เริ่มต้นเช้าวันที่สองของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ซินหยานนอนลืมตาขึ้นมาก่อนจะหันมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างห่อเหี่ยวใจ ยิ่งมองไปทางไหนก็เจอแต่ป่าเขาเช่นนี้ยิ่งทำให้นางหงุดหงิดจนอยากจะกระชากผมยาวๆของเทพชราสิบแปดมงกุฏนั้นมาตัดทิ้งเล่นๆยิ่งนัก จะให้นางไปเกิดทั้งทีให้ไปเกิดที่ที่ดีกว่านี้สักหน่อยไม่ได้หรืออย่างไรกัน คิดแล้วก็ได้แต่นอนถอนหายใจอยู่บนที่นอนเก่าๆอยู่เช่นนั้น ก่อนจะหยุดความคิดที่อยากจะฆ่าเทพเอาไว้แล้วลุกออกจากที่นอนไปล้างหน้าบ้วนปากที่โอ่งน้ำหน้าบ้าน
หลังจากกินข้าวต้มง่ายๆเป็อาหารเช้าแล้วนางก็เดินไปหยิบตะกร้าสะพายหลังพร้อมกับหยิบมีดและธนูก่อนจะเดินออกมาจากบ้านแล้วหยิบกระบอกไม้ไผ่ออกมาตักน้ำใส่ลงไปในตะกร้า วันนี้ซินหยานตั้งใจว่านางจะออกไปสำรวจป่ารอบๆนี้ดู เผื่อว่านางอาจจะโชคดีเจอผักป่าหรืออะไรก็ตามที่เธอจะสามารถนำมาทำอาหารกินได้บ้าง
จะว่าไปก็ถือว่านางโชคดีอยู่สักหน่อยที่พ่อของเ้าของร่างยึดอาชีพเป็นายพรานมาหลายปี อีกทั้งความรู้ความสามารถก็ถูกถ่ายทอดมาให้กับซินหยาน นั่นจึงทำให้นางมีความรู้และมีความสามารถในการล่าสัตว์หรือหาของป่าอยู่บ้าง แต่ก็อย่างที่บอกนั่นแหล่ะ แม้ว่าจะเป็พรานป่าแต่ก็ไม่สามารถจะล่าสัตว์ออกไปขายได้ทุกวัน เพราะพ่อของนางเป็อดีตโจรูเาที่ทางการตามล่าอยู่ตลอดยังไงล่ะ
และเพราะสาเหตุนี้จึงทำให้ความเป็อยู่ของทั้งสามคนนั้นไม่ได้ดี การใช้ชีวิตอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆเช่นนี้ไม่ใช่เื่ง่ายเลยสักนิด แต่ถึงจะเป็อย่างนั้นครอบครัวนี้ก็ยังมีความสุขและสามารถใช้ชีวิตอยู่กันมาได้ตั้งหลายปี
ซินหยานเดินเข้าไปในป่าเรื่อยๆ สายตาก็สอดส่องมองหาอะไรก็ตามที่สามารถเก็บกลับไปกินที่บ้านได้ นางเดินมาได้ไม่นานก็เจอกับต้นมันเทศอยู่เยอะมาก จากความทรงจำของเ้าของร่างนั้นนางคิดว่าซินหยานคนเดิมคงจะไม่รู้จักมันเทศแน่ๆ 'หรือว่าคนในยุคนี้จะยังไม่รู้จักมันเทศกัน ถ้าเช่นนั้นข้าก็โชคดีแล้ว ได้อาหารเพิ่มแล้วเรา ฮ่าฮ่าฮ่า' ซินหยานได้แต่คิดอยู่ในใจอย่างมีความสุข จากนั้นก็รีบใช้เสียมเล็กๆขุดมันเทศขึ้นมา
หากจะถามว่านางรู้จักได้อย่างไรว่าต้นพืชนี้คือต้นมันเทศ ทั้งๆที่ในชาติก่อนนางเติบโตในเมืองใช้ชีวิตในเมืองมาตลอด ก็ต้องบอกได้เลยว่าเพราะเป็เพราะพรที่นางขอกับท่านเทพชะตาสิบแปดมงกุฏอย่างไรเล่า ตอนนั้นนางได้ขอพรข้อแรกคือ 'หนูขอพรข้อแรกเลยนะคะ พรที่หนูจะขอก็คือ…หนูขอให้หนูสามารถรู้ได้ว่าพืชพันธุ์สมุนไพรหรือแม้แต่อาหารต่างๆก็ตาม ขอแค่หนูมองเห็นหนูก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าสิ่งนั้นชื่ออะไร กินได้มั้ย นำไปทำอาหารอะไรได้บ้างและรวมถึงวิธีการทำอาหารหรือวิธีอื่นๆที่สามารถทำได้ อีกอย่างนะคะหากเป็สมุนไพรที่มีพิษก็ขอให้หนูรู้วิธีปรุงพิษและวิธีแก้พิษนั้นๆด้วยเหมือนกัน'
นี่จึงเป็เหตุผลว่าทำไมนางถึงรู้จัก เพราะเพียงแค่ซินหยานมองเห็นชื่อและชนิดรวมไปถึงสรรพคุณและวิธีทำต่างๆก็ปรากฏข้อความขึ้นมาด้านหน้าให้นางเห็นทันที เมื่อเห็นว่าด้านหน้ามีต้นมันเทศอยู่เต็มลานกว้างในป่าเช่นนี้ ซินหยานดีใจมากจนหุบยิ้มไม่ได้เลย "ฮ่าฮ่า…อย่างน้อยพรที่ขอเอาไว้ก็ได้ผลล่ะนะ นึกว่าท่านเทพสิบแปดมงกุฏจะโกหกข้าอีกซะแล้ว"
ปากน้อยๆก็บ่นไป ส่วนมือเล็กๆนั้นก็ขุดมันเทศขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี หลังจากที่ขุดไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ซินหยานก็หยุดพักดื่มน้ำก่อนจะค่อยๆหยิบมันเทศใส่เข้าไปในตะกร้าขนาดกลางจนเต็ม เสร็จแล้วนางก็แบกกลับไปเก็บที่บ้านเอาไว้ก่อน นางขนมันเทศไปกลับอยู่เช่นนี้ถึงห้ารอบจึงหมด เมื่อขนรอบสุดท้ายเสร็จแล้ว ซินหยางก็นั่งพักเหนื่อยที่แคร่ไม้เล็กๆที่ท่านพ่อเคยทำเอาไว้ให้นางนอนเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่
หลังจากที่หายเหนื่อยแล้วนางก็เริ่มเดินออกจากบ้านอีกครั้ง ครั้งนี้นางตั้งใจว่าจะเข้าไปวางกับดักสัตว์เอาไว้เท่านั้น จะให้แต่นางกินข้าวกับมันเทศโดยที่ไม่มีเนื้อสัตว์เลยนี่มันก็ยังไงอยู่นะ อีกอย่างถ้านางสามารถดักจับสัตว์ป่ามาได้บ้างสักหน่อย นางก็จะสามารถนำไปขายเพื่อจะได้มีอีแปะเอาไว้ซื้อข้าวสารและพวกแป้ง ไหนจะพวกเครื่องปรุงต่างๆอีกล่ะ ทุกอย่างต้องใช้เงินทั้งนั้น
เมื่อวางกับดักสัตว์เอาไว้แล้วนางก็เดินไปที่ลำธารที่นางใช้อาบน้ำเมื่อวานนี้ ก่อนจะเริ่มขุดหลุมดักปลาเอาไว้ตามแบบที่เคยดูคลิปในชาติที่แล้ว ซินหยานไม่รู้หรอกว่ามันจะได้ผลหรือไม่ แต่ลองดูก็ไม่ได้เสียหายนี่นา การมาเกิดใหม่นี้ก็ดีเหมือนกันนะ เพราะชีวิตใหม่นี้ซินหยานได้ทำอะไรที่นางไม่เคยได้ทำในชีวิตก่อนเลย อีกอย่างจากที่นางสังเกตุก็รู้สึกว่าถึงแม้ว่านางจะไม่เคยทำอย่างเช่นการวางกับดักสัตว์ แต่ร่างกายนางก็ทำได้คล่องแคล่วมากเลยทีเดียว หรืออาจจะเป็เพราะความเคยชินของร่างกายนี้ก็เป็ได้ ซึ่งหากเป็เช่นนั้นก็ถือว่ามันเป็เื่ที่ดีมาก
กลับมาถึงบ้านก็เป็ยามเซินแล้ว (15.00 - 16.59 นาที) ซินหยานที่เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้ามากแล้วก็เลือกที่จะเผามันเทศกินเท่านั้น นางยังไม่อยากจะกินข้าวเพราะกลัวว่าข้าวในถังที่เหลือจะหมดก่อนที่นางจะสามารถหาเงินมาซื้อเพิ่มได้นะสิ
"มื้อเย็นนี้ก็กินแค่มันเทศนี่แหละ ข้าวในถังมันใกล้จะหมดแล้วนี่นา ขอเงินตั้งตัวกับท่านเทพสิบแปดมงกุฏก็ไม่ได้ ไม่ให้ไม่พอยังจะส่งมาลำบากลำบนเช่นนี้อีก มีอย่างที่ไหนกัน ส่งเด็กสาวผู้บอบบางอย่างนางมาใช้ชีวิตอยู่กลางป่าลึก หากนางเดินออกไปแล้วเจอเสือกัดกินเป็อาหารชีวิตนี้ของนางก็จบสิ้นแล้ว เหอะ!"
ระหว่างที่นั่งรอมันเทศเผาสุกพร้อมกัน ซินหยางก็เอ่ยปากบ่นไปตลอดจนท่านเทพที่ได้แอบมาดูนางถึงกลับไม่รู้จะพูดสิ่งใด ได้แต่คิดในใจ 'ก็แล้วจะให้เทพชะตาอย่างข้าทำเช่นไรได้เล่า ใครมันจะไปรู้กันว่าจะมีเทพเซ่อซ่าดันไปตัดเส้นชะตาชีวิตของบิดามารดาบุญธรรมของร่างนี้จนทำให้ทั้งสองคนนั้นตายกัน ตายก็ตายไปแล้ว แต่หากจะให้ส่งดวงิญญากลับมาก็ไม่ได้อีก เพราะดวงิญญาสองดวงนั้นทำบาปเอาไว้มากมายเหลือเกิน เกือบทั้งชีวิตก็มีแต่ปล้นฆ่าชาวบ้านไปทั่ว'
ในขณะที่ท่านเทพชะตากำลังทอดถอนใจและรู้สึกเห็นใจหญิงสาวอยู่นั้น อยู่ๆก็ต้องสะดุ้งใขึ้นมาเพราะเสียงของซินหยานที่กำลังร้องะโด้วยความใกลัว
"เฮ้ยยยย!!! สะ สะ….เสือ เสือมาได้อย่างไร" ซินหยานที่กำลังนั่งกินมันเทศเผาอยู่ที่แคร่ไม้ถึงกับใร้องะโเสียงดังด้วยความหวาดกลัวที่อยู่ๆหางตาก็ดันเหลือบไปเห็นเสืออยู่หลังต้นไม้ใหญ่ที่กำลังจ้องมองมาที่นางอยู่ ก่อนจะะโลงจากแคร่ไม้แล้วรีบวิ่งเข้าบ้านปิดประตูด้วยความรวดเร็ว ตอนนี้นางกลัวมากจริงๆ อยู่ๆก็มาเจอเสือตัวเป็ๆกลางป่ากลางเขาเช่นนี้ใครมันจะไม่ตื่นตระหนกกันเล่า
"โฮกกกกกกก!!!" เมื่อเสือตัวนั้นเห็นเหยื่อของมันวิ่งหนีไปแล้วก็คำรามลั่นขึ้นมาทันที ก่อนจะกระโจนวิ่งตรงมาที่หน้าบ้านของมนุษย์ที่มันหมายตา จากนั้นก็เฝ้ารออยู่ตรงนั้นไม่ยอมไปไหน
ซินหยานที่ได้ยินเสียงเสือคำรามก็ได้แต่นั่งขดตัวอยู่ในบ้านร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวสุดหัวใจ ด้วยความตื่นตระหนกจนทำให้ตอนนี้นางไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี นางควรจะหนีไปทางไหน ส่วนท่านเทพชะตาที่กำลังยืนมองหญิงสาวที่กำลังนั่งตัวสั่นร้องให้ด้วยความกลัวอย่างสงสาร
'เฮ้อ ถึงมันจะไม่ใช่ความผิดข้าแต่ถือว่าข้าจะช่วยเ้าเพื่อสร้างบุญสร้างกุศลให้กับตัวเองก็แล้วกัน' คิดได้เช่นนั้นท่านเทพชะตาก็มาปรากฏตัวอยู่ในห้องโถงบ้านหลังน้อยของซินหยางทันที
"นี่นังหนู เ้าหยุดร้องโวยวายก่อนเถอะ"
ซินหยานที่กำลังนั่งร้องไห้ตัวสั่นงันงกอยู่นั้นถึงกับชะงักเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย นางค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองเ้าของเสียงอย่างยินดีก่อนจะชะงักอีกครั้ง นางจ้องมองหน้าท่านเทพชะตาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะะเิคำพูดพร้อมกับเสียงสะอื้นน้อยๆออกมามากมายอย่างคนอดทนอดกลั้นในใจมานาน
"ฮึก ฮื่อๆ ไหนบอกว่าหนูจะได้มาเกิดแล้วมีครอบครัวที่อบอุ่นยังไง แล้วนี่มันอะไร หนูพึ่งมาเกิดได้แค่สองวันก็จะโดนเสือจับไปกินซะแล้ว ฮึก..แล้วไหนจะต้องมาอยู่กลางป่ากลางเขาอีก เงินก็ไม่มี อาหารก็มีแต่ข้าวที่เหลือไม่ถึงครึ่งถังเล็กๆเลย บ้านก็…ฮื่อๆ…นี่มันเรียกว่าบ้านได้ที่ไหนกัน ฮึกฮึก…คุณตาเทพสิบแปดมงกุฏดูสิ หลังคาบ้านก็หายไปแล้วครึ่งนึง หน้าต่างก็ไม่มีที่ปิด ผนังบ้านก็แตกร้าวยิ่งกว่าดินแห้งกลางทุ่งนาซะอีก ไหน ฮึก…ฮื่อ…ไหนจะยังมีเสือมารอกินหนูอยู่ที่หน้าบ้านแบบนี้อีกล่ะ ฮื่อๆๆๆ"
ซินหยานพูดพล่ามออกมาอย่างไม่คิดจะหยุดพักจนท่านเทพชะตาเริ่มจะทำตัวไม่ถูกขึ้นมาอีกครั้ง แต่เมื่อมาคิดดูแล้ว แม้ว่าสาเหตุที่ทำให้นางต้องมามีสภาพเช่นนี้เพราะโชคชะตาของนางเองก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่งก็ไม่อาจจะปัดความรับผิดชอบได้เพราะมันเกิดขึ้นจากเทพเซ่อซ่าเ่าั้เอง เมื่อคิดได้ดังนั้นท่านเทพชะตาก็ได้เอ่ยปากพูดกับนางขึ้นมา
"เอาล่ะนังหนูไม่ต้องกลัวแล้ว เสือตัวนั้นข้าได้จัดการมันไปแล้ว ส่วนเ้าก็หยุดร้องไห้เช่นนี้ก่อนเถิดแล้วเรามาพูดคุยกันดีๆ ตกลงหรือไม่"
ซินหยานได้ยินว่าท่านเทพได้จัดการกับเสือตัวนั้นแล้วก็หยุดร้องทันที แล้วพยายามสงบสติอารมณ์แม้จะมีเสียงสะอื้นมาจากการร้องไห้หนักขึ้นมาบ้างก็ตาม จากนั้นก็นั่งจ้องหน้าท่านเทพชะตาเขม็ง พร้อมกับเริ่มขยับปากขึ้นมาอีกครั้ง
"ท่านจะมาหลอกลวงอะไรหนูอีกค่ะ แค่นี้หนูก็ยังลำบากไม่พออีกเหรอค่ะ ถ้าครั้งนี้กล้าโกหกหนูอีกล่ะก็…หนูขอสาบานเลยว่าหนูจะตามจองล้างจองผลาญคอยสาปแช่งเทพทั้งหลายบนดินแดน์ของท่านให้ไม่ได้อยู่ดีกันเลย หึ!"
"ไม่ๆๆ ครั้งนี้จะไม่เป็เช่นนั้นแน่นอน อีกอย่างเื่ที่เกิดขึ้นนี้แม้จะไม่ใช่ทั้งหมด แต่มันก็เป็เพราะชะตากรรมของเ้าเองส่วนหนึ่งด้วยนะ เ้าจะโทษข้าฝ่ายเดียวก็ไม่ถูกสิ อีกอย่างข้าก็ไม่ได้เป็คนทำให้มันเกิดเื่พวกนี้สักหน่อย นี่มันเป็เพราะพวกเทพโง่เง่าพวกนั้นต่างหากเล่า" ท่านเทพชะตาเองก็อดจะตัดพ้อขึ้นมาเล็กๆน้อยๆไม่ได้
"แบบนี้แล้วท่านจะชดเชยความลำบากนี้ให้ข้าอย่างไรเ้าค่ะ ถ้าครั้งนี้ข้อเสนอไม่ดีพอข้าไม่ยอมง่ายๆแน่ เชอะ!!" ซินหยานพูดจบก็สะบัดหน้าหนีท่านเทพชะตาไปอีกทางเพราะไม่อยากจะเห็นหน้าเทพที่ทำให้นางต้องเกือบจะกลายไปเป็อาหารเย็นของเสือเช่นนี้
383
