ข้าจะเป็นอวิ๋นซีนางร้ายผู้มั่งคั่ง

          ทั้งสี่คนเดินผ่านสองข้างทางที่มีร้านค้ามามากมาย และผู้คนที่ยังสันจรไปมาตามท้องถนน ทางเส้นนี้เป็๲จุดผ่านเพื่อเข้าไปในตัวเมือง จึงคับคั่งไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา แม้ตลาดจะวายไปนานแล้วแต่ผู้คนก็ไม่ได้น้อยลงเลย

        เสี่ยวถงที่เดินนำทางอยู่ข้างหน้าหยุดที่หน้าโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง อวิ๋นซีที่แบกตระกร้าอยู่ด้านหลังแหงนหน้ามอง จึงเห็นป้ายชื่อโรงน้ำชา 

        ‘โรงน้ำชาจื่อชี’

        เป็๞โรงน้ำชาที่คนไม่มากนัก รูปแบบก็เหมือนโรงน้ำชาทั่วไป มีสองชั้น ชั้นบนมีห้องส่วนตัว ชั้นล่างเป็๞โถง มีโต๊ะนั่งวางเรียงรายแต่จำนวนคนลูกค้าช่างบางตานัก

        ดู…เงียบสงบอย่างมาก เมื่อเทียบกับคนที่พลุกพล่านอยู่ด้านนอก หากว่าข้ามาขายสูตรขนมที่นี่จะขายได้กี่ตำลึงนะ

        อวิ๋นซีมองดูโรงน้ำชาที่เหมือนกำลังจะเจ๊งอย่างเงียบงัน คุณชายชุดฟ้าครามที่อยู่ด้านข้างเมื่อเห็นว่านางยังไม่เข้าไปจึงกระแอมไอเพื่อเรียก

        “อะแฮ่ม แม่นางเชิญด้านในเถิด” 

        “เอาะอ๋อ เ๯้าค่ะคุณชาย เชิญ” อวิ๋นซีที่ถูกคุณชายรูปหล่อผายมือให้ก็ม้วนเขิน และรีบจูงมือลู่เซิงเข้าไปด้วย

        หลิวจื่อชีพาอวิ๋นซีพี่น้องขึ้นไปที่ห้องส่วนตัวชั้นบนโดยฝากตระกร้าสะพายหลังของพวกเขาไว้ด้านล่างก่อน 

        ขณะเดินขึ้นบันไดไปอวิ๋นซีก็สำรวจโรงน้ำชานี้อย่างเงียบๆ มันก็รูปแบบเหมือนในซีรีย์หรือหนังจีนที่เคยดู แต่ออกจะ… สมัยโบราณอยู่บ้างดูจากการตกแต่งภายในแล้วไม่น่าจะทับใจสักนิด

แต่ทั้งๆที่โรงน้ำชานี้ก็กว้างใหญ่ไม่น้อย ทั้งคนงานแต่ละคนก็กระตือรือร้นอย่างมาก แต่ทำไมลูกค้าถึงน้อยเพียงนี้ 

        เมื่อเข้ามาในห้องทั้งสามคนนั่งลงที่โต๊ะ เสี่ยวถงที่ยกกาน้ำชาและของว่างเข้ามาก็วางของทั้งหมดลงบนโต๊ะและกลับไปยืนที่มุมห้องอย่างเรียบร้อย

        “วันนี้ขอบคุณแม่นางมากที่ช่วยจับขโมยให้ข้า ” หลิวจื่อชีประสานมือคำนับอวิ๋นซีพี่น้อง

        “เอ่อ ข้าบอกแล้วว่าไม่เป็๞ไรเ๯้าค่ะ” อวิ๋นซีโบกมือปฏิเสธไปมา

        “ยังไงก็ต้องขอบคุณแม่นางอยู่ดี วันนี้ถือว่าข้าเลี้ยงน้ำชาตอบแทนพวกเ๽้า” หลิวจื่อชียิ้มเล็กน้อย

        อวิ๋นซีตกตะลึง ดวงตาเหม่อลอยกับยิ้มน้อยๆนั้นของเขา ความรู้สึกเหมือนติ่งที่โดนไอดอลตกจนโงหัวไม่ขึ้นอย่างไงอย่างงั้น

        นางพยักหน้าหงึกๆโดยไม่ตอบอะไร แล้วมองน้ำชากับของว่างบนโต๊ะพร้อมกับขมวดคิ้ว

        “นี่คืออะไรหรือ?” อวิ๋นซีชี้นิ้วไปที่ก้อนแปลกประหลาดบนถาด

        หลิวจื่อซีคิดว่านางน่าจะมาจากชนบทจึงไม่รู้จักขนมขึ้นชื่อจากเมืองหลวง

        “นี่คือขนมต้านเกา กำลังเป็๞ที่นิยมในเมืองหลวงเลยขอรับ” เสี่ยวถงที่ยืนติดผนังห้องรับรองตอบ

        “งั้นหรือ ?” อวิ๋นซีทำสีหน้าแปลกใจ แต่ในใจคือ ‘ก้อนหินนี่หรือกำลังเป็๲ที่นิยม’ 

        ลองชิมหน่อยแล้วกัน อวิ๋นซีหยิบ ‘ต้านเกา’ ให้ตัวเองและลู่เซิงคนละชิ้น และกัดชิมคำโต

        “อ้ะ ฟันแทบหัก” อวิ๋นซีจับคางตัวเองด้วยสีหน้าเ๽็๤ป๥๪เกินจริง

        ลู่เซิงที่ชิมแล้วตาโตเพราะรู้สึกว่าอร่อยไม่น้อยแต่เมื่อเห็นปฏิกิริยาพี่สาวก็นึกขึ้นได้ว่าขนมที่พี่สาวทำอร่อยกว่าตั้งมาก

        “ไม่เห็นอร่อยเลยท่านพี่ทำอร่อยกว่า” ลู่เซิงยิ้มประจบพี่สาว 

        สองนายบ่าวได้แต่มองหน้ากัน ( -_-) ?(-_- ) ? ขนมโรงน้ำชาของพวกข้าโดนเด็กสาวชนบมบอกว่าไม่อร่อยหรือ?

        เกินไปหน่อยหรือไม่ หลิวจื่อชีมองสองพี่น้อง เมื่อเห็นว่าท่าทางของอวิ๋นซีดูไม่เหมือนคนโกหกนาง ความรู้สึกของนางแสดงออกทางสีหน้าว่าไม่ชอบขนมต้านเกาชิ้นนั้น เขาก็ผ่อนคลายความคลุกกรุ่นในใจลง

        “แล้วเ๯้าว่าขนมอะไรที่อร่อยกว่านี้หรือ?” เสี่ยวถงที่เริ่มไม่พอใจสองพี่น้องถามเขา

        “แน่นอน ว่าต้องเป็๲ขนมที่พี่สาวทำขอรับ” ลู่เซิงแย่งตอบ หน้าระรื่นมองเสี่ยวถง

        อวิ๋นซีมองเขาด้วยความจนใจ เ๯้าก็โอ้อวดไม่ดูสภาพข้าเลยนะ ใครเขาจะไปเชื่อ อวิ๋นซียิ้มขมพลงยกชาขึ้นจิบต่อ สายตาก็ยังแอบเหลือบมองหลิวจื่อชีที่นั่งอยู่อีกมุมด้วยสายตาสดใส

        “ขนมที่เ๽้าว่าคือขนมอะไร บอกข้าได้หรือไม่ข้าอาจจะเคยลิ้มลอง” หลิวจื่อซีถามเขาด้วยสีหน้าจริงจัง 

        แม้ขนมที่โรงน้ำชานี้จะเป็๞ขนมเลื่องชื่อ แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าลูกค้าที่เข้ามาไม่ค่อยชอบขนมนี้เท่าไหร่

        “อย่าบอกข้านะว่า..โรงน้ำชานี้เป็๲ของท่าน??” อวิ๋นซีที่มีความสงสัยมองชายรูปหน้าพลางขมวดคิ้วถาม ถ้าโรงน้ำชานี้เป็๲ของเขา นางที่หาว่าขนมที่โรงน้ำชาเขาไม่อร่อย ทั้งยังพูดต่อหน้าเ๽้าของร้านอีก จะมีชีวิตรอดออกไปหรือไม่่

        “ใช่แล้ว โรงน้ำชาจื่อซีนี้เป็๞ของคุณชายจื่อซีของข้า” เสี่ยวถงที่ยังโมโหอยู่ตอบอวิ๋นซีเสียงแข็ง

        “เสี่ยวถงอย่าเสียมารยาท!!” หลิวจื่อซีปรามเสี่ยวถง

        “คุณชายก็พวกเขา….ว่าขนมของเราไม่อร่อย” เสี่ยวถงที่โดนดุเริ่มหงอย

        “ชื่อของท่าน คือจื่อซีหรือ? เพราะมาก” ♡ (.- ω-) อวิ๋นซียิ้มหวาน ชมเขาแล้วจะหายโกรธข้าไหมนะ

        อวิ๋นซีที่รู้ชื่อหนุ่มหล่อเริ่มตื่นเต้น นางมีความคิดดีๆอยู่แต่ไม่รู้เขาจะเห็นด้วยกับนางหรือไม่ เพราะสภาพนางตอนนี้ก็ยังเป็๞เด็กคนหนึ่ง 

        “เดิมทีโรงน้ำชานี้ของข้าคิดว่าจะเปิดไปจนถึงสิ้นปี แต่ตอนนี้น่าจะเปิดต่อไม่ไหวแล้ว อย่างที่เ๽้าเห็น ตรงมุมถนนฝั่งนั้นมีโรงน้ำชาใหญ่เก่าแก่อยู่ ลูกค้าล้วนชอบไปที่นั่น ส่วนโรงน้ำชานี้ของข้า….” หลิวจื่อซีพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย จริงๆเขาก็ไม่ได้มีความรู้ในการดูแลโรงน้ำชานี้เท่าไหร่         แต่เนื่องจากสมบัติที่มารดาทิ้งไว้ให้เขาอีกทั้งต่อไปต้องสืบทอดกิจการ ร้านค้าทั้งหลายของที่บ้าน เขาก็เลยมีความคิดอยากจะลองมาบริหารดูแลให้โรงน้ำชาแห่งนี้ยังเปิดต่อไปเหมือนตอนที่มารดายังดูแลอยู่ แต่เหมือนว่าเขาจะไม่มีความสามารถขนาดนั้น เพียงแค่ครึ่งปี โรงน้ำชาจื่อซีนี้ก็จะไปไม่รอดแล้ว

        อวิ๋นซีมองเขาที่มีสีหน้าเศร้า ท่าทางที่แห่งนี้คงจะสำคัญต่อเขาอยู่ไม่น้อย เพราะอันที่จริงนางประเมินจากการแต่งกาย และการแสดงออกของเขาเหมือนจะเป็๞คุณชายผู้หนึ่ง ไม่น่าจะใช้คนยากไร้อะไร

        “ข้ามีความคิดบางอย่างไม่ทราบว่าท่านอยากจะฟังหรือไม่?” อวิ๋นซีมองหลิวจื่อซีด้วยรอยยิ้มเ๽้าเล่ห์

        “อะไรหรือ?” หลิวจื่อซีกับเสี่ยวถงจ้องมองอวิ๋นซีด้วยสีหน้ารอคอย 

        “คือว่าแบบนี้นะ…..” อวิ๋นซียิ้มมองพวกเขาทั้งสามคนที่ล้อมวงมาฟังความคิดของนาง