ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

"นี่....เนื้อนี้มัน อร่อย!!!! มาก!!!! ""โอ้วสวรรค์!!! อร่อย!!! ""ท่านพ่อท่านแม่ข้าตายตาหลับแล้วอร่อย!!!! ""หลงเอ๋อ สิ่งนี้เรียกว่าอะไรนะ""หมูหันขอรับท่านพ่อ ท่านว่ามันจะขายได้หรือไม่"แน่นอนว่ามันขายได้ แต่ก็ขึ้นอยู่กับราคาด้วยว่าจะขายเท่าไร"ข้าไม่อยากจะขายมันเลย!!! ข้าจะกินมันให้หมด!!! ง่ำๆๆ กร้วมๆๆ "อาหารเย็นวันนั้นคือหมูหันกับหน่อไม้ผัดพริกแกงใส่หมู หมูหัน 7 ตัวเลี้ยงคน 157 คนได้สบายๆ เพราะหมูแต่ละตัวก็หนัก 17-18 กก. หรือ ประมาณ 36 เหลียงต่อหนึ่งตัว ตัวที่เล็กที่สุด และอร่อยที่สุดก็คงเป็นหมูขาวโบ๊ะตัวที่ซานหลงหันเองกับมือ ทุกคนกินกันพุงกางจนแทบจะลุกเดินไม่ได้ อี้หลันกันหมูเอาไว้ 5 ตัวสำหรับขายในวันพรุ่งนี้"เอาละทุกคน ถึงเวลาประมูลแล้ว!!! ข้าพเจ้าจะขอเสนอ หมูหัน 1 ตัวเข้าประมูล มันมีน้ำหนัก 34 เหลียง การประมูลครั้งนี้เพื่อเอาราคาที่ได้ ไปตั้งเป็นราคาขายหมูหันในวันพรุ่งนี้ เสียงของอี้หลันคนสวยดังก้องกังวานขึ้น"ของดีๆ แบบนี้ข้าให้ 35 เหรียญทองไม่เสียดายเลย""ข้าให้ 40""ข้า 41""ข้า 50!!!! ""เอาไปเลย 65!!! ""เก็บเอาไว้อมเล่นเถอะข้าให้ 69!!! " ราคาประมูลจบลงที่ 69 เหรียญทอง เมื่อไม่มีใครเสนอราคาต่อ การประมูลจึงจบลง หมูหัน 34 เหลียง ราคา 69 เหรียญทอง ตกอยู่เหลียงละ 2 เหรียญทองกับอีก 2 เงิน ราคาเนื้อหมูปกติอยู่ที่ 50 เงินต่อหนึ่งเหลียง หมูหันนี้ราคาพุ่งถึง 4 เท่าของราคาเนื้อหมูปกติเลย"สองเหรียญทอง ต่อหนึ่งเหลียง แพงไปไหมเจ้าคะ"อี้หลันเอ่ยถามความเห็นซานหลง"เจ้าว่าแพงไหมล่ะ"ซานหลงถามกลับ แพงหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนซื้อ หมูหันนี้จะขายให้ใคร ของมันมีจำนวนจำกัด ไม่ใช่จะมีมากมาย หมูหนึ่งตัว ขายให้คนได้แค่ 30 กว่าคนเท่านั้น ถ้าทุกคนซื้อแค่หนึ่งเหลียงต่อคนละนะ แต่ในจะเป็นแบบนั้นหรือ"สำหรับข้าไม่แพงเลยเจ้าคะ และอีกอย่าง มันมีน้อย และข้าจะเรียกเจ้านี้ว่า จิงจู 金豬 (หมูทอง) "หลังจากที่หมูหันหนังกรอบๆ สีทองออกขายได้ไม่นาน นามของ จิงจู金豬 ดังก้องกังวานไปทั่วล่า เหล่าบรรดานักกินทั้งหลายต่างเรียกขานนามของ จิงจู 金豬 ให้เป็นหนึ่งในอาหารที่ ก่อนตายต้องได้กิน จิงจู 金豬ขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ยอดสั่งจองยาวเหยียดไปหลายเดือน ราคาของมันพุ่งขึ้นราวกับพลุไฟ ที่ทะยายขึ้นสู่ทองฟ้า จนสุดท้ายจิงจู 金豬 1 เหลียงขายในราคา 4 เหรียญทอง อี้หลันกำหนดให้ ทำ จิงจู 金豬 เพียงแค่วันละ 15 ตัวเท่านั้น ราคาของมันจึงทรงตัวไม่เคยตก ของเลียนแบบถูกทำออกมาไม่ขาดสายแต่ทั้งหมดล้วนไม่สำเร็จ การลองผิดลองถูกใช่จะสำเร็จกันได้ง่ายๆ และที่สำคัญรสชาติของมันไม่เหมือนกันกิจกรรมรอบกองไฟหลังกินข้าวเสร็จนี้ ซานหลงริเริ่มจัดขึ้นเมื่อ สามวันก่อน ทุกกลุ่มจะต้องทำการแสดงการละเล่นหนึ่งอย่าง ไม่ว่าจะเป็น เล่านิทาน การแสดงละครเวที หรืออะไรก็ตามที่พอจะคิดได้ เสนอขึ้นมาให้ซานหลพิจารณา ถ้าเห็นว่าดี บันเทิง ซานหลงก็อนุญาต กิจกรรมเล็กๆ นี้ทำให้ทุกคนรู้จักกันมากขึ้น รักใครกลมเกลียวกันมากขึ้น บทละคร บทร้องรำทำเพลง เล็กๆ น้อยๆ ถูกซานหลงหยิบเสริมเติมแต่งให้พวกเขาทำ เป้าหมายก็เพื่อ ละลายพฤติกรรม ให้ทุกคนปรับตัวเข้าหากันได้ง่ายขึ้น มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเร็วขึ้น การท่อง คุณธรรมพื้นฐาน 8 ประการหลังจบกิจกรรมก่อนแยกย้ายก็เป็นสิ่งที่ซานหลงกำหนดขึ้นมา"ท่านพ่อ ของที่ลูกต้องการได้มาหรือยังขอรับ"เช้าตรู่ของวัน ซานหลงยืนคุยกับบิดาอยู่ที่รั้วหน้าบ้านพัก ทั้งคู่ตื่นพร้อมกันทุกวัน เพื่อเร่งทำกิจของตนให้เป็นไปตามแผนที่วางไว้"ได้มาแล้ว 50 คัน สายธนูอีก 120 เส้น เจ้าก็รู้ ว่าซื้อทีละมากๆ ไม่ได้""ขอรับ ไม่เป็นไร ให้เน้นไปที่สายธนูก็ได้ขอรับ ตัวคันธนู ข้าลองทำดูแล้วไม่อยากนัก ดีที่มีชั่งไม้อยู่ในกลุ่มคนของเราด้วย 2-3 คน""เจ้าจะทำอะไรกันแน่"ซานหูอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น ใจจริงก็ไม่อยากถามออกมาเลย เพราะครั้งก่อนบุตรชายก็บ่ายเบี่ยงที่จะตอบคำถาม แล้วหนึ่งหน"ท่านพ่อ ท่านว่าโจรพวกนั้นจะลงมือเมื่อไร! "เด็กหนุ่มไม่ตอบคำในทันที แต่ถามเปิดหัวเรื่องขึ้นมาก่อน"ข้าไม่รู้ ที่แน่นเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว ได้แต่ภาวนาไม่ให้พวกมันไม่เจอเรา แต่ยังไงเราก็ยังมีหวัง บางทีเราอาจจะดวงดีก็ได้ จากอดีตที่ผ่านมาพวกมันไม่เคยเข้าปล้นเมืองหน้าด่านแห่งนี้เลย! เราอาจจะไม่ถูกปล้นอย่างที่คาดการเอาไว้""ข้าไม่เคยมีดวง ท่านเองก็เช่นกันท่านพ่อ เราจะหวังพึ่งดวงลมๆ แล้งๆ แบบนั้นไม่ได้หรอก และอีกอย่าง การคงอยู่ของพวกมัน น่าสงสัยไม่น้อย ท่านว่าไม่แปลกหรือ ที่พวกมันปล้นสะดมมาหลายปี แต่หนีรอดปลอดภัยไปได้ทุกครั้ง คนใหญ่คนโตในเมืองนี้ต้องมีอะไรกับโจรอินทรีแน่ๆ ""เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ""หรือว่าท่านไม่คิดแคลงใจ"แน่นอนว่าซานหู่เองก็คิดเช่นเดียวกันกับบุตรชาย แต่จะทำอย่างไรได้ เขาได้แต่ภาวนา ขออย่าให้เป็นเช่นนั้น หากเป็นจริงอย่างที่คิด ก็คงเป็นความโชคร้ายของประชาราษฎร์ในบ้านเมือง"การฝึกพลธนูไม่ใช่เรื่องง่าย เจ้าก็รู้ ถึงมีธนูมากมายแต่ไม่มีคนยิงก็ไร้ค่า""ข้ารู้ แต่ข้าจะทำธนู ที่แม้แต่เด็ก 5 ขวบปี ก็ยิงมันได้ และยิงได้เม่นราวกับจับวาง..."เสียงของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่น แววตาประกายสะท้อนอยู่ในความมืด มองทอดไปยังกำแพงดินสูงสี่เมตรของค่าย ที่บัดนี้มันทำเสร็จแล้ว"เจ้า...ทำได้เช่นนั้นหรือ"ซานหู่เอ่ยออกมาด้วยเสียงอันแหบพร่า ถ้าบุตรของมันทำเช่นที่กล่าวได้จริงๆ น้ำหนักที่กดทับอยู่ในบ่าของมัน คงได้มลายหายไปสิ้น มันมองดูความมีชีวิตชีวาของผู้คนที่นี่ ด้วยความเจ็บปวดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เมื่อรู้ว่าสักวัน จะมีกองโจรเข้ามาพราก รอยยิ้มของพวกเขาไป หรืออาจจะพรากแม้กระทั่งชีวิตและลมหายใจ ไปจากพวกเขา โดยที่ตนไม่สามารถทำอะไรได้ มากไปกว่าสู้จนตัวตาย หนึ่งเดือนเลยผ่าน ผู้คนที่นี่ ล้วนแล้วแต่เป็นดังครอบครัวของเขา ความรู้สึกนี้เด่นชัดขึ้นทุกเมื่อเชื่อวันที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในค่ายแห่งนี้"ท่านคอยดู ข้าไม่เคยทำให้ท่านผิดหวังไม่ใช่หรือ"มันจ้องมองเข้าไปใน ดวงตาอันคมกล้าของบุตรตน ไม่มีความลังเลให้เห็นแม่เพียงนิดในคำพูดที่เอ่ยออกมา คำที่กล่าวออกมาเป็นดั่ง คําประกาศิตของกษัตรที่ตรัสแล้วต้องเป็นไปตามนั้นบุตรของมันโตแล้ว...รอยยิ้มแห่งความหวังของมันปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง นับจากวินาทีนี้ ตัวมันเลือกที่จะเชื่อคำของบุตรชาย อย่างไร้ข้อกังขา ปัญหาทุกอย่างได้ถูกยกออกจากบ่าของมันแล้ว และมีคนที่มีความสามารถมากกว่ามารับภาระนี้ไป คือ ซานหลง"กำแพงดินเสร็จแล้ว เจ้ามีแผนอะไรอีกหรือไม่""ตั้งนั่งร้านบนกำแพง สูงขึ้นไปอีกเท่าตัวขอรับ ทำเหมือนกำแพงชั่วคราว แต่เว้นช่องเอาไว้ เป็นช่วงๆ เหมือนหน้าต่าง แล้วก็อย่าลืม เอาดินโคลนกับฟางฉาบทับไม้ไผ่ด้านนอกเอาไว้ด้วยนะขอรับ ป้องกันการติดไฟ เสร็จแล้ว ข้าจะทำของเล่นขึ้นไปติดบนนั้นทีหลัง""ของเล่น!! อะไรหรือ""ธนูยักษ์ ที่ยิงม้าขาดครึ่งในศรเดียว""มีด้วยหรือ ของแบบนั้น เจ้าจะพูดเกินจริงไปหรือไม่""กำลังจะมี ท่านคอยชมได้เลยขอรับ"เห็นท่าทางมั่นใจของบุตรชายแล้ว มันก็ไม่ถามอะไรขึ้นมาอีก"คันธนูพวกนั้นอยู่ที่โรงเก็บวัตถุดิบใช่หรือไม่ขอรับ"เด็กหนุ่มเอ่ยถาม เขาจัดแจงธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว และหมายจะไปทำงานต่อทันที บิดาพยักหน้ารับ กิ่งหลิวกับเกลือแกงยังคาอยู่ในปาก"เรือยังลงน้ำไม่ได้ ต้องทิ้งไว้อีกหนึ่งวัน วันนี้หม่าเหลียงและช่างไม้ ต้องต่อเรืออีก 2 ลำ งานนี้เขาจะไม่เข้าไปทำด้วย เพราะเขาตั้งใจจะ ทำหน้าไม้ขึ้นมาเสียที ของก็มาแล้วจะรีรออะไรอีกไม่ได้ความมืดยังคงปกคลุมท้องนภา หูแว่วเสียงสกุณากู่ร้องขัน ทุกชีวิตต่างรอคอยดวงตะวัน ทุกคืนวันจะผันไปมิอาจคืน ร่างของหนุ่มผู้ย้อนคืนกาลเวลา เดินฝ่ายอดหญ้าเตี้ยๆ ที่เต็มไปด้วยน้ำค้างอันเย็นเฉียบ มุ่งตรงไปยังลานวัสดุ ทันทีที่ใกล้เข้ามาเสียงค้อนตอกลิ่มกระทบไม้ดัง ปั้ง! ๆๆๆ ออกมาเป็นระยะๆ ให้ได้ยิน ไม่ได้มีเพียงเขาเท่านั้นที่ห่วงการงานที่ต้องทำ คนของเขาเองก็เช่นกัน ในอู่ต่อเรือชั่วคราว พี่น้องสกุลหม่ากับช่างไม้ และช่างเหล็ก อีก 3-4 คนกำลังง่วนอยู่กับการประกอบเรือตามแบบ นายน้อยทิ้งแบบเอาไว้ให้ รูปที่วาดอยู่บนกระดาษ มีรายละเอียดและคำบรรยายอย่างชัดเจน จึงไม่อยากเย็นนักที่จะเข้าใจมัน"ช่วยกันยกกราบเรือขึ้นอีกหน่อย ข้าจะตอกลิ่มแล้ว""โอ้!!! ฮึบ!!! "ปั้ง! ๆๆ เสียงสั่งงานกันโฉงเฉงดังออกมาแต่เช้ามืด แสงไฟจากเทียนไขเล่มใหญ่ส่องสว่างพอให้ได้มองเห็น ด้วยสายตาที่ชินกับมันแล้วของคนยุคนี้ มันจึงไม่เป็นปัญหามากนัก ที่จะทำงานภายใต้แสงไฟร่ำไรเช่นนี้"อ่าวนายน้อย! มาแต่เช้าเลยนะขอรับ"หม่าเหลียงร้องทัก"ว่าจะมาหาหูหมูย่างกินเสียหน่อย""ฮ้าๆๆ ไม่มีหรอกขอรับ รอบนี้ ให้สองพี่น้องโยธาไปหมด"จิวเถา กับ ซูกวนได้รับฉายาว่าพี่น้องโยธาก็เพราะว่ามันสองคน รับหน้าที่ดูแลงานก่อสร้าง เป็นหลัก ไม่ว่าจะเป็นบ้านดิน หรือกำแพงดิน ตอนนี้มันสองคนชำนาญงานและแม่นยำในเรื่องนี้ที่สุด จะเป็นรองก็แค่นายน้อยคนนี้เท่านั้น

สิ่งที่พระเอกคิด VS สิ่งที่ได้ 555+

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

47.อย่าหวังพึ่งดวงเพราะพวกเราไม่มีมัน

คล้ายกับเรื่องซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

47.อย่าหวังพึ่งดวงเพราะพวกเราไม่มีมัน

คล้ายกับเรื่องซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้