ทันทีที่วิดีโอถูกเล่น…
เสียงลุ่มลึกอันลึกลํ้าก็ดังออกมา
“ประหนึ่งฟ้าดินมิอาจแยกออก’’
“ไหลไปตามสายนํ้าดั่งกาลเวลาที่พัดผ่าน’’
“แปรเปลี่ยนทุกสิ่งตามปรารถนาราวประสงค์ของ์’’
พริบตาภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็เริ่มแจ่มชัดขึ้น
ปรากฏท้องฟ้าสว่างไสวที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวนับอนันต์รายล้อมด้วยขุนเขาที่สูงตะหง่านนับไม่ถ้วนบริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยธรรมชาติอันสวยงาม
ท่ามกลางพวกมันที่เอ่อทะลักกลิ่นอายอันบริสุทธิ์นี้ออกมาใจกลางแม่นํ้าที่อ่อนโยน ปรากฏชายชราผู้หนึ่ง เขามีผมเผ้าขาวโพลนแลดูธรรมดายิ่ง
อย่างไรก็ตามทุกๆการเคลื่อนไหวของเขาหาได้ธรรมดาไม่อิริยาบถทั้งหลายแฝงให้เห็นถึงกฎเกณฑ์อันลึกซึ้งและความละเอียดอ่อนยิ่งที่มิอาจจินตนาการ
สิ่งเหล่านี้สามารถบอกได้เลยว่าเขาได้หลุดพ้นจากกฏทั้งปวงไปแล้ว
เซียน!
เขาเป็เซียนผู้อยู่เหนือกฏทั้งปวง!
วินาทีต่อมา...
“ยินดีที่ได้รู้จักข้า...เสินอู่ฟง สรรพสิ่งทั้งหลายต่างรู้จักข้ากันในนาม เซียนพิรุณ!’’เพียงเซียนชราเอ่ยด้วยนํ้าเสียงบางเบา พื้นที่โดยรอบต่างสั่นไหวโดยเล็กน้อย
“นี่คือ...เซียน!’’จางเจิ้นที่เห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็อดตกตะลึงไม่ได้เขาไม่เคยคิดเลยว่าเซียนจะมีอยู่จริง และน่าเกรงขามถึงเพียงนี้
GalaxyTube!
เครือข่ายวิดีโอนานาจักรวาลนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!
สําหรับชายหนุ่มแล้วั้แ่แรกที่ได้โชคดีเข้าร่วมกับสิ่งลึกลับนี้เขาก็พอเดาได้อยู่บ้างว่าต้องมีเื่ประหลาดและตัวตนที่อยู่เหนือธรรมชาติหรือพวกยอดมนุษย์ แต่พอได้มาเห็นกับตาจริงๆ เขาก็รู้เลยว่าตัวเองคิดตื้นไปนอกจากคนเหล่านี้จะไม่ได้ธรรมดาแล้ว พวกเขายังทรงพลังราวกับเทพเ้า
แท้จริงแล้วจักรวาลมีมากมายเพียงใด?
แล้วอะไรกันแน่ที่ทําให้คนเหล่านี้แตกต่างจากพวกเขา?
ขณะที่จางเจิ้นจินตนาการไปต่างๆนานาวิดีโอก็ได้ถูกเล่นไปเรื่อยๆ
ไม่ช้าใจความสําคัญของวิดีโอก็มาถึง
เบื้องหน้าเซียนพิรุณได้ปรากฏกระดานวาดภาพอันหนึ่งขึ้นและเพียงแค่เขาตวัดพู่กันในมือทุกๆสิ่งรอบๆตัวเขากลับกลายเป็ละเอียดอ่อนราวกับแปรเปลี่ยนได้ตามปรารถนาจนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
นี่มันอะไรกัน!
นทีแห่งความละเอียดอ่อนอย่างนั้นเหรอ?
จางเจิ้นอัศจรรย์ใจในสิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็อย่างมาก แต่ตอนนี้เขาไม่ได้มีเวลาให้ชื่นชมมันมากนักเพราะว่าสัญญาณแห่งการเรียนรู้ได้มาถึงแล้ว
ระบบเรียนรู้...ทํางาน!
เพียงแค่คิดจางเจิ้นก็ได้เข้าสู่สภาวะเรียนรู้ของระบบทําให้ข้อมูลตรงหน้าได้หลั่งไหลเข้ามาในตัวเขา ปรับพื้นฐานความเข้าใจให้ปรุโปร่งและลึกลํ้าขึ้น
ขณะที่ภาพตรงหน้าถูกเล่นไปเรื่อยๆการเรียนรู้นทีแห่งความละเอียดอ่อนก็ได้ซึมซับไปอย่างช้าๆ
0.01%...0.02%...0.03%....0.07%
ระหว่างนี้นํ้าเสียงของเซียนพิรุณก็ได้ดังขึ้นไปด้วย
“ทุกสิ่งล้วนมีแม่นํ้าในตัวมันเองเพียงเข้าใจก็จักสามารถเข้าถึงนทีแห่งความละเอียดอ่อนได้’’
“การวาดภาพเองก็เช่นกันหลักความสําคัญมิใช่ฝีมือหรือความรู้ แต่เป็ความเข้าใจต่างหากขอเพียงแค่มีความเข้าใจในสิ่งนั้นๆ การวาดภาพย่อมไม่ใช่เื่ยากอีกต่อไป’’
“นทีแห่งความละเอียดอ่อนจึงเป็สิ่งสําคัญที่จะขาดไปไม่ได้ขอเพียงแค่เข้าถึงสิ่งนี้ การวาดภาพจะสามารถแปรเปลี่ยนได้ตามปรารถนาเหตุนี้เองความรู้และความเข้าใจในการวาดจะเพิ่มพูนอย่างมากจนปรากฏเส้นทางที่แตกต่างขึ้นมา และทําให้เข้าถึงนามธรรมของตนเองได้ท้ายที่สุดก็จะแสดงมันออกมาผ่านรูปธรรมที่สมบูรณ์’’
“...’’
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่…
โลกทัศน์แห่งการวาดภาพของจางเจิ้นค่อยๆเปลี่ยนไปโดยสมบูรณ์
แท้จริงแล้วการวาดภาพไม่ได้ธรรมดาอย่างที่ตาเห็น!
จะน่าอัศจรรย์เกินไปแล้ว!
ทั่วทั้งจิตใจของจางเจิ้นเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการวาดภาพจะเป็อะไรมากกว่านั้น
อย่างไรก็ตามด้วยสิ่งๆนี้จางเจิ้นเริ่มตะหนักได้ถึงความจริงเกี่ยวกับระบบเรียนรู้เพราะจริงๆแล้วมันไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เขาคิด
[นทีแห่งความละเอียดอ่อน:5.15%]
นี่เป็สถานะล่าสุด!
มันได้ทําให้เขามั่นใจอย่างแท้จริงเลยว่าระบบเรียนรู้แม้จะสามารถใช้เรียนสิ่งต่างๆได้ แต่ความยากของมันก็ต่างกันไปจึงทําให้แม้จะดูวิดีโอใกล้จะจบแล้ว ก็ไม่สามารถที่จะใกล้เคียงกับความสําเร็จได้แม้แต่น้อย
ดังนั้นแล้วจางเจิ้นจึงทราบได้ทันทีว่าหากไม่ใช่ข้อมูลหรือเื่ทั่วๆไปการจะเรียนรู้คงต้องดูมันหลายครั้ง หรือทําสิ่งนั้นให้บ่อยขึ้นจนเข้าใจได้และสําเร็จในที่สุด
ง่ายๆนี่คือการฝึก!
การฝึกที่มีระบบเรียนรู้เป็ตัวช่วย!
เวลาผ่านไปอีกครั้ง…
ปัจจุบัน
กระดานวาดภาพเบื้องหน้าเซียนพิรุณไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไปมันฉายให้เห็นถึงตัวเขาและสถานที่ๆเขาอยู่ในตอนนี้แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่ธรรมดาก็คือภาพวาดนี้หากตั้งใจมองเพียงเล็กน้อยไม่ว่าจะเป็ใครก็สามารถรู้สึกได้ถึงความรู้สึกจากมันที่ผู้วาด้าจะสื่อได้โดยง่าย
และนี่ก็คือรูปธรรมโดยสมบูรณ์!
“แน่นอนว่านี่เป็เพียงคุณประโยชน์แค่ผิวเผินของนทีแห่งความละเอียดอ่อนเท่านั้น’’เซียนพิรุณหัวเราะเบาๆ ก่อนเสริมว่า“ดังนั้นแล้วหากความรู้ความเข้าใจเข้าถึงแก่นแท้ของมันได้นามธรรมนึกคิดของตนจะสามารถสําแดงเป็รูปธรรมโดยสมบูรณ์ได้มากกว่าเดิม’’
“ประหนึ่งฟ้าดินให้กําเนิดทุกสิ่งที่ถูกแสดงออกมาผ่านรูปธรรมโดยสมบูรณ์นี้ จะเข้าถึงทุกจิติญญาชีวิต’’เซียนพิรุณอธิบายเพิ่ม “เหตุนี้เองเพียงแค่มองดู ไม่ว่าจะเป็ผู้ใดก็ตามพวกเขาจะถูกดึงเข้าสู่จินตนาการอันลึกลํ้า ััความรู้สึกจากภาพวาดได้ชัดเจนมากกว่าเดิมราวกับอยู่ในเหตุการณ์ตรงหน้าจริงๆ’’
“และนี่คือนทีแห่งความละเอียดอ่อน!’’ สีหน้าของเซียนพิรุณฉายความลึกลํ้าออกมาทว่ามันก็สลายหายไปอย่างรวดเร็ว
“วิดีโอนี้ถูกทําขึ้นเพื่อแบ่งปันความรู้ความเข้าใจของข้าท่านใดที่รับชมและคิดว่ามันเป็ประโยชน์ สามารถกดติดตามเพื่อรอรับการแจ้งเตือนของการอัพโหลดในครั้งหน้าได้’’วินาทีต่อมา เซียนพิรุณเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ขอบพระคุณทุกท่านที่เข้ามารับชม’’
“เช่นนั้น...ข้าขอตัวลา’’ก่อนที่วิดีโอจะจบลง เซียนพิรุณประสานมือด้วยแววตาขอบคุณ แล้วหายไปพร้อมๆกับการจบลงของวินาทีสุดท้าย
ทันทีที่วิดีโอจบลงจางเจิ้นก็ประสานมือขอบคุณตอบกลับไปอย่างไม่รู้ตัวเขารู้สึกชื่นชมชายชราผู้นี้เป็อย่างมาก
โดยไม่รอช้าจางเจิ้นกดเข้าไปยังช่องเซียนพิรุณและทําการติดตามอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
“ฉันคงต้องดูมันอีกไม่อย่างนั้นความรู้ความเข้าใจของฉันที่ได้มาจากระบบเรียนรู้คงไม่สามารถแม้แต่จะวาดภาพอย่างเซียนพิรุณได้’’ หลังจากที่กดติดตามเซียนพิรุณแล้วจางเจิ้นก็ครุ่นคิด เพราะวิดีโอนี้มีความยาวราวสิบนาที ตามความคิดของเขาเขาต้องเพิ่มความรู้ความเข้าใจอีกสักนิดจึงจะสามารถเข้าถึงผิวเผินของนทีแห่งความละเอียดอ่อนได้
เพียงแค่คิดจางเจิ้นก็ได้เปิดวิดีโอขึ้นมา และดูมันอีกครั้ง
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วหนึ่งชั่วโมงแรกก็หมดลงตอนนี้จึงเหลือเวลาอีกเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้นก่อนถึงเวลานัดหมายของจางเจิ้นกับต้าชาง
และก็เป็เวลาเดียวกันกับที่วิดีโอรอบที่หกจบลงก่อนตามมาด้วยนํ้าเสียงยินดีที่พึงพอใจเป็อย่างมาก
“สําเร็จ!’’แววตาของจางเจิ้นปรากฏความยินดีออกมา และเผยรอยยิ้มที่พึงพอใจเป็อย่างมากให้เห็น
ในที่สุดก็สําเร็จแล้ว!
ผิวเผินของนทีแห่งความละเอียดอ่อน!
106
