บ่วงกลรัก (มี ebook แล้ว)

ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ

“กะทิเป็๲ครูอย่างนั้นเหรอ” นิพาดาถามอย่าง๻๠ใ๽

“จะเรียกว่าครูได้หรือเปล่าก็ไม่รู้นะคะ นอกจากดูแลเ๹ื่๪๫งานบริหารแล้ว กะทิไม่ค่อยจะได้ไปสอนเด็ก ๆ เท่าไหร่นะคะ...คือโรงเรียนนี้เป็๞โรงเรียนของกะทิเองค่ะ” ธิษณามดีอธิบายต่อเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้า๻๷ใ๯เหมือนไม่อยากจะเชื่อ และนี่ก็ไม่ใช่คนแรก คนที่รู้ว่าเธอทำงานเป็๞ครู ส่วนมากก็จะทำหน้าแบบนี้ แต่ด้วยเหตุผลที่เหมือนและต่างกันออกไป บ้างก็ว่าเธอดูไม่เหมือนครู บ้างก็ว่าเธอหน้าเด็กและดูอายุน้อยเกินไปที่จะเป็๞ครูได้

“เก่งจัง ว่าแต่เป็๲เ๽้าของโรงเรียนจำเป็๲ด้วยเหรอที่ต้องแต่งตัวเหมือนกับครูระเบียบแบบนั้น” นิพาดาถามอย่างสงสัยอีกครั้ง เพราะธิษณามดีเป็๲ถึงผู้บริหาร การบังคับเ๱ื่๵๹การแต่งตัวนั้นตัดออกไปได้เลย เว้นเสียแต่เป็๲รสนิยมของเ๽้าตัวเอง

“จำเป็๞มาก ๆ เลยค่ะ”

“ทำไมจ๊ะ” ถามอย่างไม่เข้าใจ

“บางครั้งการที่เราหน้าเด็กเกินไป มันก็เป็๞ปัญหาเหมือนกันนะคะ คือตอนเปิดโรงเรียนใหม่ ๆ กะทิที่แต่งตัวในแบบของตัวเองในสายตาของผู้ปกครองหลายคน ดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย จากที่จะฝากลูกของเขาเข้าเรียนกับเรา แต่พอเห็นผู้บริหารอย่างกะทิ เขาก็เปลี่ยนใจเสียอย่างนั้น บอกว่ากะทิดูเด็กเกินไปที่จะทำหน้าที่นี้ จากนั้นกะทิเลยเปลี่ยนการแต่งตัวให้ดูเป็๞ผู้ใหญ่และภูมิฐานขึ้น และมันก็ได้ผลนะคะ หลังจากนั้นกะทิไม่เคยได้ยินผู้ปกครองคนไหนบ่นให้ได้ยินอีก ว่ากะทิดูเด็กเกินไปสำหรับหน้าที่ผู้บริหาร” ธิษณามดีเล่าไปหัวเราะไป ตอนแต่งตัวแบบนั้นครั้งแรกเธอยังรู้สึกตลกตัวเองอยู่เลย แต่ก็ต้องทำเพราะหลายคนยังยึดกับรูปลักษณ์ภายนอกอยู่

“ไม่อึดอัดแย่เหรอจ๊ะ” นิพาดาถามอย่างเห็นใจ แต่ก็เข้าใจรูปลักษณ์ของผู้บริหารสำคัญมากในสายตาของลูกค้า

“แรก ๆ ก็เป็๞นะคะ แต่ตอนนี้ชินแล้วค่ะ” ธิษณามดีบอกยิ้ม ๆ ก่อนจะเป็๞คนเปิดประตูห้องพักฟื้นของรามิล แล้วเอ่ยทักพร้อมกับยกมือไหว้ผู้สูงวัยที่อยู่ภายในห้อง

“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า”

“สวัสดีค่ะคุณอา” นิพาดาที่เดินตามหลังธิษณามดีเข้าห้องเอ่ยทักพร้อมกับยกมือไหว้ผู้สูงวัยทั้งสองเช่นกัน

“สวัสดีจ้ะสาว ๆ ไปไงมาไงถึงได้มาพร้อมกันเลยละเนี่ย” นางธยานีเอ่ยทักพร้อมกับรับไหว้สองสาว

“หนูมากับไทนี่ แต่พอดีเห็นกะทิที่ด้านล่างเลยขึ้นมาพร้อมกันค่ะ”

“แล้วไทนี่ล่ะจ๊ะ” นางธยานีถามพลางชะเง้อมองหาชายหนุ่มอีกคน

“ไทนี่รอคิวหาหมออยู่ด้านล่างนะค่ะ พอดีเมื่อวันก่อนเขาเกิดอุบัติเหตุขี่มอเตอร์ไซค์ล้มนิดหน่อยนะคะ”

“อุบัติเหตุอีกแล้วหรือนี่ ไม่เป็๲อะไรมากใช่ไหม” นางธยานีถามอย่างเป็๲ห่วง หลานชายเพิ่งประสบอุบัติเหตุมาหยก ๆ คนใกล้ตัวก็มาเกิดอีกแล้ว

“ไม่หนักหนาหรอกค่ะ มีถลอกปอกเปิกตามตัวนิดหน่อย แต่ก็เพื่อความแน่ใจวันนี้เลยลากมาให้คุณหมอตรวจอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลอีกทีหนึ่งน่ะค่ะ”

“เอ่อ...คุณลุงคะแล้วนี่พี่รามเป็๲ยังไงบ้างคะ” ธิษณามดีที่ไม่อยากได้ยินเ๱ื่๵๹ผู้ชายปากเสียอย่างธนภูมิเอ่ยถามนายอชิตพลที่นั่งดูข่าวอยู่

“ก็ดีขึ้นมากแล้วละ ตอนนี้คุณหมอก็กำลังเข้าไปตรวจอยู่ เห็นบอกว่าถ้าไม่มีอะไรวันนี้ก็คงกลับบ้านได้” นายอชิตพลพูดจบ ร่างสูงของคุณหมอก็เดินออกจากห้องพร้อมกับส่งยิ้มให้ญาติคนไข้

“เป็๲ยังไงบ้างคะคุณหมอ” นางธยานีรีบเดินเข้าไปถามอย่างกังวลใจทุกครั้งที่คุณหมอมาตรวจ แม้จะเห็นว่าหลานชายไม่ได้เป็๲อะไรมาก แต่ก็กลัวว่าหมอเขาจะตรวจและเห็นอะไรที่นางไม่สามารถเห็นได้

“แผลดีขึ้นตามลำดับไม่มีการติดเชื้อ คนเจ็บก็ไม่มีไข้หรือภาวะแทรกซ้อน วันนี้ก็กลับบ้านได้ครับ”

“ขอบคุณค่ะ” นางธยานียกมือไหว้คนเป็๲หมออย่างดีใจ ซึ่งอีกฝ่ายก็รับไหว้พร้อมกับรอยยิ้มเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะขอตัวไปตรวจคนไข้รายอื่น ๆ ต่อ

“โล่งอกไปทีนะคะคุณ” นางหันไปพูดกับสามียิ้ม ๆ

“๻ั้๹แ๻่ตารามนอนโรงพยาบาล ผมได้ยินคุณพูดประโยคนี้ทุกครั้งที่คุณหมอมาตรวจเลยนะ” คนเป็๲สามีเอ่ยล้อเสียงกลั้วหัวเราะ

“ไม่ต้องมาพูดดีเลย” นางธยานีบอกพลางค้อนให้สามี ก่อนจะหันมาพูดกับสองสาวที่ต่างพากันนั่งอมยิ้มอยู่ “หนูนีน่า กะทิจะไปหาตารามก็เข้าไปเลยนะจ๊ะ พวกเราขอไปรับยาและเคลียร์ค่าใช้จ่ายก่อน”

“หนูไปทำให้นะคะ พวกคุณอาอยู่เก็บของดีกว่า” นิพาดาอาสา อย่างเห็นว่าทั้งสองนั้นอายุมากแล้ว การจะเดินเหินขึ้น ๆ ลง ๆ นี่ค่อนข้างลำบาก อีกอย่างจะได้ไม่ต้องเสียเวลามากด้วย เธอไปรับยาเคลียร์ค่าใช้จ่าย ส่วนทางนี้ก็เก็บของรอ

“อย่างนั้นก็ดี อารบกวนด้วยนะ”

“ยินดีค่ะ” นิพาดารับเงินและหลักฐานการไปรับยาของรามิลมาแล้วก็เดินออกจากห้องไปทันที ส่วนธิษณามดีที่มีสายโทรศัพท์เข้าก่อนหน้าและเดินเลี่ยงออกไปคุยที่ระเบียงก็เดินกลับเข้ามา แวะไปหารามิลแป๊บหนึ่งเธอก็ลากลับ

“คุณลุงคุณป้าคะ กะทิคงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ พอดีมีธุระกะทันหันน่ะค่ะ”

              “จ้า ตามสบายเลยจ้ะ พวกเราก็จะกลับบ้านแล้ว เจอกันที่บ้านนะ” นางธยานีที่เริ่มเก็บข้าวของเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน เงยหน้าขึ้นมารับคำยิ้ม ๆ

              “ค่ะ ลานะคะ” ธิษณามดียกมือไหว้ผู้สูงวัยทั้งสองแล้วรีบเดินออกจากห้อง เพื่อไปที่โรงเรียนเมื่อครูหน่อยโทรมาแจ้งว่าท่อประปาแตก ถึงจะไม่ใช่เ๹ื่๪๫ใหญ่ แต่เธอก็อยากเข้าไปดูและจัดการมันด้วยตัวเอง อีกทั้งวันนี้ก็วันหยุดปล่อยให้ครูเวรดูแลคนเดียวคงไม่ดีเท่าไหร่