คุณแฟนแสนห่วย Im not single [Win:Siangwan]

        Ep. 39

         สามเดือนต่อมา

        บ้านไออุ่นรัก

        "เด็กๆ ถ้าไม่อิ่มลุกขึ้นไปเติมได้นะคะแต่ต้องต่อแถวให้เป็นระเบียบเรียบร้อยและอย่าลืมขอบคุณทุกครั้งเวลารับของจากผู้ใหญ่ เข้าใจไหม?"

        "ครับ/ค่ะ"

        "เด็กๆที่นี่น่ารักจัง แต่ละคนมีสัมมาคารวะมารยาทดีใช้ได้เลย พูดจาก็มีหางเสียงทุกคนน่าเอ็นดูเสียจริง"

        "นั่นสิ ถ้าไปเจอข้างนอกคงไม่มีทางรู้เลยนะว่าจริงๆแล้วชีวิตเด็กๆต้องผ่านอะไรมาบ้าง ดูไม่เหมือนเด็กที่เคยมีปัญหาครอบครัวมาก่อนเลย"

        "เป็นเพราะว่าแม่ครูที่ได้อุทิศตัวอบรมสั่งสอนเด็กๆอย่างตั้งใจ แล้วก็เป็นทั้งพ่อและแม่ที่ให้ความรักความอบอุ่นแก่พวกเขาน่ะสิ"

        "ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะเป็นเพราะว่าเด็กๆน่ารักและนิสัยดีว่าง่ายกันทุกคนอยู่แล้วต่างหากน่ะค่ะ อีกอย่างเป็นเพราะได้กินขนมอร่อยๆของคุณยายทุกเดือนเลย"

        "แหม... แม่ครูล่ะก็ ฮิฮิ ชมกันไปชมกันมาวันนี้คงไม่จบสักที เอาล่ะ เด็กๆคงจะอิ่มข้าวกันแล้ว ได้เวลาเตรียมของหวานแล้ว" วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบหนึ่งขวบของน้องเวย์ ฉันเลยพาน้องเวย์มาเลี้ยงอาหารน้องๆที่นี่เพื่อฉลองวันเกิดน่ะ ทุกคนก็อยู่ที่นี่ด้วยทั้งยายฉัน คุณพ่อคุณแม่ของวิน แล้วก็ไวท์กับแฟนด้วย

         ฉันกับวินคุยกันว่าถึงจะเป็นวันเกิดของลูกแต่เราก็ไม่ได้ให้มีการเป่าเค้กหรือร้องเพลงกันที่นี่เพราะกังวลว่าบางทีน้องๆอาจจะรู้สึกไม่ดีเพราะบางคนในนี้ไม่เคยมีแม้แต่เค้กสักก้อนในวันเกิดของเขา หลายคนไม่เคยเป่าเทียนเค้กวันเกิดด้วยซ้ำ เพราะงั้นฉันเลยไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องร้องเพลงและเป่าเค้กอะไรพวกนั้น แค่เตรียมเค้กมาและจัดใส่จานแบ่งให้เด็กๆได้ทานกัน ส่วนอย่างอื่นที่นอกเหนือไว้ค่อยทำที่บ้านแค่ครอบครัวของเราก็ได้

         "ได้ยินว่าวันนี้เป็นวันเกิดของน้องเวย์ สุขสันต์วันเกิดนะคะ หนูขอให้น้องเวย์มีความสุขตลอดไป"

         "ขอบคุณค่ะ ทานเยอะๆนะ เอาเค้กอีกมั้ย? ^^"

         เหมี๊ยว เหมี๊ยว~~~

        "มัมมา~"

        เหมี๊ยว...

        "นั่น..เสียงองุ่นหรือเปล่าคะแม่ครู?" น้องเวย์ที่อยู่ในอ้อมแขนของฉันก็หันซ้ายหันขวาตามเสียงที่ได้ยิน ก่อนที่น้องคนหนึ่งจะพูดขึ้น องุ่นที่ว่าคงจะหมายถึงแมวที่กำลังส่งเสียงร้องอยู่ตอนนี้แน่เลย

         "ใช่เสียงองุ่นจริงๆด้วย" แม่ครูยืนนิ่งอย่างตั้งใจฟังเสียงนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเดินออกไปข้างนอกตามหาที่มาของเสียง

         "เดี๋ยว แล้วเธอจะออกไปกับเขาทำไม?"

         "ดูลูกชายวินซะก่อนเถอะ" ก็เจ้าลูกหมูของเขานั่นแหละ ยื่นมือบิดตัวจะให้ฉันพาออกไปข้างนอกให้ได้เลย น้องเวย์คงจะจำได้ว่าเป็นเสียงนั้นที่เขาเคยได้ยินจากหนังสือเสียงสัตว์ที่พ่อกับแม่เคยเปิดให้ฟังน่ะ

         "ที่นี่เลี้ยงแมวด้วยหรอคะ?"

         "อ๋อ เป็นลูกแมวที่ถูกเอามาปล่อยทิ้งไว้น่ะค่ะ"

         "ใช่ค่ะ พี่เสียงหวาน องุ่นเป็นแมวที่น่ารักแล้วก็ขี้อ้อนมาก พวกเราทุกคนก็เลยชอบเล่นกับองุ่นค่ะ"

         "แต่เราเดินวนอยู่ตรงหลายรอบแล้วนะคะทำไมได้ยินแต่เสียง ไม่เห็นตัวสักที"

         "องุ่น!" เสียงเด็กๆกับแม่ครูเริ่มร้องเรียกหาลูกแมวที่เอาแต่ส่งเสียงร้องให้ได้ยินแต่ไม่ยอมโผล่ออกมาให้เจอ

        เหมี๊ยววว~~

         "อยู่ไหนนะ.."

         เหมี๊ยว...

         "เอ๋...แม่ครูขา เจอแล้ว! เจอองุ่นแล้วค่ะ องุ่นอยู่บนต้นไม้!"

        "ห๊าา ตายแล้ว ทำไมถึงได้ขึ้นไปสูงขนาดนั้นล่ะ" ทุกขึ้นหันมองตามนิ้วเล็กๆที่ชี้ขึ้นไปบนต้นไม้ก็เจอลูกแมวสีส้มยืนขาสั่นอยู่บนนั้นจริงๆ

         เหมี๊ยว!!!

         "องุ่น! ไม่ต้องกลัวนะ พวกเรามาช่วยแล้ว"

         เหมี๊ยว...

         "ทำยังไงดี อยู่สูงขนาดนั้นเราจะช่วยองุ่นลงมาได้ไง"

         "เดี๋ยวผมปีนขึ้นไปเองครับแม่ครู"

         "ไม่ได้นะจ้อย ต้นไม้นั้นสูงจะตายเด็กตัวเล็กๆจะปีนไปได้ไง มันอันตรายนะ" ฉันยืนมองแม่ครูกับเด็กๆที่แหงนหน้ามองเจ้าองุ่นที่ติดอยู่บนต้นไม้พลางร้องเหมี๊ยวๆขอความช่วยเหลืออย่างน่าสงสาร แต่ตอนนี้วินกับคนอื่นๆแล้วก็เด็กๆบางส่วนยังนั่งกินข้าวกันอยู่ข้างในน่ะ เอาไงดี...วินกับไวท์อาจจะช่วยได้นะ

        "นะ ช่วยองุ่นลงมาที น่าสงสารออก"

        "มึงนั่นแหละปีนขึ้นไปเลยไอ้ไวท์"

        "อะไรเฮีย ผมรีบอยู่นะครับ ต้องกลับไปส่งหนูดีที่บ้านแล้วพ่อเขาโทรตามไม่หยุดเลยเนี่ย รีบไปกันเถอะที่รักก่อนที่ฉันจะโดนพ่อเธอตัดหัว ผมไปก่อนนะครับทุกคน"

        "สวัสดีค่ะ สุขสันต์วันเกิดนะคะน้องเวย์ตัวน้อย"

        "ผมไปนะเฮีย...ถึงผมอยู่ก็ต้องเป็นเฮียอยู่ดีนั่นแหละ คิดดูสิครับ ถ้าเฮียช่วยไอ้เจ้านั่นลงมาได้ น้องเวย์จะภูมิใจในตัวพ่อแค่ไหน เฮียจะกลายเป็นฮีโร่ในสายตาลูกชายไปเลยนะ สู้ๆนะเฮีย!"

        "ไอ้ไวท์! ไอ้ไวท์เดี๋ยวก่อนสิวะ! ไอ้...." พูดแล้วก็รีบจูงมือหนูดีออกไปทันที ตอนนี้เด็กๆทุกคนเลยหันไปจ้องวินแทนพร้อมกับเจ้าองุ่นที่ยังคงส่งเสียงร้องอยู่เรื่อยๆ

        "วิน....."

        "ไม่! ขึ้นไปได้แม่งก็ต้องลงมาเองได้ดิวะ ทีตอนขึ้นไม่เห็นต้องใครอุ้มมันขึ้น"

        "พ่อน้องเวย์....."

        "...เฮ้อออออ" ฉันไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้เขาจะรู้สึกยังไง แต่มีสายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เขาคนเดียวตอนนี้ก็คงมีคิดบ้างแหละ ถึงจะไม่ใช่คนรักสัตว์แต่จะปฏิเสธสายตาอ้อนวอนของเด็กๆได้จริงหรอ

        "ปับปา....." เอาสิ เจอเสียงนี้ของลูกชายเข้าไปฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าพ่ออย่างเขาจะยังเมินได้อยู่อีกมั้ย

        "โถ่โว้ย! ทำไมชีวิตกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ มึงนี่มันตัวปัญหาของแท้เลยไอ้องุ่น!"

        เหมี๊ยว...

        "วิน ขึ้นไปอีกสิ ชักช้าเดี๋ยวน้องก็ตกลงมาก่อนหรอก ตัวสั่นหมดแล้วนะ"

        "มาปีนเองเลยมั้ยล่ะ พูดมากชิบหาย" ตอนนี้เด็กๆที่อยู่ข้างในก็พากันออกมาช่วยลุ้นว่าวินจะพาเจ้าองุ่นลงมาได้มั้ย ทั้งยายฉันและพ่อกับแม่ก็ช่วยเชียร์กันยกใหญ่ น้องเวย์ก็ไม่น้อยหน้ากระโดดดึ๋งๆอยู่ในอ้อมแขนฉัน กองเชียร์เยอะขนาดนี้เขาต้องภูมิใจที่ได้ช่วยเจ้าองุ่นนะ

        "เอ้ะ! นั่น..."

        "อะไรหรอคะแม่?" อยู่ๆแม่ก็ชี้ไปที่เจ้าองุ่นแล้วก็เหมือนกำลังตกใจกับอะไรสักอย่าง

        "เฮ้ยยย งู!!" ฉันได้แต่ยืนนิ่งพูดอะไรไม่ออกในขณะที่เด็กๆทุกคนต่างก็ร้องเสียงดังด้วยความตกใจ แต่ฉันแม้แต่จะอ้าปากก็ทำไม่ได้มันเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะและลมหายใจก็สะดุด งูที่อยู่บนต้นไม้คงจะเป็นเหตุผลที่องุ่นเอาแต่ยืนสั่นอยู่ที่เดิมไม่กล้าขยับไปไหนแต่ตอนนี้วินกำลังปีนขึ้นไปและเข้าใกล้เจ้าองุ่นมากขึ้นอยู่ห่างกันเพียงแค่เอื้อมเท่านั้น

        "เชี่ยยย งู!!"

        "ไอ้วิน!/ว้ายย วิน..ลูก!/พ่อวิน!!"

        "ไม่นะ!!! วิน!!" ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากเหตุการณ์ที่วินยื่นมือไปคว้าองุ่นมากอดไว้พร้อมๆกับงูก็ฉกเข้าหาวินอย่างรวดเร็ว แต่ที่มันน่าใจหายไปมากกว่านั้นคือ สามีฉันกำลังตกมาจากต้นไม้ที่เขาปีนขึ้นไปสูงเกือบถึงยอดเพื่อช่วยลูกแมว

        "แม่ครูคะพ่อน้องเวย์ถูกงูกัด/พี่เขาตกลงมาจากด้วยไม้ด้วยครับ" ได้โปรด..อย่าเป็นอะไรนะ...

        โรงพยาบาล

        "....หวานขอโทษ ฮึกกกก ขอโทษ ฮื่ออออ ตื่นสิวิน..." สวรรค์ไม่ได้ฟังคำอ้อนวอนของฉันสินะ

        "เสียงหวานลูก ทำใจให้สบายเถอะนะ.." มืออบอุ่นลูบผมฉันเพื่อปลอบประโลมแต่ในใจฉันตอนนี้มันไม่ไหวจริงๆกับภาพที่เห็นตรงหน้า ร่างสูงของสามีที่มีผ้าสีขาวคลุมตั้งแต่หัวจนถึงปลายเท้า ฉันเจ็บที่หน้าอกเหมือนหัวใจดวงนี้มันกำลังแหลกสลาย

         พลั่กกกกกก~~~

         "คุณ.. หนูหวาน มามัวยืนทำอะไรกันอยู่ตรงนี้?"

         "คุณ...ฉันสงสารหนูเสียงหวานจัง ฮึกกกก ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับครอบครัวเราด้วย" คุณแม่ร้องไห้เสียงสั่นแล้วกอดซบคุณพ่อที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา ฉันก็อยากจะกอดร่างผู้ชายตรงหน้าเหมือนกันแต่จากนี้ไปคงไม่มีอีกแล้ว

         "ออกไปข้างนอกกันเถอะ ป่านนี้ไอ้...."

         "คุณพ่อกับคุณแม่ออกไปก่อนเถอะค่ะ หนูขอเวลาสักพักนะคะ ฮึกกกกกก"

         กึกกกก!!! แอ๊ดดดดด~~

         "มัวทำอะไรกันอยู่เนี่ยพ่อ พยาบาลเรียกแล้วรีบไปจ่ายค่ายาเร็วผมไม่มีกระเป๋าตังค์ติดตัวมา"

        "...........?!?"

        "เธอ...ร้องไห้ทำไม?" ผู้ชายคนนั้นใครกัน..ทำไมหน้าเหมือนวินขนาดนี้ แถมยังเรียกคุณพ่อว่าพ่ออีก

         "วิน...นี่ลูก"

         "อือ มันแค่ตกต้นไม้"

         "ตะ...แต่เมื่อกี้หมอบอกว่าผู้ชายคนนี้ตายเพราะถูกงูมีพิษกัดมานี่คะ" นี่มันอะไรกันน่ะ ฉันได้ยินเด็กๆพูดว่าวินถูกงูกัดนี่นา

         ครึ่งชั่วโมงก่อน

         "ไม่นะ!!! วิน!!"

         "ว้ายยย หนูเสียงหวาน! คุณคะหนูเสียงหวานเป็นลมไปแล้ว/เรียกรถพยาบาลเร็ว!" เสียงตะโกนพูดคุยกันอย่างวุ่นวายกับเสียงร้องไห้จ้าของลูกนั่นคือเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนที่ทุกอย่างจะมืดไปแต่อย่างเดียวที่ฉันรู้สึกได้คือฉันกอดน้องเวย์ไว้แน่นมาก

         "ฮึกกกก วิน..ไม่นะ"

         "ฟื้นแล้วหรอหนูเสียงหวาน"

         "คุณแม่คะ แล้ว..วินล่ะคะ ฮึกกกก วินอยู่ไหน"

         "พ่อเขาเรียกรถให้พาไปโรงเรียนพยาบาลก่อนแล้ว ส่วนเราค่อยตามไปทีหลังนะลูก" หลังจากนั้นฉันกับคุณแม่ก็นั่งแท็กซี่ตามวินมาที่โรงพยาบาลโดยฝากน้องเวย์ให้ยายดูแลไปก่อน

         โรงพยาบาล

         "ขอโทษนะคะ คนไข้ที่โดนงูกัดมา.."

         "อ๋อ อยู่ในห้องนั้นครับ ..ขอโทษด้วยนะครับที่เราช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ได้เพราะพิษงูแล่นเข้าสู่หัวใจเร็วมาก ทำให้ระบบหัวใจล้มเหลวอย่างฉับพลัน ไม่มีวิธีที่จะช่วยได้เลยเราพวกพยายามกันอย่างสุดความสามารถแล้วครับ" นั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันกับคุณแม่ต้องมายืนร้องไห้อยู่ในห้องนี้แต่...

        ปัจจุบัน

         "ร้องไห้ทำไมวะหวาน? มานี่ดิ!" ตัวฉันถูกวินดึงเข้าไปกอดทำให้น้ำตาฉันมันยิ่งไหลลงมาเยอะกว่าเดิม ฉันคิดว่า...เขาจะไม่อยู่กับฉันซะแล้ว คิดว่าจะไม่ได้กอดผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแล้วซะอีก ฉันเพิ่มแรงกอดรัดร่างสูงตรงหน้าแน่นขึ้นเหมือนว่ากลัวเขาจะหายไป

         "โอ้ะ! ซี๊ดดดดด กอดแน่นไปมั้ยวะ ตัวฉันมันยังช้ำเพราะตกต้นไม้อยู่นะ"

         "วะ...หวานขอโทษ ฮึกกกก หวานรักวินนะ"

         "อืม ถ้ารักก็อย่าไล่ฉันไปปีนต้นไม้อีก.. เข้าใจมั้ย"

        .............................................................................

         แกร๊กกกกก~~~

         "จะออกไปไหนแต่เช้า?" ซวยแล้วสิ ตั้งแต่ที่เขาเริ่มกลับไปร้องเพลงเหมือนเดิมได้สองสามเดือนแล้วก็ตื่นเกือบเที่ยงตลอดแล้ววันนี้เกิดอะไรขึ้นถึงได้ตื่นเช้าขนาดนี้

         "เอ่อ...คือหวาน...จะออกไปข้างนอกกับมะนาวน่ะ"

         "อีกแล้ว?"

         "ก็..ซื้อของนิดหน่อย ของใช้ลูกด้วยไง"

         "ไม่ใช่ว่าเธอกำลังมีอะไรปิดบังฉันอยู่หรอกใช่มั้ย?"

         "หื้มมมม พูดเรื่องอะไรน่ะหวานไม่เห็นจะเข้าใจเลย"

         "แน่ใจ?" กำลังจะก้าวขาออกจากห้องอยู่แล้วเขาจะตื่นขึ้นมาทำไมตอนนี้เนี่ย คนยิ่งโกหกไม่เก่งอยู่นะ ก็ฉันไม่ได้จะไปซื้อของจริงๆน่ะสิแต่..นัดกับขวัญและเด็กๆไว้น่ะ ป่านนี้มะนาวก็คงใกล้ถึงคอนโดแล้วด้วย

         "อื้ออออ อะไรของวินเนี่ย~" อารมณ์ไหนของเขากันจู่ๆก็มาอ้อนแบบนี้ เข้ามาคลอเคลียฉันทั้งที่อุ้มลูกอยู่นี่นะ ทำอะไรก็ไม่รู้

         "ถ้าฉันจับได้ว่าเธอโกหก รู้ใช่มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

         "อ้ะ!!! อย่านะ! ทำอะไรหัดระวังบ้างสิ ต่อหน้าลูกนะ! อีกอย่างถ้าไวท์เปิดประตูออกมาเจอจะทำยังไง" ฉันก็เข้าใจอยู่หรอกนะว่านิสัยเขาเป็นแบบนี้ไม่สนใจและไม่แคร์ใครแต่แบบนี้มันเกินไปหน่อยมั้ย ก็วินกระชากฉันไปจูบไม่พอยังฝังเขี้ยวคมๆของเขาลงที่ซอกคอฉันด้วยขนาดน้องเวย์ใช้มือป้อมๆทุบลงที่ไหล่วินหลายต่อหลายครั้งก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดจนฉันต้องบิดเข้าหน้าท้องแข็งๆของเขานั่นแหละถึงได้ยอมผละออกในที่สุด

         "จัดสักรอบก่อนไปมั้ย? เมื่อคืนแม่งฉันยังไม่ทันเสร็จเลย ลูกหมูตื่นมาขัดจังหวะแย่งนมของฉันไปดูดซะก่อน โคตรเซ็ง.." เขาบอกว่านมของเขาแต่สายตาคมคู่นั้นดันจ้องมองหน้าอกฉันไม่วางตา

         "มะนาวคงจะรอแล้วน่ะ"

         "ช่วงนี้เธอออกไปกับเมียไอ้หมอเพ้นท์ตอนเช้าบ่อยนะ ปกตินัดกันทีไรเห็นออกเที่ยงไม่ก็บ่าย ถามจริง...ออกไปทำอะไรกันแน่?"

         "กะ..ก็...เอ่อ อ๋อ ถ้าไปตอนบ่ายน้องเวย์ก็ง่วงน่ะสิ ออกไปตอนเช้านี่แหละลูกจะได้สดชื่น หวานไปก่อนนะ"

         "เดี๋ยว!"

         "อะ...อะไรหรอ?"

         "แล้วจะกลับกันกี่โมง?"

         "ก็..ซื้อของ กินข้าวเที่ยงด้วยกันแล้วก็กลับมั้ง หวานทำอาหารไว้ให้แล้วอยู่ในหม้อถ้าจะกินก็อย่าลืมอุ่นใหม่อีกทีนะ ปลุกไวท์ลุกมาทานข้าวด้วยล่ะ หวานไปล่ะ"

         ปังงงงงงง!!!!

         "เฮ้อ~~ เกือบไปแล้ว" ฉันกระชับกอดลูกอย่างโล่งใจ ขวัญบอกว่าเมื่อวานเป็นวันเกิดของลูกฝาแฝดแล้วก็ตรงกับวันหยุดพอดีก็เลยพาลูกๆมาเที่ยว ถ้าสองแฝดครบรอบหนึ่งขวบเมื่อวานก็แสดงว่าน้องเวย์เกิดก่อนแค่เดือนเดียวเองนะเนี่ย ตั้งแต่วันนั้นที่วินช่วยลูกแมวจนพลัดตกต้นไม้นี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วแต่เรื่องนี้ฉันไม่ได้บอกมะนาวกับขวัญหรอกนะ ก็มันน่าอายจะตายไปนี่นา..ไปยืนร้องไห้ให้ใครก็ไม่รู้แถมยังเข้าใจผิดคิดเขาว่าเป็นสามีตัวเองอีก

         "ทำไมช้าจังล่ะเสียงหวาน มะนาวมารอนานแล้วนะว่ากำลังจะโทรหาอยู่พอดีเลย"

         "พอดีว่าวันนี้วินตื่นเช้าพอดีน่ะก็เลยคุยนานนิดหน่อย แต่มะนาวไม่ต้องห่วงนะ หวานไม่ได้บอกหรอก...ความลับของเรายังคงเป็นความลับอยู่" ฉันทำท่ารูดซิปปากแล้วกระพริบตาส่งให้

         "โอเค งั้นเรารีบไปกันเถอะ"

         "อืมมม... งึม~~"

         "อุ้ยย วันนี้พี่เวย์ของน้ามะนาวแต่งตัวหล่อจังเลย ขอหอมแก้มคนหล่อหน่อยนะค้าบ~~"

         ........................................................................

         "ขอบคุณที่มาส่งนะมะนาว"

         "จ้ะ วันนี้สนุกมากเลยเด็กๆเข้ากันได้ดีจัง เห็นแบบนี้มะนาวก็ชักอยากจะมีเป็นของตัวเองบ้างแล้วสิ"

         "ใช่มั้ยล่ะ ลูกของมะนาวกับหมอเพ้นท์ต้องออกมาน่ารักมากแน่เลย"

         "พี่สะใภ้..กลับมาแล้วหรอครับ?"

         "อ้าว อื้อพี่เพิ่งมาถึงน่ะ แล้วนี่ไวท์กำลังจะออกไปหาหนูดีหรอ?"

         "ครับ ผมไปนะครับ สวัสดีครับ สวัสดีครับเพื่อนพี่สะใภ้"

         "จ้า มองแว๊บเดียวก็รู้เลยว่าเป็นน้องวิน พี่เวย์ก็แอบหน้าตาคล้ายอาเขาอยู่เหมือนกันนะ"

         "เคยมีคนเข้าใจผิดคิดว่าน้องเวย์เป็นลูกไวท์ด้วยนะ คนเป็นพ่อตัวจริงโมโหใหญ่เลยล่ะ"

         "ฮ่าๆๆๆ ถ้ามะนาวไม่รู้ก็คงคิดเหมือนกัน รีบขึ้นห้องเถอะพี่เวย์แก้มแดงหมดแล้ว" น้องเวย์หลับไปตั้งแต่อยู่บนรถแล้วล่ะดีนะที่ให้กินข้าวก่อนเรียบร้อยแล้ว ได้กินอิ่มก่อนนอนแบบนี้คงจะยาวหลายชั่วโมงเลย

         "กลับมาแล้.... อ่าว" ฉันเอ่ยทักเมื่อเปิดประตูเข้าห้องมา คิดว่าจะเจอวินนั่งดูทีวีอยู่ซะอีก แต่ไม่เจอแฮะสงสัยตื่นมาตอนเช้าแล้วกลับไปนอนอีกแน่เลย ฉันจัดการปูที่นอนเล็กๆของลูกใกล้ๆกับโซฟาก่อนที่จะว่างร่างอ้วนกลมของลูกชายลงให้ได้นอนสบายๆบนที่นอนนุ่มๆ ผมบางๆเปียกชื้นเล็กน้อยเพราะอยู่ข้างนอกนาน

         "แม่ขอโทษน้องเวย์นะครับที่พาออกไปตากแดดข้างนอกซะนานเลย" ฉันนั่งมองลูกหลับไม่เคยเบื่อเลยและไม่อยากละสายตาไปจากเขาแม้แต่วินาทีเดียว แก้มยุ้ยๆนั่นน่ามันเขี้ยวที่สุด อดไม่ได้ที่จะก้มลงไปหอมแก้มลูกชายฟาดใหญ่

         "แม่รักน้องเวย์นะครับ^^"

         แอ๊ดดดดด~~

         "รอตั้งนาน..กว่าจะเข้ามา"

         "อุ้ย! วิน ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะ"

         "ตกใจทำไม? ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ" เป็นใครก็คงตกใจเหมือนกันทั้งนั้นแหละเปิดประตูห้องเข้ามาก็เจอชีเปลือยนั่งรออยู่บนเตียงแบบนี้ ถามมาได้ว่าตกใจทำไม ลองเป็นฉัน...ไม่สิ ถ้าเป็นฉันที่นั่งตัวเปลือยรอวินอยู่บนเตียงแทนแบบนั้นคงโดนกระโจนเข้าใส่มากกว่าตกใจละมั้ง

         "-/////-

         "หน้าแดง... เขิน?"

         "หวานเปล่าซะหน่อย รีบลุกไปใส่เสื้อเดี๋ยวนี้เลย"

         "ฉันรู้ว่าเธอก็อยาก อย่ามาทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อนน่า ก็แค่เดินเข้ามาแล้วนั่งคุกเข่าลงตรงนี้ ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง"

         "วิน!"

         "ให้ไว"

         "ตะ..แต่ นี่มันเพิ่งจะบ่ายโมงเองนะ"

         "แล้วไง?"

         "ก็ลูก..."

         "ลูกหลับ ฉันรู้เพราะเห็นตั้งแต่ตอนที่เธอยืนคุยกับเมียไอ้หมอข้างล่างแล้ว" ถ้าตอนนั้นเขาอยู่ระเบียงห้องก็คงเห็นส่วนหน้าของคอนโดทั้งหมด และตอนนั้นวินคงออกไปทำอะไรที่หน้าระเบียงถึงได้เห็นตอนที่มะนาวมาส่งฉันน่ะ

         "กินข้าวแล้วยัง?"

         "อย่ามาเฉไฉเปลี่ยนเรื่องน่า ข้าวจะกินตอนไหนก็ได้ แต่ฉันต้องได้กินเมียตอนนี้"

         "ทำไมเอาแต่ใจแบบนี้เนี่ย"

         "ไม่ดีหรอวะ? ไม่ได้หาได้ง่ายๆตามข้างทางนะเว้ย ผัวที่ทั้งหน้าตาดีแล้วเอาก็เก่งแบบฉันน่ะ"

         "อ้ะ!!!!"

         "ชักช้า เดี๋ยวลูกหมูแม่งก็ตื่นก่อนพอดี" ตัวฉันโดนวินกระชากไปแล้วผลักให้นอนลงบนเตียงโดยมีร่างแกร่งที่ตึงแน่นไปด้วยมัดกล้ามในแต่ละส่วนคร่อมฉันไว้

         "วิน....ลูกอยู่ข้างนอกคนเดียวนะ"

         "ฉันรู้ แล้วก็รู้ว่าไอ้หมูเวย์ไม่ใช่เด็กที่จะตื่นขึ้นมางอแงถ้าไม่ใช่เพราะหิว และฉันมั่นใจว่าเธอคงไม่ปล่อยให้ลูกอดข้าวอดน้ำก่อนนอนกลางวันหรอก ถ้าท้องอิ่มมันคงตื่นอีกที่สี่โมงเย็น ไอ้ไวท์ก็ออกไปหาเมียมันแล้ว ตอนนี้ทางสะดวก ฉันกับเธอมีเวลาสามชั่วโมง และฉันจะปล่อยให้เธอพักแค่ยกละห้านาทีเท่านั้นภายในสามชั่วโมงนี้ ฉันต้อง 'เอา' ให้คุ้ม"

         "แต่ว่าหวาน....อื้ออออ อืมมมม์" นี่เขาคิดคำนวณไว้ขนาดนี้เชียวหรอ วินทำฉันใจเต้นแรงอีกแล้วบอกตรงๆว่าฉันก็อยากเหมือนกันนั่นแหละ แต่แบบนี้มันไม่โรแมนติกเอาซะเลย มันไม่มีวิธีไหนที่จะหวานกว่านี้เลยหรอ สักนิดก็ยังดี

         "นิ่งทำไม?" ฉันไม่ตอบแต่จ้องตาวินนิ่งๆ เมื่อกี้เขาตะโบมจูบฉันอย่างต้องการและโหยหาแต่ก็ต้องผละออกก่อนจะมองหน้าฉัน

         "พูดจาหวานๆให้ฟังบ้างสิ"

         "เฮ้ย เธอก็รู้ว่าฉันทำแบบนั้นได้ที่ไหน"

         "นะ หวานอยากได้ยิน"

         "ไม่! ฉันจะเอาเธอ!"

         "อ้ะ! อื้อออ ไม่ ถ้าไม่พูดขอเพราะๆ ก็อย่าหวังว่าจะได้" วินพยายามจะดึงทิึ้งชุดเดรสกระโปรงที่ฉันใส่อยู่ออกแต่พอฉันไม่ยอมก็จ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง ฉันบอกแล้วไงว่าถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันอาจจะกลัวจนยอมทำตามใจเขาทุกอย่าง แต่ตอนนี้ไม่แล้ว..จ้องมาฉันก็จ้องกลับ เอาสิ!

         "หึ เดี๋ยวเอาเรื่องว่ะ"

         ".............."

         "โอเค! เธออยากได้ยินคำไหนล่ะ เมียจ๋า...ขอผัวเอาองคชาตแข็งๆเสียบร่องรักของเมียได้มั้ยครับ.. แบบนี้?"

         "............." ฉันเริ่มนับในใจแล้วนะ

         "งั้นต้องการแบบไหนล่ะวะ?"

         ".............." หนึ่ง

         "เฮ้อออออ เสียงหวาน อารมณ์ไหนวะเนี่ย"

         ".............." สอง

         "โอเค! ฉันรักเธอ! ขอเอาหน่อย!!"

         ".............." สาม

         "ฉันรักเธอเสียงหวาน รักลูกของเรา ตั้งแต่เจอเธอฉันก็ไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนอีก"

         "..............." -////-

         "ฉันมันโคตรหลงร่องเธอหัวปักหัวปรำ หน้าอกเธอฉันก็ชอบ ถึงจะมีลูกแล้วเธอก็ยังสวยที่สุดในสายตาฉัน"

         "................"

         "เวลามองเธอทำอาหาร ทำความสะอาดห้อง เวลามองเธอเลี้ยงลูกของเราฉันก็ยิ่งรู้สึกรักเธอ ออกไปข้างนอกฉันก็คิดถึงแต่หน้าเธอ กลับบ้านมาก็อยากรักเธอทุกคืน ฉันชอบฟังเธอบ่นถึงจะพูดว่ารำคาญ"

         "................"

         "แต่ทั้งหมดชีวิตฉันให้เธอคนเดียว เธอจะทำอะไรกับฉันก็ได้เพราะทั้งร่างกายและหัวใจฉันมันเป็นของเธอ ฉันมันทั้งรักทั้งหลงเมียจนโงหัวไม่ขึ้น เสียงหวานโว้ย! ขอผัวเอาหน่อย!"

         "อร้ายยย!!! ฮ่าๆๆๆๆ วิน... โอเค โอเค รู้แล้ว อื้อออ ทำเบาๆสิ กรี๊ดดดด วิน!!!" นี่แหละวิน คงไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มแล้วล่ะ ผู้ชายคนนี้มีคนเดียวในโลกจริงๆ เขาคือสามีและพ่อของลูกฉันเอง...

         *********the end*********

         คุณแฟนแสนห่วย I'm not single (วิน-เสียงหวาน) จบแล้ว...เรื่องนี้ใช้เวลาหลายเดือนเลย TT ขอโทษนะคะ และขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่ยังรอนิยายของไรท์เสมอ แล้วมาพบกันใหม่กับตอนพิเศษ ไรท์จะพยายามมาให้เร็วขึ้น...

         และเรื่องต่อไป หมอเพ้นท์-มะนาว ฝากติดตามด้วยนะคะ ????????????????????