ผู้แปลกแยกที่ 6

        เฮ!!!!! เฮ!!!!! เฮ!!!!!

        เสียงโฮ่ร้องยินดีดังกึกก้องไปทั่วทุกสารทิศ ความปิติยินดีหลังปีศาจทั้งหมดถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว ถูกแสดงออกอย่างไม่ปิดกั้น 

        เรียกได้เต็มปากว่านี้คือ ชัยชนะของมนุษยาชาติก็ไม่ผิดแม้ จะเป็นการป้องกันของเมืองเล็กๆ จากปีศาจกลุ่มเล็กๆ แต่ก็ยังคงเป็นศึกระหว่างมนุษย์และปีศาจครั้งใหญ่ครั้งหนึ่ง สำคัญเหนืออื่นใดคือ ‘พวกเขารอดแล้ว ครอบครัวของพวกเขารอดแล้ว’

        ช่วงเวลาแห่งความยินดีหลังความเป็นความตาย อบอวลไปทั่วสมรภูมิเพื่อนพ้องด้านข้างกอดกันแน่นหลังผ่านสมรภูมิเป็นตายมาด้วยกัน

        ความเสียหายของกองทัพมนุษย์มีไม่มากนัก เนื่องจากปีศาจส่วนใหญ่ถูกลอร์ดวิลฟอร์ด กระทืบตายคาตีนไปทำให้ภาระของเหล่าอัศวินคนอื่นมีน้อยมาก ความเสียหายจึงน้อยลงตามไป 

        อาเทอร์เดินเข้าไปหาอีเกลที่ยืนอยู่หน้ากองทัพ ของดยุกกานัส มือขวาถูกยกขึ้นจากชายฉกรรจ์ทั้งสองยื่นมือออกมาจับกัน

        “ขอบคุณมากท่านอีเกลที่นำทัพมาช่วยเหลือ”

        “ไม่ได้ๆ ท่านไวส์เคาต์ มันเป็นหน้าที่ของพวกข้าที่ต้องปกป้องชาวโคมาเรียอยู่แล้ว”

        “อย่างไรเราก็ต้องขอบคุณท่านอีเกล และท่านดยุกกานัสที่ส่งทหารมาช่วย ยังไงเชิญพวกท่านและเหล่าทหารเข้าไปพักผ่อนในเมืองก่อนดีหรือไม่”

        “ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นขอรับท่านลอร์ด พวกข้าต้องขอตัวกลับก่อนแล้ว”

        “ถ้างั้นข้าก็ไม่รั้งท่านแล้ว ฝากขอบคุณท่านดยุกกานัสด้วย ไว้มีเวลาข้าจะไปเยี่ยม”

        “แน่นอนข้าจะไปบอกนายท่านให้ ท่านลอร์ดเองก็รักษาตัวด้วยนะขอรับ”

        หลังสนทนาเสร็จอีเกลก็ยกกองทัพนับพันกลับไป 

        ลอร์ดวิลฟอร์ด หันหลังกลับไปหาเหล่าอัศวินสหายร่วมรบ 

        “ไปเรา กลับบ้านของพวกเรากันเถอะ”

        สีหน้าและน้ำเสียงอันอบอุ่นของอาเทอร์ ย้อมใจจิตใจที่เหนื่อยล้าของเหล่าทหารหาญอบอุ่นขึ้นมา

        ….

        หลายชั่วโมงถัดมาผู้คนเริ่มออกมาจากที่หลบภัย เพื่อกลับเข้าสู่ที่พัก เด็กชายเคนอส เดินเข้ามาส่องหาเพื่อนๆ ของเขา ที่สำนักการเมือง ไม่นานจากนั้น เขาก็มองเห็นเด็กสาวคนหนึ่ง 

        “โซเฟีย!!!”

        เคนอสตะโกนเรียกเพื่อนสาวตัวนน้อย เด็กสาวหันมามองทันทีที่ได้ยินเสียงเธอวิ่งเข้ามากอดเด็กชายโดยไม่พูดอะไร 

        “เคนอสเจ้าปลอดภัยดีใช่มั้ย”

        “อืมข้า ปลอดภัยดี เจ้าหละสบายดีใช่มั้ย”

        “อืม ข้าสบายดี” 

         ทั้งสองพูดคุยกันเล็กน้อย แล้้วทันใดนั้นคน คุ้นหน้าอีกคนก็โผล่เข้ามาในขรรลองสายตา 

        “มอรัล!!!” สหายร่างท้วมถูกเรียก เด็กายร่างอ้วนที่ ไม่ได้เจอมานานวิ่งเข้ามากอดสหายที่หายหน้าไปร่วมเดินในทันที

        ..วันเวลาแห่งความสงบสุข กลับเข้ามาหาพวกเด็กๆอีกครั้ง…