แสงแดดอ่อนๆยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เข้ามาภายในห้องทดลองของเอเม็ธสร้างลวดลายสี่เหลี่ยมผืนผ้า บนพื้นหินอ่อนสีขาวสะอาดกลุ่มของโนวาเดินทางมาถึงห้องวิจัย บรรยากาศภายในเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องมือทำงานแ่เบา แสงสว่างจากผลึกเรืองแสงสีฟ้า ส่องสว่างทั่วทั้งห้องโต๊ะทำงานของเอเม็ธเต็มไปด้วยหนังสือ ม้วนกระดาษและอุปกรณ์ทดลอง
ยูนะกวาดสายตามองไปรอบๆด้วยความสนใจ “ที่นี่ต่างจากสมาคมนักรบโดยสิ้นเชิง” เธอกล่าว “สะอาด เป็ระเบียบและเงียบสงบราวกับวิหาร”
โนวาพยักหน้าเห็นด้วย “ฉันไม่เคยคิดว่าจะมีสถานที่แบบนี้อยู่ในเมืองนิวโฮฟด้วย”
มาคารอฟชายชราผู้ใจดีถอนหายใจ “ที่นี่...ให้ความรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย” เขากล่าว “ฉันชอบบรรยากาศแบบโล่งๆมีเสียงดังบ้าง มีคนพลุกพล่าน” ยูนะยิ้มออกมา เธอเข้าใจความรู้สึกของมาคารอฟ
“เอเม็ธ”มาคารอฟเรียกชื่อชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เขาสวมแว่นกรอบเงิน ผมสีดำสั้นจัดแต่งเรียบร้อย ชุดนักวิจัยสีม่วงเข้ม สะอาดสะอ้าน “เหมือนที่เราแจ้งไปกับลูกน้องของคุณเรามีบางอย่างจะให้คุณช่วยตรวจสอบ”
มาคารอฟเดินเข้าไปใกล้โต๊ะวางโหลแก้วที่บรรจุภูติเงากลายพันธุ์ลงบนโต๊ะเบาๆ และอธิบายสิ่งต่างๆที่พวกเขาเจอและคาดเดา
เอเม็ธเงยหน้าขึ้นรับขวดแก้วมาพิจารณา ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉยแต่เมื่อสายตาของเขาสบกับดวงตาสีแดงก่ำของภูติเงาภายในโหลแก้วใบหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ
เขาััได้ถึงอารมณ์ความโกรธที่คุกรุ่นอยู่ภายในพลังด้านลบแผ่ซ่านออกมาอ่อนๆ แต่ชัดเจน สายตาของเอเม็ธจับจ้องไปที่ภูติเงาราวกับกำลังมองเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจ
กลุ่มของโนวารอคอยคำตอบจากเอเม็ธอย่างใจจดใจจ่อพวกเขารู้ว่าผลการวิเคราะห์ของเอเม็ธอาจเป็เบาะแสสำคัญ ในการตามหาตัวอารากอส
ผ่านไปนานกว่าครึ่งชั่วโมงเอเม็ธก็เงยหน้าขึ้น เขามองสมาชิกกลุ่ม 12 “นี่อาจจะเป็เบาะแสสำคัญจริงๆตอนนี้พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ ผมขอใช้เวลาวิเคราะห์อย่างละเอียดอีกทีนึงก่อน”
“ขอบคุณมาก เอเม็ธ” มาคารอฟกล่าว “งั้นพวกเราขอตัวก่อน”
กลุ่มของโนวา แยกย้ายกันกลับไปที่พักบรรยากาศเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง คำพูดของเอเม็ธ ดังก้องอยู่ในหัวของพวกเขา
1 วันผ่านไปความกังวลและความสงสัย กัดกินจิตใจของกลุ่มของโนวาพวกเขากลับไปหาเอเม็ธที่ห้องวิจัย หวังจะได้คำตอบ
โนวารู้สึกประหม่าเล็กน้อยในขณะที่เขาก้าวเข้าไปในห้องทดลอง บรรยากาศภายในห้องดูแตกต่างจากเมื่อวานความเงียบสงบที่เคยให้ความรู้สึกผ่อนคลาย กลับให้ความรู้สึกอึดอัด
ยูนะกลับดูตื่นเต้นเธอเดินตามหลังโนวา ดวงตาสีแดงก่ำมองสำรวจไปรอบๆราวกับเด็กที่กำลังผจญภัยอยู่ในสถานที่ใหม่ๆ
มาคารอฟยืนกอดอก พยายามซ่อนความกังวล 'ผลการวิเคราะห์จะเป็ยังไงนะ?' เขาคิดในใจ
เอเม็ธนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาใบหน้าคมคาย ภายใต้กรอบแว่นสีเงินดูเคร่งเครียด โดยเฉพาะเมื่อสายตาของเขาสบกับดวงตาสีฟ้าเข้มของโนวา บรรยากาศในห้องหนักอึ้ง
เอเม็ธถอดแว่นตาออกวางลงบนโต๊ะ ช้าๆ “ผลการตรวจสอบ ออกมาแล้ว...” เขากล่าวน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
“มันเป็อารมณ์ของเส้นทางโลหิตอัคคีจริงๆ “เขาพูดต่อ “ไม่ผิดแน่” เขาถอนหายใจ ราวกับแบกภาระหนักอึ้งไว้บนบ่า
กลุ่มของโนวาเบิกตากว้างโนวาใบหน้าเคร่งเครียด ยูนะกำหมัดแน่น มาคารอฟขมวดคิ้ว “หมายความว่า…”มาคารอฟเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบแห้ง
“ใช่”เอเม็ธพยักหน้า “และที่น่าใยิ่งกว่านั้นคือพลังที่ทำให้ภูติเงากลายพันธุ์ได้ขนาดนี้...ต้องเป็พลังของเส้นทางโลหิตอัคคีขั้นที่ 4 ขึ้นไปเท่านั้น”
คำพูดของเอเม็ธราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจโนวาใจหายวาบ 'นี่มัน เื่ใหญ่กว่าที่คิด'
“และมันหมายความว่า...อารากอสมีโอกาสหลบซ่อนอยู่ภายในเมืองสูงมาก โดยเฉพาะในเขตสมาคมพ่อค้า”
ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งห้องทุกคนต่างครุ่นคิดถึงความหมายของผลการวิเคราะห์ อารากอสอาชญากรผู้โเี้อาจซ่อนตัวอยู่ในเมือง ใกล้กับพวกเขามากกว่าที่คิดความรู้สึกไม่ปลอดภัย กัดกินหัวใจของพวกเขา
ไม่นานหลังจากกลุ่มของโนวาออกไปเอเม็ธก็เรียกประชุมลับทันที ข่าวเื่ภูติเงากลายพันธุ์และอารากอสที่อาจซ่อนอยู่ในเมือง เป็เื่ใหญ่ที่ต้องได้รับการจัดการโดยเร็ว
ภายในห้องประชุมขนาดเล็กบนชั้นสูงสุดของตึกสมาคมนักวิจัย บรรยากาศตึงเครียดเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคน
ลูเซียน่านั่งอยู่ที่หัวโต๊ะมือเรียวงามกุมขมับแน่น ดวงตาสีฟ้าของเธอที่มักจะสดใสเต็มไปด้วยความกังวล
เอเม็ธยืนอยู่หน้าห้องรายงานผลการวิเคราะห์ภูติเงา ท่าทางของเขาดูเคร่งขรึมกว่าปกติ มือข้างหนึ่งกำแน่น
ผู้ช่วยของลูเซียน่ายืนอยู่ด้านหลังใบหน้าของเธอซีดเผือด
“นี่มันเื่ใหญ่”ลูเซียน่าพูดขึ้น ทำลายความเงียบ “ใหญ่กว่าที่เราคาดการณ์เอาไว้”
“ฉันจะปรับแผนการค้นหาใหม่ทั้งหมด”เธอประกาศ น้ำเสียงของเธอหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว “เพิ่มกำลังคนสำหรับการค้นหาภายในเมืองโดยเฉพาะในเขตของสมาคมพ่อค้า”
เอเม็ธขมวดคิ้ว 'สมาคมพ่อค้า...' เขารู้สึกกังวลการค้นหาแบบมุ่งเป้าอาจทำให้เกิดปัญหากับสมาคมพ่อค้าแถมความสัมพันธ์ระหว่างสมาคมนักวิจัยกับสมาคมพ่อค้าก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่นัก แต่เขาก็รู้ว่า...ตอนนี้...พวกเขาไม่มีทางเลือก
“ฉันจะแบ่งทีมค้นหาใหม่”ลูเซียน่ากล่าว “10 กลุ่ม ค้นหานอกเมืองนิวโฮป 25 กลุ่ม ค้นหาในเขตสมาคมพ่อค้า 8 กลุ่มค้นหาในเขตสมาคมนักรบ และ 7 กลุ่ม ค้นหาในเขตสมาคมนักวิจัย”
เอเม็ธพยักหน้า “ผมจะแจ้งให้ทุกกลุ่มทราบและเริ่มภารกิจทันที”
“ดี” ลูเซียน่ากล่าว “แล้วก็เก็บเื่ที่เราพบเบาะแสนี้ไว้เป็ความลับเพื่อป้องการกันการเพิ่มความขัดแย้งกับสมมาคมพ่อค้า”
ข่าวการค้นหาอารากอสในเขตสมาคมพ่อค้าแพร่กระจายไปทั่วเมืองนิวโฮปราวกับไฟลามทุ่ง จากปากต่อปาก จากร้านค้าสู่ร้านค้าจากตรอกสู่ตรอก
บรรยากาศภายในเมืองที่เริ่มกลับมาคึกคักกลับมาอึมครึมอีกครั้ง เมฆสีเทาเคลื่อนตัวเข้ามาบดบังแสงจากท้องฟ้าราวกับสะท้อนความรู้สึกของผู้คน
“ได้ยินรึยัง? พวกนักวิจัยบุกค้นเขตสมาคมพ่อค้าใหญ่เลย”เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นในร้านเหล้า
“จริงดิ!?” ชายร่างท้วมในชุดเสื้อกั๊กหนังเอ่ยถาม
“ว่าแต่...ทำไมต้องค้นหาในเขตของสมาคมพ่อค้าด้วยล่ะ?”หญิงสาวเผ่าเอลฟ์ในชุดกระโปรงยาวสีแดงถาม
“ไม่รู้สิ แต่ฉันว่ามันต้องมีอะไรแน่ ๆ”ชายชราครึ่งสัตว์ในชุดคลุมสีน้ำตาลกล่าว
การค้นหาในเขตสมาคมพ่อค้าที่เข้มข้นกว่าเขตอื่นทำให้เกิดความไม่สบายใจ ความหวาดระแวงและความไม่พอใจ
ผู้คนในสมาคมพ่อค้าเริ่มไม่พอใจพวกเขารู้สึกเหมือนถูกเพ่งเล็ง เหมือนถูกสงสัยว่าแอบซ่อนตัวอารากอสเอาไว้
“นี่มันอะไรกัน?”พ่อค้าร่างท้วมเอ่ยถาม ขณะที่มองดูกลุ่มนักวิจัยเดินผ่านร้านของเขา “พวกเขากำลังสงสัยพวกเราอย่างนั้นหรือ?”
“น่ารำคาญชะมัด” พ่อค้าหนุ่มกล่าว “พวกเราไม่เกี่ยวอะไรกับอารากอสสักหน่อย”
“พวกนักวิจัยกำลังทำเกินไปแล้ว” หญิงชราเ้าของร้านขายดอกไม้กล่าว เสียงของเธอสั่นเครือ “พวกเขากำลังทำลายชื่อเสียงของสมาคมพ่อค้า”
ความไม่พอใจก่อตัวขึ้นราวกับพายุที่กำลังก่อตัวความขัดแย้งระหว่าง 3 สมาคมรอวันปะทุ
ความไม่ไว้วางใจความหวาดระแวงและความสงสัยนั้น เป็เชื้อเพลิงชั้นดีสำหรับข่าวลือและข่าวลือก็แพร่กระจายไปเร็วราวกับโรคระบาด
“ได้ยินมาว่าพบเบาะแสของอารากอสในเขตสมาคมพ่อค้า”หญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายสีฟ้ากระซิบกระซาบกับเพื่อน ขณะที่เดินผ่านตรอกแคบๆ
“จริงเหรอ?” เพื่อนของเธอเบิกตากว้าง
“สมาคมพ่อค้าแอบซ่อนตัวอารากอสเอาไว้ในเขตของตัวเอง...” ชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมสีดำกล่าวขณะที่นั่งดื่มเบียร์อยู่ในร้านเหล้า
“ใช่ ฉันได้ยินมาแบบนั้น”ชายอีกคนพยักหน้าเห็นด้วย
“น่ากลัว...” หญิงสาว ในชุดกระโปรงยาวกล่าวเสียงของเธอสั่นเทา
ข่าวลือถูกเล่าขานซ้ำแล้วซ้ำเล่าบิดเบือนเติมแต่ง จนกลายเป็เื่เล่าที่น่าตื่นเต้นและน่ากลัว ความหวาดระแวงก่อตัวขึ้นในใจผู้คนราวกับเมฆดำที่ปกคลุมท้องฟ้า
ผู้คนเริ่มไม่ไว้ใจซึ่งกันและกันพ่อค้ามองนักรบด้วยสายตาหวาดระแวง นักวิจัยมองพ่อค้าด้วยความสงสัยเพื่อนบ้านไม่กล้าทักทายกัน
ความสัมพันธ์ระหว่างสมาคมพ่อค้ากับสมาคมนักวิจัยเริ่มสั่นคลอนความร่วมมือที่เคยมีเริ่มพังทลายลง เมืองนิวโฮปกลับมาเ็าอีกครั้งถูกปกคลุมด้วยเงาแห่งความเคลือบแคลง
กลุ่มของโนวา เดินลาดตระเวนไปตามท้องถนนในเขตสมาคมพ่อค้าอาคารบ้านเรือน ที่เคยดูคึกคัก กลับเงียบเหงา ร้านค้าหลายร้านปิดประตู ผู้คนเดินผ่านไปมาด้วยท่าทีหวาดระแวง
โนวารู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา สายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจความหวาดกลัว และความเคลือบแคลง
“ไอพวกนักรบ! พวกนักวิจัย!ออกไปจากเขตของเราซะ!” เสียงะโดังขึ้น จากกลุ่มพ่อค้าที่ยืนอยู่หน้าร้านขายเหล็กเสียงโห่ร้องดังขึ้นราวกับคลื่น ผู้คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มหยุดและหันมามอง
กลุ่มของโนวาถูกะโด่าทอพวกเขาถูกผลักถูกถ่มน้ำลายใส่ และถูกขว้างปาด้วยสิ่งของต่างๆ เช่น มะเขือเทศเน่า ไข่ไก่และก้อนหิน
“ใจเย็นๆ อย่าไปสนใจ” โนวาพยายามสงบสติอารมณ์ เขาก้มหน้าหลบไม่สบตา
ยูนะกำหมัดแน่น เธอพยายามข่มอารมณ์โกรธ 'ถ้าไม่ติดว่าเป็ภารกิจ...' เธอคิดในใจ
มาคารอฟขมวดคิ้ว เขารู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้“เราแค่ทำตามหน้าที่” เขาพึมพำ
เรน่าซ่อนตัวอยู่หลังมาคารอฟ เธอกลัว ตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือด
มาคัสยังคงนิ่งเฉย เขาเดินอ่านหนังสือต่อไป ราวกับไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
โนวารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล 'นี่เรา...ทำถูกแล้วใช่ไหม?' เขาเริ่มรู้สึกสับสน
การตามหาอารากอสกลายเป็ภารกิจที่หนักอึ้งไม่ใช่แค่การต่อสู้กับอาชญากร แต่ยังต้องต่อสู้กับความไม่ไว้วางใจ ความหวาดระแวง และความเกลียดชังของผู้คน”
เวลาล่วงเลย26 วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่เงาของความหวาดระแวง และความเคลือบแคลงยังคงปกคลุมเมืองนิวโฮป บรรยากาศอึมครึม ผู้คนต่างระแวงซึ่งกันและกัน สายตาที่มองสบกันเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ
การค้นหาอารากอส ยังคงดำเนินต่อไปแต่ก็ยังไม่พบเบาะแสใดๆ เพิ่มเติม ความหวัง ที่ริบหรี่อยู่แล้ว เริ่มมืดมนลงทุกที
ท่ามกลางความสิ้นหวังและตึงเครียด โนวาก็ใช้เวลาว่างและวันหยุด ฝึกฝนอย่างหนัก
เสียงดาบกระทบกัน ดังก้องไปทั่วลานฝึกซ้อมของสมาคมนักรบโนวาในชุดฝึกซ้อมสีขาว เหงื่อไหลอาบใบหน้า ยกดาบขึ้นป้องกันการโจมตีของมาคารอฟ ชายชราหัวใหญ่ในชุดเกราะหนังสีน้ำตาล
“จำไว้ การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วไม่ได้หมายถึงการโจมตีที่ทรงพลังเสมอไป” มาคารอฟกล่าว ขณะที่โนวาเสียหลักล้มลง“การโจมตีที่ทรงพลัง มาจากการใช้พลัง การควบคุม และจังหวะ ไม่ใช่แค่ความเร็ว”
โนวาพยักหน้า พยายามลุกขึ้นยืน เขารู้สึกขอบคุณมาคารอฟที่คอยสอนเทคนิคต่างๆให้
หลังจากฝึกเสร็จ พวกเขามักจะไปดื่มเหล้าด้วยกันที่บาร์ใกล้ๆกับลานฝึก ลีโอ ก็มักจะมาร่วมวงด้วยเสมอ พวกเขานั่งล้อมวง บนโต๊ะไม้ ใกล้ๆ กับหน้าต่างพูดคุยกัน หัวเราะด้วยกันราวกับว่า...ความกังวล ความเครียด และความหวาดกลัวต่างๆ หายไปหมดสิ้น
บางครั้งโนวาก็ฝึกฝนกับยูนะ หญิงสาวครึ่งั พวกเขามักจะไปที่ลานฝึกของสมาคมนักรบ
“นายตั้งท่าแบบนั้นไม่ได้!”ยูนะะโ ขณะที่โนวากำลังพยายามตั้งท่ารับการโจมตี “ต้องแบบนี้!” เธอสาธิต “ใช้พลังของเส้นทางพันธสัญญารากแห่งความเชื่อมั่น เสริมความแข็งแกร่งให้กับร่างกาย ยืนให้มั่นคง!”
โนวาพยายามทำตาม เขารู้สึกเหนื่อยแต่ก็สนุกการฝึกซ้อมกับยูนะ แตกต่างจากการฝึกกับมาคารอฟ ที่รุนแรง หนักหน่วง และเต็มไปด้วยความท้าทาย
ระหว่างพัก พวกเขามักจะนั่งบนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ กับลำธาร
“นายมาจากโลกแบบไหนเหรอ?” ยูนะถามขณะที่โนวากำลังดื่มน้ำ
“เป็โลกที่มีเวทมนตร์ และมีแต่มนุษย์น่ะ”โนวาตอบ
โนวาเริ่มเล่าเื่ราวต่างๆของโลกของเขาให้ยูนะฟัง ส่วนยูนะ ก็เล่าเื่ราวของเธอให้ฟังเช่นกัน เธอมาจากโลกตะวันออกเป็โลกที่สงบสุข เธอเป็ลูกสาวคนเดียวของตระกูลนักรบ ถูกเลี้ยงดูแบบเข้มงวด และถูกคาดหวังให้เป็ผู้นำ
พวกเขาเริ่มสนิทกันมากขึ้น
บางครั้งโนวาก็จะไปที่ห้องสมุดของสมาคมนักวิจัยเขามักจะเจอเรน่าที่นั่น เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้ๆ กับหน้าต่าง อ่านหนังสืออย่างตั้งใจท่าทางของเธอดูผ่อนคลาย
โนวาดึงเก้าอี้มานั่งข้างๆพวกเขาเริ่มพูดคุยกัน เกี่ยวกับหนังสือ เกี่ยวกับการค้นคว้า และเื่ราวต่างๆ โนวาเริ่มสังเกตเห็นว่าเรน่าเริ่มผ่อนคลายมากขึ้น เธอเริ่มพูดคุยกับเขาได้เป็ธรรมชาติมากขึ้น
โนวาเริ่มสนิทกับมาคัสมากขึ้นพวกเขามักจะเจอกันที่ห้องสมุด
“นายคิดว่า ใครเป็คนปล่อยข่าวลือ”โนวา ถามมาคัส ขณะที่พวกเขากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ด้วยกัน เสียงพลิกกระดาษดังเป็จังหวะ
“ไม่รู้สิ” มาคัสส่ายหัว “แต่ฉันว่า...มันต้องมีคนจงใจสร้างสถานการณ์แน่ ๆ”
พวกเขามองหน้ากัน “เื่นี้...มันซับซ้อนกว่าที่คิด” พวกเขาตัดสินใจไม่พูดถึงเื่นี้อีกและหันมาสนใจหนังสือตรงหน้าแทน
โนวารู้สึกดีใจ ที่อย่างน้อย…เขาก็มีเพื่อนมีคนที่เขาสามารถไว้ใจได้ ในโลกที่โหดร้ายและเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงใบนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแน่นแฟ้นขึ้น ราวกับต้นไม้ที่หยั่งรากลึกลงในดิน แข็งแรง มั่นคงและพร้อมจะเผชิญหน้ากับพายุ
บางครั้งโนวานัดก็เจอกับลีโอที่บาร์ประจำของพวกเขาบรรยากาศภายในบาร์อบอุ่น แสงไฟสีเหลืองนวลส่องสว่าง เพลงบรรเลงเบาๆ ดังคลอแต่โนวาก็รู้สึกได้ถึงความอึมครึมที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของลีโอ
ลีโอนั่งซึมอยู่บนเก้าอี้สูงตรงเคาน์เตอร์บาร์ศอกเท้ากับเคาน์เตอร์ มือเท้าคาง แก้วเบียร์ในมือว่างเปล่าใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย
โนวานั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ลีโอสั่งเบียร์จากบาร์เทนเดอร์ “เป็อะไรไป ลีโอ” เขาถาม
“หงุดหงิดจริง!”ลีโอพูด “ทำไมต้องเป็แบบนี้ด้วย!?” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโมโหและความเบื่อหน่าย
โนวารู้ดีว่าลีโอกำลังหงุดหงิดเื่การค้นหาอารากอสในเขตสมาคมพ่อค้าเขาเห็นใจลีโอเพราะเขาเองก็รู้สึกไม่สบายใจกับสถานการณ์เช่นกัน
บาร์เทนเดอร์วางแก้วเบียร์ลงตรงหน้าโนวาเขาเลื่อนแก้วเบียร์ไปให้ลีโอ “ดื่มซะ จะได้รู้สึกดีขึ้น”
โนวามองหน้าลีโอ “ฉันเข้าใจที่นายรู้สึกแบบนั้น” เขากล่าว “สมาคมพ่อค้าของฉันถูกเพ่งเล็งแบบนี้มันน่าหงุดหงิดชะมัด”
“ขอโทษนะ ลีโอ” โนวาพูดต่อน้ำเสียงของเขาจริงจัง “ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็แบบนี้”
“ช่างเถอะน่า” ลีโอเงยหน้าขึ้นมองโนวา เขายิ้ม “มันไม่ใช่ความผิดของนายหรอก”
ลีโอยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม“แค่รู้สึกแย่ ที่สมาคมพ่อค้าต้องตกเป็เป้าแบบนี้” เขากล่าว “เหมือนกับว่าพวกเราเป็อาชญากร”
โนวาพยักหน้าเข้าใจความรู้สึกของลีโอ
เย็นวันหนึ่งกลุ่มของโนวานัดเจอกันที่บาร์ประจำ ใกล้ ๆ กับลานฝึกซ้อมเหมือนเช่นเคยแต่บรรยากาศภายในบาร์กลับแตกต่างจากทุกครั้งความเงียบเหงาปกคลุมราวกับพายุที่กำลังก่อตัว
โนวานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้จิบเบียร์รสขม ดวงตาสีฟ้าเข้มมองสมาชิกในกลุ่มเขารู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของยูนะเธอนั่งนิ่งมือข้างหนึ่งกำแน่น ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองแก้วเบียร์ในมือ
“นี่…ฉันว่าวิธีการของสมาคมนักวิจัยมันมากเกินไปรึเปล่า” ยูนะพูดขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอหนักแน่นแต่แฝงไปด้วยการขบคิดมากมาย
โนวาวางแก้วเบียร์ลงมองหน้ายูนะ “หมายความว่าไง?”
มาคารอฟนั่งเงียบจิบเหล้าและฟังการสนทนาอย่างตั้งใจ
“ฉันเข้าใจว่ามันเป็เื่ปกติที่ต้องค้นหาในสมาคมพ่อค้าเป็พิเศษ” ยูนะกล่าวต่อ “แต่ว่า...” เธอเว้นวรรคถอนหายใจ “ถ้าเป็แบบนี้ต่อไปทุกอย่างจะยิ่งแย่ลงไปอีก”
มาคัสชายหนุ่มสวมแว่นพยักหน้าเห็นด้วย “ฉันก็คิดแบบนั้น การค้นหาแบบนี้...” เขามองหน้าโนวา “มันยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายแย่ลง”
โนวาเงียบ‘ฉันก็คิดแบบนั้น' เขาคิด 'แต่ว่า…แล้วเราจะทำยังไงได้ล่ะ?เรามีแต่จะต้องหาตัวอารากอสให้เจอเท่านั้นเื่ทุกอย่างถึงจะคลี่คลายลงได้' ความขัดแย้งก่อตัวขึ้นในใจเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบให้อยู่ระหว่างทางเลือกที่เลวร้าย
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าราวกับเต่าคลานแต่ความตึงเครียดในเมืองนิวโฮปกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆราวกับพายุที่กำลังก่อตัว
ความหวาดระแวงแผ่ซ่านไปทั่วทุกตรอกซอกซอยผู้คนต่างมองหน้ากันด้วยความไม่ไว้วางใจข่าวลือเื่อารากอสและสมาคมพ่อค้ายังคงถูกเล่าขานบิดเบือน เติมแต่งราวกับเป็เชื้อเพลิงที่โหมกระพือไฟแห่งความแตกแยก
ความสัมพันธ์ระหว่างสมาคมเริ่มสั่นคลอนจากความร่วมมือกลายเป็ความหวาดระแวง จากความไว้วางใจกลายเป็ความสงสัย
เอเม็ธและสมาคมนักวิจัยถูกสมาคมพ่อค้ากดดันอย่างหนักพวกเขากลายเป็แพะรับบาปสำหรับความหวาดกลัวของผู้คน
เสียงฝีเท้าดังกึกก้องฝูงชนมากมาย ประกอบไปด้วยพ่อค้า แม่ค้า และคนงานในเขตสมาคมพ่อค้ารวมตัวกันหน้าตึกสมาคมนักวิจัย เสียงะโประณาม ดังระงม ป้ายผ้าเขียนข้อความเรียกร้องความเป็ธรรมโบกสะบัด
“พวกนักวิจัย!หยุดเพ่งเล็งสมาคมพ่อค้าของเราซะที!” ผู้นำกลุ่มผู้ประท้วงะโ
โนวามองดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆความกังวลกัดกินหัวใจ 'นี่มันเื่บ้าอะไรกันเนี่ย?'เขาคิด ใกล้ถึงวันเปิดฟิลด์แต่เมืองนิวโฮปกลับตกอยู่ในความโกลาหล
‘ถ้าเป็แบบนี้ต่อไป…เกิดากลางเมืองขึ้นมาจริงๆ…’เขาไม่สามารถจินตนาการถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาได้เลย
3 วัน ก่อนถึงวันเปิดฟิลด์าปกป้องฟิลด์ใกล้เข้ามาอีกครั้ง โนวาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินทับอยู่บนอก เขาฝันร้าย ฝันถึงา ฝันถึงความตายและฝันถึง...บ้านเกิด
เสียงเคาะประตูดังขึ้นโนวาสะดุ้งตื่นลุกขึ้นนั่งบนเตียง
“โนวาน”เสียงของมาคารอฟดังขึ้นจากหน้าประตู ดูเร่งรีบ “รีบมาที่สมาคมนักวิจัยเร็ว!พวกเราพบร่องรอยของอารากอสแล้ว!”
คำพูดของมาคารอฟ ราวกับแสงสว่างที่ส่องผ่านความมืดมิดความหวังที่ริบหรี่กลับมาสว่างไสวอีกครั้ง...
บทที่18 “ความตึงเครียดภายในเมืองนิวโฮปที่กำลังจะปะทุ”
ค่าความชอบปัจจุบัน: 20
ค่าความชอบ: 30
*หมายเหตุ: ค่าความชอบคือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่านทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวนและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราวค่าความชอบจะถูกคำนวนในเวลา 12:00 น. ของวันถัด และ 1บท จะถูกคำนวนได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
4K
