เมื่อมุกเข้าสู่่มัธยมปลายและเลือกที่จะเรียนต่อที่โรงเรียนเดิมในตอน ม.4 พีรู้สึกผสมปนเประหว่างความยินดีและความเหงา แม้ว่าจะมีการติดต่อกันอยู่บ้างผ่านโทรศัพท์หรือข้อความ แต่การที่มุกเรียนที่โรงเรียนเดิมและพีต้องไปเรียนที่โรงเรียนประจำจังหวัดในตัวเมืองทำให้ทั้งสองต้องห่างกันมากขึ้น
พีเข้าเรียนที่โรงเรียนใหม่ที่มีความแตกต่างจากโรงเรียนเดิมอย่างสิ้นเชิง โรงเรียนประจำจังหวัดเป็สถานที่ที่เต็มไปด้วยนักเรียนใหม่และความท้าทายที่เขาต้องเผชิญ ทั้งกิจกรรมที่ต้องเข้าร่วม เพื่อนใหม่ที่ต้องทำความรู้จัก และการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่ใหม่หมด สำหรับพีแล้ว มันเป็การเปลี่ยนแปลงที่เขาต้องใช้เวลาในการปรับตัวให้คุ้นเคย
ในขณะที่มุกเองก็มีการเปลี่ยนแปลงไม่น้อย แม้จะเรียนที่โรงเรียนเดิม แต่การที่เธอเข้าสู่ ม.4 ทำให้ต้องรับผิดชอบมากขึ้น ทั้งในเื่การเรียนและกิจกรรมต่างๆ ที่โรงเรียนจัดขึ้น มุกต้องปรับตัวให้เข้ากับความคาดหวังของผู้ใหญ่และครูผู้สอนที่้าเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวเธอ และการที่เธอไม่ได้เจอพีทุกวันอย่างที่เคยเป็ก็ทำให้เธอรู้สึกเหงาเช่นกัน
ถึงแม้ว่าใน่แรกของการเรียนที่โรงเรียนใหม่ พีและมุกจะพยายามติดต่อกันอยู่บ่อยครั้ง แต่ความห่างเหินที่เกิดขึ้นทำให้เวลาที่ใช้คุยกันในโทรศัพท์ก็เริ่มน้อยลงเรื่อยๆ แม้ว่าพีจะคอยโทรหาและส่งข้อความหามุกบ้าง แต่มุกก็ไม่ค่อยมีเวลาว่างมากนัก เธอเริ่มมีเพื่อนใหม่และเริ่มหาความสนใจใหม่ๆ ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับพี
ความรู้สึกของพีในตอนนั้นคือการสูญเสียบางสิ่งที่เขาเคยคิดว่าเป็ความสำคัญในชีวิต เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขาต้องปรับตัวใหม่ทั้งหมด ทั้งในชีวิตที่โรงเรียนใหม่ และในความสัมพันธ์ที่กับมุกที่เริ่มห่างไปเรื่อยๆ พีเริ่มสงสัยว่าการที่เขาจะกลับมาคุยกับมุกเหมือนเดิมนั้นมันจะเป็ไปได้ไหม หรือความสัมพันธ์ของพวกเขาจะกลายเป็แค่ความทรงจำที่เคยมีอยู่ในอดีต
แต่ถึงอย่างนั้น พียังคงไม่ยอมแพ้และพยายามที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ความสัมพันธ์นี้ยังคงอยู่ แม้จะมีอุปสรรคใหม่ๆ เข้ามา แต่เขาก็ไม่เคยลืมมุกและยังคงคิดถึงเธออยู่เสมอ
พีเริ่มรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในตัวเอง เมื่อเขาอายุ 15 ปี เขาเริ่มเข้าสู่วัยรุ่นเต็มตัว และความรู้สึกที่เขามีให้มุกก็เริ่มชัดเจนขึ้น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตของเขาไม่เหมือนเดิม เขารู้สึกถึงการเติบโต ความคิด ความรู้สึก และหัวใจที่เริ่มจะค้นหาคำตอบเกี่ยวกับความรักมากขึ้นเรื่อยๆ
การที่เขาคิดถึงมุกในทุกๆ วันนั้น ไม่ใช่แค่ความคิดถึงจากเพื่อนคนหนึ่ง แต่เป็ความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น พีรู้ว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังมีความสำคัญในชีวิตของมุก แม้จะห่างกันไปบ้าง แต่เขาก็ยังคงเฝ้ารอและอยากที่จะสานต่อความสัมพันธ์ที่เคยมีอยู่
หลังจากคิดมานาน พีก็ตัดสินใจที่จะโทรหามุกและนัดเธอไปกินไอศครีมที่ร้านแห่งหนึ่งใกล้ๆ บ้านของเขา ร้านนี้ไม่ใหญ่โตอะไร แต่เป็ร้านที่เขาชอบไปบ่อย และเขาคิดว่าเป็สถานที่ที่เหมาะกับการคุยเื่ราวต่างๆ กัน โดยไม่มีอะไรมากระทบหรือกดดัน
พีโทรหามุกด้วยความตื่นเต้นและใจเต้นแรง เขาคิดหลายครั้งก่อนที่จะกดโทรออก และพอได้ยินเสียงมุกรับสาย เขาก็พยายามทำตัวให้เป็ธรรมชาติที่สุด
"สวัสดี มุก... นี่พีเองนะ"
เขาพูดด้วยเสียงที่พยายามทำให้ฟังดูสบายๆ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยคำถามและความกังวล
มุกที่คุ้นเคยกับเสียงของพีและรู้สึกว่ามันแปลกไปเล็กน้อย จึงตอบกลับ
"อ๋อ สวัสดี พี มีอะไรเหรอ?"
พีมองไปที่กำแพงของห้องที่เขานั่งอยู่ เขารู้ว่าตอนนี้คือเวลาที่เขาจะต้องพูดอะไรบางอย่างที่สำคัญ
"ก็... คือ พีอยากชวนมุกไปกินไอศครีมที่ร้านใกล้ๆ บ้านน่ะ" เขาพูดอย่างลังเล แต่ก็กล้าๆ กลัวๆ
มุกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงที่ฟังดูไม่แปลกใจนัก
"ก็ได้... เราไม่มีอะไรทำพอดี" คำตอบนั้นทำให้พีรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย
พีและมุกตกลงกันว่าจะเจอกันที่ร้านไอศครีมใน่เย็น หลังเลิกเรียนของทั้งคู่ ่เวลาที่จะได้พบกันอีกครั้งทำให้พีรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เขาคิดว่าเป็โอกาสที่ดีที่จะได้พูดคุยกับมุกอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน การนัดหมายครั้งนี้ไม่ใช่แค่การไปกินขนมหวานธรรมดา แต่มันเหมือนเป็จุดเริ่มต้นของการค้นหาคำตอบในใจของพี ว่าความรู้สึกที่เขามีให้มุกนั้นจริงจังแค่ไหน
ทั้งสองจึงตกลงกันว่าจะเจอกันที่ร้านและใช้เวลาที่เหลือของวันนั้นด้วยกัน
บรรยากาศยามเย็นที่ร้านไอศครีมเต็มไปด้วยความเงียบสงบ ริมถนนที่มีแสงไฟจากร้านค้าและรถยนต์ที่เคลื่อนผ่าน แต่ภายในร้านนั้นกลับมีเพียงเสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆ มันเป็เพลงที่ช้าและเศร้า
พีและมุกนั่งอยู่ที่โต๊ะเล็กๆ ตรงมุมของร้าน ไอศครีมในถ้วยของทั้งคู่เริ่มละลายไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังคงเย็นและหวานอยู่ พีมองไปที่มุกที่กำลังตักไอศครีมเข้าปาก เขารู้สึกถึงความรู้สึกที่อบอุ่นที่มีต่อเธอ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกหวาดกลัว เพราะสิ่งที่เขากำลังจะพูดอาจทำให้ความสัมพันธ์นี้เปลี่ยนไป
"มุก..." พีเริ่มต้นประโยคด้วยเสียงที่เบาและสั่นเล็กน้อย
มุกเงยหน้าขึ้นจากถ้วยไอศครีมและมองเขาด้วยสายตาที่สงสัย
"เรา... เราชอบมุกนะ" พีพูดอย่างช้าๆ เขาพยายามไม่ให้เสียงของเขาสั่น และคิดว่าเขาควรพูดออกไปให้หมดทุกคำที่อัดแน่นอยู่ในใจ
มุกใเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของพี แต่เธอก็ยังคงนิ่งเงียบ แม้ใจจะเต้นแรง เพราะเธอไม่เคยคิดว่าเื่นี้จะเกิดขึ้นเลย
"พี..." มุกพูดขึ้นมาเสียงอ่อนๆ หลังจากความเงียบที่เกิดขึ้น
"เราไม่คิดว่า... เราจะพูดอะไรแบบนี้กับมุก" พีเริ่มรู้สึกใจเต้นเร็วขึ้น ทุกคำพูดเหมือนจะออกมาไม่ตรงกับความคิดที่เขา้าจะบอก
มุกมองพีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา
"พี... เราคิดกับพีแค่เพื่อนจริงๆ นะ" เธอตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะมีความอ่อนใจอยู่ในนั้น
มุกไม่อยากทำให้พีเสียใจ แต่ก็ต้องบอกความจริง
พีได้ยินคำตอบนั้นแล้ว รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ เขาเพียงแค่พยักหน้าและมองไปที่ถ้วยไอศครีมของตัวเองที่ตอนนี้ไอศครีมละลายไปเกือบหมดแล้ว รู้สึกเศร้าเหมือนน้ำแข็งในถ้วยนั้น
มุกเห็นท่าทางของพีที่เริ่มดูไม่ค่อยดี เธอรู้สึกผิดแต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
"เราขอโทษนะ พี แต่ตอนนี้เรามีแฟนแล้ว" มุกเสริมด้วยเสียงที่พยายามทำให้ดูอบอุ่นขึ้น
แต่ความจริงที่พูดออกไปทำให้บรรยากาศในร้านเงียบลงไปอีก
เสียงเพลงเศร้าในร้านดูเหมือนจะเป็ฉากหลังที่เหมาะสมที่สุดในตอนนี้ เสียงเพลงช้าๆ ค่อยๆ เติมเต็มความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างพีและมุก มันยิ่งทำให้พีรู้สึกถึงความเ็ปในใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นเอง และมันจะต้องผ่านไป
"เข้าใจแล้ว... ขอบคุณที่บอกเรา" พีตอบกลับไปเสียงแ่ เขาอยากจะพูดอะไรอีกมากมาย แต่มันกลับติดอยู่ในลำคอ เขาได้แต่ยิ้มบางๆ ก่อนจะเงียบลง รู้สึกว่าเวลานี้เป็เวลาที่จะปล่อยทุกอย่างไป
มุกมองพีด้วยความรู้สึกซับซ้อนในใจ เธอไม่ได้้าทำให้พีเ็ป แต่การตอบรับแบบนี้ก็เป็สิ่งที่เธอต้องทำ การที่เธอได้เปิดใจให้พีในตอนนี้ทำให้เธอรู้สึกถึงความจริงใจของพี แต่เธอก็ยังมีความรู้สึกที่แตกต่างออกไป
บรรยากาศในร้านยังคงเต็มไปด้วยเสียงเพลงเศร้า ขณะที่ทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกัน ความเงียบยังคงคลุมอยู่ท่ามกลางความรู้สึกที่แตกต่างกันในใจของทั้งคู่
หลังจากที่ทั้งสองกินไอศครีมเสร็จ บรรยากาศที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยกลายเป็ความเงียบที่ขับเคลื่อนด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทั้งพีและมุกต่างรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในหัวใจ แม้พวกเขาจะยังคงอยู่ในความเงียบที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
พีเดินข้างมุกอย่างเงียบๆ มือข้างหนึ่งติดกระเป๋ากางเกง ขณะที่อีกมือหนึ่งกำลังเลี้ยงทางเดินไปยังบ้านของมุก พีพยายามรวบรวมความคิดในหัวที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเศร้า เขา้าที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นจากที่ไหน
มุกเดินเคียงข้างพี แต่ก็รู้สึกหนักใจในความเงียบที่เกิดขึ้น เธอรู้ว่าเธอทำให้พีเสียใจ และเธอรู้สึกผิดที่ไม่สามารถตอบสนองความรู้สึกของพีได้เหมือนที่เขาคาดหวัง ความจริงมันเ็ปสำหรับทั้งคู่ แต่เธอก็รู้ว่ามันเป็สิ่งที่ต้องเกิดขึ้น
ทั้งสองเดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงรั้วหน้าบ้านของมุก เมื่อถึงจุดนี้ พีหยุดเดินและหันไปมองมุกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน พีไม่พูดอะไร แต่แค่พยักหน้าเหมือนกับบอกลาเธอในแบบที่เป็อยู่ มุกหยุดและมองพีด้วยสายตาที่ไม่สามารถอ่านออกได้ว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไร
"ขอบคุณนะ พี" มุกพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แต่มันเต็มไปด้วยความเ็ปจากในใจ
พียิ้มบางๆ และพยักหน้าเบาๆ เขารู้ว่าใน่เวลานี้ การพูดอะไรเพิ่มเติมคงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้
"ขอโทษที่ทำให้มุกรู้สึกไม่ดีนะ" เขาพูดออกไปตามความรู้สึกในใจ แม้จะรู้ว่ามันอาจจะไม่ช่วยอะไร แต่เขาก็รู้สึกว่ามันเป็สิ่งที่เขาต้องพูด
"ไม่เป็ไร พี" มุกตอบเสียงเบา ก่อนที่ทั้งสองจะเงียบไปอีกครั้ง
ในที่สุด ทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก พียิ้มให้มุกครั้งสุดท้ายและหันหลังเดินกลับไปทางบ้านของตัวเอง ส่วนมุกก็ยืนอยู่ที่รั้วหน้าบ้าน หันหลังกลับไปมองพีที่เดินห่างไป จนเขาหายเข้าไปในความมืด
มันเป็การร่ำลาแบบเงียบๆ ที่มีความรู้สึกมากมายซ่อนอยู่ ทั้งสองรู้ดีว่าไม่มีคำพูดใดที่จะอธิบายความรู้สึกทั้งหมดในตอนนี้ได้
777
