทนา
“ไอมี่อิง!จะไม่มีการแต่งตั้งตำแหน่งฮองเฮาคนใหม่ให้ผู้ใดทั้งนั้น ข้าขอสั่งให้เ้ากลับมาเดี๋ยวนี้!!”เจิ้งซื่อหู่ประกาศก้อง ทุกถ้อยคำที่เอ่ยล้วนกระแทกเข้าไปในใจของผู้ที่ได้ยิน
“หม่อมฉันขอทูลลา...ขอให้พระองค์มีความสุขกับอำนาจมากๆนะเพคะ หม่อมฉันไม่กล่าวโทษผู้ใดหรอก เพราะเป็ตัวหม่อมฉันที่โง่เอง”เสียงหวานเอ่ยคำลา ก่อนจะทิ้งร่างลงไปหุบเหวเบื้องล่างอย่างรวดเร็วขณะที่บุรุษตรงหน้าพยายามวิ่งเข้ามาหาหมายไขว่คว้านางแต่ไม่ทันการณ์
“ไอมี่อิง!!!”เจิ้งซื่อหู่ะโเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความเสียใจ ก่อนจะค่อยๆ ขยับไปใกล้ๆขอบตรงที่ไอมี่อิงเพิ่งจะทิ้งร่างลงไป
“ฝ่าา อย่าเพคะ!!”อี้หลิงรีบวิ่งไปรั้งตัวอีกฝ่าย พร้อมกับองครักษ์หลายคนที่เข้ามาสมทบ
“อย่าพ่ะย่ะค่ะ!!”
จะมาอาลัยอาวรณ์อันใดกันตอนนี้?
ไอมี่อิงที่ร่างลอยคว้างอยู่กลางอากาศคิดในใจเมื่อเงยหน้ามองขึ้นมาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า พร้อมกับคลี่ยิ้มออกมาบางๆก่อนจะปล่อยให้น้ำใสๆ รินไหลออกมาพร้อมกับร่างที่ร่วงหล่นลงไปยังพื้นเบื้องล่าง
ท่านพ่อ...
ท่านแม่...
ท่านพี่...
ข้ากำลังจะตามไปอยู่กับพวกท่านแล้ว...
ระยะห่างระหว่างนางกับขอบหน้าผาเริ่มห่างๆกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้เห็นเพียงท้องฟ้าที่อยู่ไกลลิบๆ พลันไอมี่อิงคลับคล้ายคลับคลาว่าเห็นมีนกกระเรียนใหญ่ตัวหนึ่งกำลังโผบินมาทางตนก่อนจะหายวับไปอย่างรวดเร็ว แม้จะเป็เพียง่เวลาสั้นๆแต่ก็จำได้ว่านกกระเรียนตัวนั้นมีหัว้าสีแดง...และตอนนี้สีแดงบนหัวกำลังเรืองแสงเสียด้วย!
นกกระเรียนมงกุฎแดง...
ตัวแทนแห่งความรักนิรันดร์...
หึ! รักนิรันดร์เช่นนั้นหรือ?
ช่างน่าขันนัก...
ตุบ!
ไม่กี่อึดใจ ร่างของนางก็กระทบกับเบื้องล่าง
ไอมี่อิงรู้สึกถึงความเ็ปที่แผ่นหลังซึ่งค่อยๆ แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ใบหน้างามฉายแววเ็ปออกมาก่อนที่สติของนางจะดับวูบลงพร้อมกับความกังขาในใจ
พื้นดินเบื้องล่างราบเรียบและอ่อนนุ่มขนาดนี้เลยหรือ?
เพียงฝันตื่นหนึ่งคราหวังเข้าห้วงมายาเจอปักษาพาภิรมย์...
44K
