นิยายรักเล่นกลวนเวียนใจ เพราะรักเล่นกล เขียนโดย.. สลักกานต์
ตอนที่ ๙
ทำเพื่อรัก
วันนี้ทั้งวัน ต้นน้ำแทบไม่เจอกับฝุ่นดินเลย ต่างคนต่างมีภาระการเรียนและการทำละครจนวิ่งกันวุ่นไปหมด กระทั่งปฐวีที่อยู่ช่วยต้นน้ำทุกเื่ก็ยังพูดขึ้น “เธอกะฝุ่นดินต้องกระจายงานให้พวกเราช่วยทำมากกว่านี้นะ”
“ใช่ใช่ใช่ พวกเราสามคน ปอวี อุวี กะลีก็ยังมีชีวิตอยู่นะ” ปณาลีช่วยพูด
“อย่างน้อยสามคนก็ช่วยต้นน้ำได้นะ”
“ไว้สเต็บต่อไปนะปอวี ฉันก็ไม่อยากวิ่งวุ่นแบบนี้หรอก” ต้นน้ำบอกเพื่อน
เมื่อเรียนเสร็จ ภาระงานเสร็จ ต้นน้ำกับปฐวีก็มาที่ห้องซ้อมการแสดง ซึ่งยังไม่มีใครมา “เธอนั่งพักรอคนอื่นอยู่นี่แหละ” ปฐวีบอกต้นน้ำ “วีจะไปเอาของที่จำเป็มา พร้อมกับเสบียงด้วย”
“ขอบใจมากนะปอวี”
ปฐวียิ้มให้ต้นน้ำแล้วเดินออกไป
ในเวลาไล่เลี่ยกัน ชลวิทย์ก็เดินเข้ามา หน้าตาบอกบุญไม่รับ ..ทุกอย่างในใจเขามันสับสนไปหมด .. เขานอนกับผู้ชายและผู้หญิงในเวลาไกล้เคียงกัน ..แต่ดันเลือกไม่ได้ว่าชอบอะไรมากกว่ากัน .. หนำซ้ำ.. ยังทำให้เขาสับสนยิ่งกว่าเดิมอีก..
ต้นน้ำเองก็ไม่อยากพูดอะไรให้ชลวิทย์หงุดหงิดตัวเขาเหมือนที่ผ่านมาอีก จึงเลือกเอ่ยปากเฉพาะเื่งาน “ถ้าน้องชลจะลองท่องบท พี่จะช่วยดูให้ว่า ที่น้องชลท่องนั้น ตกหล่นคำไหนไปหรือเปล่า”
“ดีครับพี่” แล้วชลวิทย์ก็เริ่มท่องบทพูดคนเดียวของโรมิโอ บทพูดอันโดดเด่นในตอนต้นฉากที่โรมิโอพบจูเลียตครั้งที่สอง
เมื่อชลวิทย์ท่องจบ ต้นน้ำก็จะบอกว่าตกหล่นคำไหนไปบ้าง ทั้งสองช่วยกันอย่างนี้ไม่รู้กี่รอบ จนชลวิทย์สามารถท่องได้ครบทุกคำ
คนอื่นๆก็ทะยอยมากันพอดี
..
ในแผนการซ้อมละคร วันนี้จะเป็การซ้อมละครในฉากที่โรมิโอเจอจูเลียตเป็ครั้งที่๒ ที่ระเบียงห้องนอนของจูเลียต ซึ่งจะเริ่มด้วยบทพูดคนเดียวของโรมิโอที่รำพึงรำพันถึงจูเลียตก่อนที่จูเลียตจะปรากฏตัวขึ้น
ครูโชเห็นหน้าชลวิทย์ก็พอจะเดาได้ว่า.. ในใจชลวิทย์มีเื่วุ่นวาย.. ที่ก่อกวนจิตใจอยู่มิใช่น้อย ครูโชจึงเดินเข้าไปใกล้ๆและทำหน้าที่โคชชิ่งให้ชลวิทย์อีกครั้ง “เื่ใดใดในโลกจริงที่เธอพบเจอมา .. ปล่อยวางไปให้หมด ..แล้วพาตัวเองก้าวเข้าไปในโลกจินตนาการ .. โลกที่เรามีความสุขที่ได้บอกเล่า ..โลกที่เราสร้างความสุขได้จากการเป็คนอื่น”
ดวงหน้าชลวิทย์ที่เคร่งเครียดเมื่อครู่ก็ผ่อนคลายลง
“เธอเพิ่งปีนกำแพงเข้ามาอยู่ในรั้วบ้านจูเลียต เพราะรักมันเรียกร้อง เธออยากพบหน้าจูเลียตอีกสักครั้ง ทีนี้เธอมองไปรอบๆ ตัว ตอนนี้เธอยืนอยู่ในสวนขวัญ สวนดอกไม้แสนสวยของคฤหาสน์คาปูเล็ต ..
.. เธอไม่รู้ว่าจะไปหาจูเลียตที่ได เพราะเธอไม่รู้จักอะไรในรั้วบ้านนี่เลย เธอไม่รู้ว่าจะไปหาจูเลียตได้ที่ไหน เธอเลยโมเมว่า.. ห้องชั้นบนนั่น คือ.. ห้องนอนของจูเลียต แต่เธอไม่มั่นใจใดใดเลย
ฉับพลัน..!!
ในห้องนั่นก็มีแสงสว่างขึ้น.. เธอมีความหวังขึ้นมาทันที”
ชลวิทย์จินตนาการตามที่ครูโชพูดทุกอย่าง “ .. ช้าก่อน..นั่นแสงใดไสวสว่าง จากช่องหน้าต่าง?? ทางทิศบูรพา .. ” แล้วเขาก็โมเมกับตัวเอง “ .. และจูเลียตก็คือดวงสุริยา ที่ส่องแสงในใจข้า ให้อบอุ่น .. ” โรมิโอฝันไปกับรักของตน “ .. จูเลียตเ้างามล้ำ.. งามกว่าใคร .. จงเผยตัวให้ข้าฝากรักละมุน.. ”
เมื่อเขามองจันทร์ก็มโนกันต่อไป “.. ดวงจันทร์นั่น..อิจฉาเ้าจนหัวหมุน จูเลียตโปรดเจือจุน..ข้า..จงปรากฏกาย เ้าเท่านั้นที่จะปรามความอิจฉาของดวงจันทรา ผู้โศกศัลย์และเดียวดาย จูเลียตเ้างามกว่าจันทรามากมาย.. ”
“แล้วจูเลียตก็ปรากฏกายขึ้น” ’จารย์เตโชบรรยายช่วยการแสดงของชลวิทย์
โรมิโอชลวิทย์ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ “ .. แล้วข้าก็ได้พบเ้า.. ที่รักแห่งข้า ..” พลัน!! ความพอใจนั้นก็หายไป “ .. แล้วเมื่อใดเ้าระรู้ว่า ข้ารักเ้า เมื่อใดรักของเราจะสมปรารถนา .. ”
“โรมิโอเห็นจูเลียตยกมือขึ้นเธอแนบแก้มตนเอง” ครูโชบรรยายช่วยการแสดงอีกครั้ง
โรมิโอเห็นลีลามือไม้ของจูเลียต “ .. จูเลียต..เ้าเอาแก้มแนบกับหัตถา ..” ก็มโนต่อ “ .. ข้าใคร่เป็ถุงมือน้องยา ััแก้มนั้น.. ”
..
“ทำไมไม่มีใครช่วยพูดบทบรรยายประกอบการซ้อม” อาจารย์เตโชพูดขึ้น เมื่อชลวิทย์ซ้อมบทพูดจบลง
แต่ก็ไม่มีใครตอบได้ ทุกคนรู้ดีว่า.. เมื่ออาจารย์เตโชใช้น้ำเสียงแบบนี้ถามแบบนี้ ถ้าไม่มั่นใจอะไรก็อย่าตอบเสียจะดีกว่า
“ไม่เป็ไรครับครู ผมซ้อมได้” ชลวิทย์พยายามแสดงความเป็สุภาพบุรุษ
“ไม่ได้” อาจารย์เตโชเสียงดังฟังชัด “ที่นี่คือสถาบันที่สอนและฝึกให้ทุกคนเป็มืออาชีพด้านการแสดง ทุกคนจึงต้องเรียนรู้และลงมือทำแบบมืออาชีพ ไม่ใช่อะไรก็ได้” แล้วอาจารย์เตโชก็หันไปสั่งให้กนกดูแล จัดการวางแผนเื่นี้ให้เรียบร้อย
กนกได้แต่รับคำ
..
เพราะในใจชลวิทย์สับสนเหลือเกิน .. เขาจึงไม่อาจปล่อยวางเื่วุ่นๆลง และก็ไม่อาจเข้าสู่โลกจินตนาการแบบที่ครูโชสอนได้เต็มที่
จึงทำให้.. บางครั้งชลวิทย์ก็ซ้อมได้ดี แต่.. บางทีก็แย่มาก
“พอเถอะ หยุดซ้อม” ครูโชบอกชลวิทย์ “เกิดอะไรขึ้น เธอมีอะไรในใจ”
ชลวิทย์ก็ไม่กล้าตอบอะไร.. ก็.. ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจตนเองเลย .. ไม่รู้ว่า.. ควรจะรักผู้ชาย หรือรักผู้หญิง
ยิ่งเมื่อแลเลยไป เขาก็เห็นพี่กนกกำลังซ้อมต่อบทกับฝุ่นดิน ..ใจเขาก็ยิ่งแปลบปร่า ..
นี่ไง..!! เราชอบผู้หญิงเราชอบพี่ฝุ่นจริงๆ ชลวิทย์ทั้งดีใจและปวดแปลบหัวใจในเวลาเดียวกัน
“เธอพักก่อน” ครูโชบอกชลวิทย์ “อยากบอกอะไรฉันหรือเปล่า?”
“เอ่อ.. ” ชลวิทย์มองหน้าครูโช .. แต่..เขาไม่รู้ว่าเขาจะเริ่มต้นเล่ายังไงดี ไม่รู้ว่าจะเล่าเื่อะไรก่อนเื่อะไรหลังก็ไม่รู้ “ผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงครับ”
“ค่อยลำดับเื่ราวแล้วค่อยเล่าก็ได้” ครูโชบอกเขาเรียบๆแต่ก็มีไม้เด็ด “แต่.. นักแสดงต้องเื่ได้นะ”
..
ระหว่างพักการซ้อม ฝุ่นดินก็ถามพี่กนก “พี่กนกจะจีบฝุ่นหรือคะ”
กนกอึ้ง..!!
“ฝุ่นขอบคุณนะคะพี่กนก แต่อย่าเสียเวลาเลยค่ะ ฝุ่นจะไม่ยอมคบใครค่ะ เพราะฝุ่นอยากเป็จูเลียตที่สมบูรณ์แบบค่ะคือรักโรมิโอโดยที่ไม่รู้จักรัก”
กนกหน้าเสีย แต่เพราะเขาเคยเล่นละครมาก่อน เล่นมาหลายเื่แล้วด้วย เขาจึงรู้ว่า.. ละครแต่ละเื่ ไม่นานก็จบลง “แล้ว.. หลังจากเล่นละครเื่นี้จบล่ะครับ”
คำถามนี้ทำเอาฝุ่นดินแทบไปไม่เป็ ไม่ใช่เธอไม่รู้คำตอบ แต่เธอไม่อยากบอกใครๆ ว่าเธอต้องแต่งงานแบบคลุมถุงชนกับคนที่ที่บ้านเลือกไว้ให้
งั้น..จะตอบอย่างไรดี..?
“ฝุ่นก็จะเป็คนไร้หัวใจไปจนเรียนจบค่ะ” ฝุ่นดินตอบเอาง่ายๆ เลย
“พี่เข้าใจแล้วครับ” พี่กนกพูดเศร้าๆ “พี่ไม่ใช่แบบที่น้องฝุ่นชอบ ก็บอกพี่มาตรงๆก็ได้ พี่รับได้”
แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดอะไรกันต่อ ชลวิทย์ก็เดินออกมาจากห้องซ้อมฯ และเดินผ่านสองคนออกไปข้างนอก
ต้นน้ำเดินตามชลวิทย์ออกไป
ฝุ่นดินเห็นทั้งสองเดินไปหยุดอยู่มุมหนึ่งของอาคารเรียน เธอจะก้าวเดินตามต้นน้ำไป
“ฝุ่น” พี่กนกเรียกเธอไว้ “พี่ว่า.. ’จารย์เตโชคงให้ต้นน้ำไปคุยกับน้องเค้า ถ้าฝุ่นอยากไปช่วยพูด ฝุ่นน่าจะเข้าไปถาม ’จารย์ก่อนนะ”
ฝุ่นดินจึงเดินกลับเข้าไปในห้องซ้อม
..
“พี่ต้นน้ำ ผมอยากอยู่คนเดียว”
“ครูโชให้พี่มาอยู่เป็เพื่อน” ต้นน้ำอธิบาย
ชลวิทย์มองหน้าเขาทั้งไม่พอใจ ทั้งสับสน ทุกอย่างมันตีกันไปหมด
“งั้นพี่อยู่เฉยๆก็ได้” ต้นน้ำบอก
ชลวิทย์มองหน้าต้นน้ำ “ไม่ใช่ผมไม่อยากเล่านะพี่ แต่ผมไม่รู้จะเล่าตรงไหนยังไง” น้ำเสียงชลวิทย์หงุดหงิดมาก
“อยากระบายอะไรก็พูดๆออกๆ มาเถอะ จะได้สบายกว่านี้” ต้นน้ำพยายามแนะนำ
“ผมมีเมียแล้วเป็ผู้หญิง ชื่อนิภาส พี่น่าจะรู้แล้ว” ชลวิทย์ไม่พอใจมาก “และถ้าผมจะชอบผู้ชาย” ใบหน้าของลมนภดลลอยเข้ามาในมโนของชลวิทย์ “ก็ไม่ใช่แบบพี่”
ต้นน้ำฟังชลวิทย์ด้วยหัวใจสลาย “น้องชล.. ทำไมใจร้ายกับพี่ขนาดนี้ พี่ยอมรับนะ เมื่อก่อน.. พี่ชอบ พี่จีบ แต่ไม่ใช่วันนี้.. วันนี้พี่อยากช่วย.. อยากทำให้เธอกลับไปซ้อมละครได้แค่นั้น.. แค่นั้นจริงๆ” พูดจบต้นน้ำก็เดินจากเขาไป
หากเป็วันอื่น..ชลวิทย์คงแคร์ความรู้สึกของต้นน้ำมากกว่านี้ .. แต่วันนี้ ..วันที่เขาสับสนในใจอย่างที่สุด .. เขาจึงได้แต่นิ่งเฉย ไม่รู้สึกเลยว่า..ตนเองทำร้ายจิตใจต้นน้ำไปมากขนาดไหน
..
ชลวิทย์เดินกลับเข้าไปในห้องซ้อมฯคนเดียว โดยที่ต้นน้ำไม่ได้กลับเข้ามาด้วย เขาเดินไปหาครูโช “ครูครับผมขอกลับบ้านก่อนนะครับ”
ครูโชมองหน้าชลวิทย์นิ่ง
ปฐวีเห็นว่าต้นน้ำไม่ได้ตามชลวิทย์เข้ามาด้วย เขาจึงแว่บออกไปดูต้นน้ำ
ครูโชพาชลวิทย์เดินไปที่มุมหนึ่งของห้อง “ครูไม่รู้หรอกนะว่าเธอมีเื่อะไรกวนใจเธออยู่ แต่ครูจะบอกเธอแค่ว่า.. ถ้าเธอคิดจนมันสับสน.. จนคิดไม่ตก..เธอจะจมอยู่กับมันยังไง .. มันก็จะสับสนจนคิดไม่ตกไปอย่างนี้แหละ”
คำพูดครูโชโดนใจชลวิทย์เต็มๆ
“เวลาที่ครูเป็แบบเธอ ครูจะวางมันลง แล้วกลับเข้าไปสนุกกับโลกในจินตนาการให้สาแก่ใจ แล้วจึงกลับมาคิดมันใหม่”
ชลวิทย์เริ่มยิ้มออก
“หรือบางทีนะ ครูก็เอามันเข้าไปทดลองในโลกจินตนาการ ลองอย่างนั้น ลองอย่างนี้ บางทีมันก็ได้คำตอบนะ หรือถ้าไม่ได้คำตอบ อย่างน้อย.. ครูก็ได้ผ่อนคลาย ครูก็จะมีแรงกลับมาสู้ใหม่” ครูโชย้ำ “แต่การที่เธอคิดวกไปวนมาอยู่อย่างตอนนี้ ไม่มีทางแก้ไขอะไรได้”
“ขอบคุณมากครับครู ผมพร้อมจะซ้อมแล้วครับ”
ครูโชยิ้มให้แล้วก็ให้ชลวิทย์ลองไปต่อบทกับฝุ่นดิน
..
ปฐวีเดินตามหาต้นน้ำตามจุดต่างๆที่เขาคิดว่าต้นน้ำจะไปอยู่ แต่ก็ไม่พบต้นน้ำเลยสักที่เดียว พอเขาจึงเดินออกมานอกตัวอาคาร ก็ได้ยินเสียงแปลกๆ..
ใช่..เสียงต้นน้ำ .. ต้นน้ำกำลังร้องไห้..!!
ปฐวีห่วงต้นน้ำมากยิ่งกว่าปกติในบัดดล เขารีบเดินตามเสียงนั่น
แต่เสียงต้นน้ำเบาลง
ทั้งที่ปฐวีน่าจะเข้าไปใกล้ตัวเขามากขึ้น แล้ว..ปฐวีก็เห็นต้นน้ำนั่งอยู่กับใครคนหนึ่ง..!!
แต่พอเห็นชัดๆ ภาพนั่น ทำใจปฐวีแหลกสลาย..
คนที่ปลอบจนต้นน้ำหยุดร้องไห้.. คือพี่นัท!!
ต้นน้ำกอดพี่นัท..ราวกับพี่นัทเป็ที่พึ่งเดียวที่ต้นน้ำมี
พี่นัทเอามือลูบหัวต้นน้ำอย่างนุ่มนวล และกระซิบกระซาบปลอบต้นน้ำอยู่
ปฐวีมองภาพนั้น.. ราวกับจะบอกใจตนเองว่าไม่จริง .. ไม่ใช่อย่างที่เห็น ..แต่อากัปกิริยาที่พี่นัทกระทำ และการตอบสนองของต้นน้ำ .. กลับยิ่งย้ำให้ดวงใจปฐวีร้าวรวด
..
ปฐวีเดินกลับมาที่ห้องซ้อมฯ ก็เห็นชลวิทย์กำลังซ้อมละครกับฝุ่นดินอย่างออกรสออกชาติ
โรมิโอชลวิทย์ยิ้มและมองจูเลียต “ .. เพื่อเรา เพื่อรักในกมล ..จูเลียต!!ข้ายอมทิ้งนามสกุลตน เพื่อให้เรารักกันสุขล้น.. ”
ฝุ่นดินในบทบาทจูเลียตทั้งใ ทั้งแปลกใจ “ .. แต่ท่านคือ โรมิโอ มอนตะคิว ถูกหรือไม่ ? .. ”
โรมิโอตอบชัดเจน “ .. ทั้งสองนามล้วนมิใช่ ข้าแค่คนซื่อ.. ที่รักเ้าด้วยใจ รักให้ระบือ .. ”
จูเลียตฝุ่นดินพอใจคำตอบของโรมิโอ จึงเปลี่ยนเื่ “ .. พ่อคนดื้อ ท่านมานี่ด้วยเหตุใด กำแพงสวนขวัญบ้านข้านั้นสูงนัก .. ”
“ .. ปีกแห่งรักพาพี่มาพบยอดดวงใจ.. ” โรมิโออ้างรัก และโมเมว่าตนคือ ‘พี่’
จูเลียตชื่นชอบคำพูดโรมิโอจนเผลอยิ้มออกมา แล้วก็นึกขึ้นได้ “ .. หากทิบอลต์ญาติข้าพบ ท่านก็บรรลัย โปรดกลับไป!! หาไม่ ท่านจะวายชีวี .. ”
แต่นั่นมิได้ทำให้โรมิโอหวั่นเกรง “ .. จูเลียต.. โปรดรู้ว่า.. ข้ารักเ้ามากมาย หากต้องตายเพราะรัก .. ”
“ .. อย่าพูดอย่างนี้.. ” จูเลียตรีบห้าม
โรมิโอพูดอย่างแย่วแน่ “ .. แม้ชีวิตต้องวอดลงตรงที่นี่ ก็ยังดีกว่ายืนยาว .. แต่ไร้รักเคียง .. ”
“ .. หากทิบอลต์พบท่าน คงฆ่าทันที .. ” จูเลียตก็ยังห่วงชายคนรักอยู่ดี
โรมิโอยิ้มให้กำลังใจจูเลียต “ .. แต่ราตรีจะซ่อนข้า .. ”
จูเลียตรีบดักคอ “.. อย่าบ่ายเบี่ยง .. ”
โรมิโอมองจูเลียตด้วยแววตาที่ชวนให้ฝุ่นดินหวั่นไหว “ .. ยิ่งตอนนี้..พี่มีรักเ้าหล่อเลี้ยง .. ก็คุ้มที่พี่เสี่ยง.. เข้ามาพบกัน .. ”
จูเลียตเห็นทุกอย่างในแววตาโรมิโอจึงอยากได้ยินเป็คำพูด “ .. โรมิโอ หากท่านรักข้ามากหลาย จงบอกง่าย ๆ ตรง ๆ เถิดนะท่าน .. ”
โรมิโอยังคงมองหน้าจูเลียตเช่นเดิม แต่เริ่มคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ “ .. พี่รักเ้าจูเลียต พี่รักมั่น ขอสาบานกับดวงจันทร์ .. ”
..
ปฐวีดูการซ้อมการแสดงฉากแสนหวาน แต่ใจเขากลับแสนขื่นขม ต้นน้ำคือรักแรกที่เขามี แต่รักนี้.. กลับกลายเป็หนามแหลมนับร้อยทิ่มแทงหัวใจเขา
..
ชลวิทย์มีความสุขมากที่เขาได้เป็โรมิโอในวันนี้ โรมิโอที่กล้าทำทุกอย่างเพื่อความรัก เพื่อให้ตนเองมีความสุขจากรักนั่น
..ตอนนี้เขาไม่สนแล้วว่า .. จะรักกับผู้ชาย หรือรักกับผู้หญิง ..ขอเพียงเป็รักที่เขารักจริง .. เขาก็จะทุ่มเททำเพื่อรักนั่น ..ดังเช่นโรมิโอทุ่มเททำเพื่อรัก
จบตอน ๙
988
