(จบบริบูรณ์)ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย พร้อมระบบบังคับทำภารกิจ เอาชีวิตรอดจาก Death Flag

บทที่ 36 รู้จักเหลียงเฉินไหม

เซี่ยเสี่ยวเล่ยไม่คิดเลยว่าตัวเองจะหลงทางในหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้

"ไม่น่าเชื่อจริงๆ" เซี่ยเสี่ยวเล่ยที่เดินวนไปวนมาหลายรอบแต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะกลับบ้านของพระเอกยังไง

เธอเดินไปนั่งพักที่แปลงดอกไม้ใกล้ๆ รู้สึกไม่สบายใจที่ในเวลาแบบนี้ระบบ 666 กลับไม่ตอบเธอ 

หรือว่า AI ก็ต้องนอน โดยเฉพาะ AI ปัญญาอ่อนตัวนี้ อย่าบอกนะว่ามันชอบตื่นสาย? แต่แบบนี้มันก็ไม่เมคเซ้นส์ทางวิทยาศาสตร์นะ 

หลังจากเรียกระบบ 666 ไปสิบกว่าครั้ง แต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับ เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็เลยยอมแพ้ 

ไว้ค่อยให้ไอ้บ้านั่นมาอธิบายทีหลังก็แล้วกัน 

"เฮ้อ" นั่งพักสักพักแล้วดูเวลา เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็ตัดสินใจหาทางกลับต่อ 

บ้านพวกนี้มันก็หน้าตาเหมือนกันไปหมด แถมยังสร้างซะวกวน สร้างความลำบากใจแก่คนหลงทางอย่างเธอจริงๆ 

แถมตอนนี้เฉินลั่วลั่วยังไม่ตื่น เธอเลยไม่กล้าโทรหาอีก

"เสี่ยวเล่ย?" ในขณะที่เซี่ยเสี่ยวเล่ยก้มหน้าดูโทรศัพท์แล้วเดินไปด้วยความกังวล ก็มีเสียงคุ้นเคยดังขึ้นมาจากข้างหน้า 

"หืม?" เซี่ยเสี่ยวเล่ยเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย เสียงนี้คุ้นๆ แฮะ

"ซือหลิน?" ใช่เลย! ท่านเทพบุตรนี่เอง! 

"เป็นเธอจริงๆ ด้วย!" ซือหลินรีบเดินเข้ามาหาอย่างสนิทสนม "ฉันนึกว่าตาฝาดซะอีก! เธอมาทำอะไรที่นี่?" 

แล้วเขาก็สังเกตเห็นชุดที่เซี่ยเสี่ยวเล่ยใส่โดยไม่รอคำตอบจากเธอ "มาวิ่ง?" 

"ใช่" เซี่ยเสี่ยวเล่ยพยักหน้า เห็นว่าซือหลินก็ใส่ชุดกีฬา "นายก็มาวิ่งเหรอ?" 

"อืม" ซือหลินตอบก่อนจะถามอย่างสงสัย "เธออยู่แถวนี้เหรอ" 

"ไม่เชิง" เซี่ยเสี่ยวเล่ยตอบ "ช่วงวันหยุดก็เลยมาอยู่เป็นเพื่อนกับเพื่อนน่ะ" 

ซือหลินพยักหน้า 

"ฉันเห็นเธอเดินดูโทรศัพท์ทำหน้าเครียดๆตั้งนานแล้ว หลงทางเหรอ?" ต้องบอกว่าเทพบุตรก็คือเทพบุตร ช่างสังเกตจริงๆ 

"ถูกเผง นายนี่ฉลาดจริงๆ!" เซี่ยเสี่ยวเล่ยชมเทพบุตรสักหน่อยเพื่อกลบเกลื่อนความอับอายที่โดนจับได้ว่าหลงทาง 

"เธอก็มีมุมซุ่มซ่ามแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย ตอนที่เจอกันครั้งก่อนนึกว่าเธอเป็นคนรอบคอบซะอีก" เพราะการกระทำของเซี่ยเสี่ยวเล่ยในครั้งก่อนทำให้ซือหลินรู้สึกประทับใจ 

"มันเป็นอุบัติเหตุน่ะ" เซี่ยเสี่ยวเล่ยแก้ตัวด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่น่าเชื่อถือแบบระบบ 666 

ซือหลินเกาหัว "ไหนๆ ก็เจอกันแล้ว ไปกินข้าวเช้าด้วยกันไหม รอเพื่อนเธอตื่นค่อยให้มารับ" 

บังเอิญเจอเทพบุตรแถมยังได้ไปกินข้าวเช้าด้วยกัน มันจะมีอะไรวิเศษไปกว่านี้อีกไหม! 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยแทบอยากจะพยักหน้าเหมือนลูกเจี๊ยบจิกข้าวแล้วรีบออกเดินทาง เพียงแต่เธอยังไม่โดนความรู้สึกครอบงำ ยังจำได้ว่าเหลียงเฉินสั่งให้เธอทำอาหารเช้า 

เนื่องจากเกี่ยวข้องกับเงินเดือนของเธอ 

ฉะนั้นคงต้องบอกลาเทพบุตรแล้วล่ะ 

ขณะที่กำลังจะปฏิเสธอย่างเจ็บปวด เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็นึกอะไรขึ้นได้ มีวิธีดีๆอยู่นี่นา!

"ซือหลิน นายก็อยู่แถวนี้เหรอ" เธอแกล้งถาม 

"ใช่" ซือหลินตอบ 

"ถ้างั้น…นายรู้จักเหลียงเฉินไหม"