เจียฮูหยินที่เห็นว่าใกล้ยามเฉิน (เวลา07.00-08.59 น.) แล้ว อาหารยังไม่มีขึ้นโต๊ะ ด้วยความโมโหที่หันไปทางใดก็มิเจอคนใดจึงรีบเดินไปทางห้องพักของซานหลงและครอบครัวทันที
"ปัง ปัง ปัง"
เสียงเท้าถีบประตูดังขึ้นมาจากหน้าห้องของซานหลง
“ไอ้พวกตัวไร้ประโยชน์คิดแต่จะนอนกินบ้านกินเมืองหรืออย่างไร” เจียฮูหยินะโออกมาหลังจากเดินมาถึงหน้าห้องแล้วเห็นว่าประตูห้อง ยังคงโดนล๊อคจากคนด้านใน
"นอนจนฟ้าสว่างแล้วยังไม่พออีกรึไง ตื่น ตื่น ได้แล้วเ้าพวกตัวี้เี" สะใภ้ใหญ่ที่ได้ที จึงผสมโรงลงไปด้วย
“ปัง ปัง บอกให้ตื่นไงถีบประตูมันเข้าไปสะใภ้ใหญ่ จนกว่าจะมาเปิด” เจียฮูหยินะโออกมาดังลั่นบ้าน ส่งผลให้คนภายในบ้านในตอนนี้เดินมารวมตัวกันหน้าห้องของซานหลง
โอ้ยจะมาถีบประตูอะไรกันหนักหนา คนจะนอนจะถีบให้มันพังไปเลยรึไงกันเนี่ย
“เอี๊ยดดด”//เปิดประตูออกมา
“ท่านย่า ท่านป้าสะใภ้ มีอะไรหรือเปล่าเ้าคะ”ข้าเอ่ยออกไปพร้อมกับทำหน้าสลด ตอนแรกกะว่าจะไม่เปิดแล้วแต่…ประตูน่าจะพังก่อนพอดี
“ถ้าไม่มีอะไร ข้าจะมาเคาะห้องพวกเ้าให้เสียเวลาทำไมห้ะ”ท่านย่า
“แม่ของเ้าที่อยู่ไหน ทำไมไม่ออกไปทำอาหารให้พวกข้า”สะใภ้ใหญ่
“ท่านแม่ไม่สบายเ้าค่ะท่านย่า” ข้าตอบออกไป
“ไม่ต้องมาเสแสร้งต่อหน้าข้าหึ โดนไปแค่นั้นไม่ตายหรอก ไปบอกให้มันลุกขึ้นสะใภ้ใหญ่” เจียฮูหยิน
“เ้าคะท่านแม่”พร้อมกับเดินไปกระชากแขนท่านแม่ของข้า
“อย่าแตะท่านแม่ของข้านะท่านแม่ไม่สบายอยู่นะเ้าค่ะท่านย่า”
“อืม อืออ ท่านแม่สะใภ้ใหญ่ ข้าไม่ไหวจริงๆ เ้าคะ ข้าขอนอนพักได้หรือไม่”
“ท่านแม่เ้าขาดื่มน้ำก่อนนะเ้าคะ” ข้าประคองแก็วน้ำไปให้ท่านแม่เพราะท่านแม่เสียงแหบแห้งมากน่าจะเพราะพิษไข้
“ขอบใจเ้ามาจินเออร์”
“ค่อยๆ ดื่มนะเ้าคะ”
“อ๊ะ โอ้ยยย” //ระหว่างที่ข้าช่วยประคองแก็วน้ำท่านแม่อยู่นั้น ข้าก็โดนท่านย่ากระชากแก้วน้ำออกจากมือจนน้ำหกลงพื้น
“กิน กิน กิน วันๆไม่ทำอะไร ตื่นมาก็กิน พวกข้ายังไม่ได้กินอะไรเลย ลุกขึ้นมาก็ดีแล้ว มาทำอาหารให้พวกข้ากินซะ”เจียฮูหยิน
“ท่านแม่เ้าคะข้าขอร้องเถอะขอข้าพัก”
“ได้ ถ้าเ้าอยากพักแต่นางเสี่ยวจินต้องไปทำงานแทน” อ้าวไหงหันมาทางข้าได้ล่ะ
“ต่ะ แต่ข้าเจ็บมือเ้าคะ” ขนาดข้าเจ็บที่มือยังไม่เว้นเลยหรือ ไม่มีทางซะหรอก
“ไป ถ้าแกไม่ไปแม่แกต้องต้องไปทำแทน”
ข้าต้องพยายามยื้อเวลาให้ทันท่านพ่อกลับมาจากทำงานให้ได้ท่านพ่ออกไปทำงานั้แ่ยามอิ๋น (0สาม.00-04.59) ตอนนี้ก็ยามเหม่าแล้ว (05.00-6.59) ท่านต้องได้เห็นจะได้ตัดสินใจได้สักที ท่านพ่อ ถ้าท่านไม่เลือก ข้าจะพาท่านแม่หนีไปจากท่านซะ
“ท่านย่าเ้าขาแต่ท่านพ่อบอกข้าว่าให้ท่านแม่กับข้าพักนะเ้าคะ”
"หน๊อยยยย นางตัวดีเดี๋ยวนี้ เ้ากล้าขัดคำสั่งข้าแล้วรึ"
“เปล่านะเ้าคะแต่ท่านแม่ไม่สบาย ข้าก็เจ็บมือ” ข้าพูดพร้อมกับยื่นมือออกไปให้ท่านย่ามอง
“อย่ามาทำตัวอ่อนแอนางสารเลวน้อย”คำก็สารเลวน้อย สองคำตัวไร้ประโยชน์ ไม่มีคำเรียกดีๆ กว่านี้แล้วหรือ
“อย่าทำร้ายแม่ข้าเลยเ้าค่ะ”ข้ารีบเอาตัวเข้าไปขวางท่านย่าและท่านป้าสะใภ้ไม่ให้เข้าไปทำร้ายท่านแม่ของข้า
ทันใดนั้นหางตาข้าก็หันไปเห็นท่านพ่อเดินเข้ามาพอดีสำเร็จ ข้ายื้อเวลาได้แล้วท่านพ่อท่านรีบเดินหน่อยข้าจะไม่ไหวแล้ว
“ถอยไป นางตัวไร้ประโยชน์”ท่านป้าผลักข้าจนล้มลงไป มือของข้าไถลไปกับพื้นจนเืซึมออกมา
“จินเออร์ลูกพ่อ”
“ท่านพ่อเ้าขา อือๆข้าเจ็บ ข้าเจ็บมากๆ เลย” ออสการ์ต้องเข้าแล้วมั้ย ข้าพูดเลย
“ท่านแม่ พี่สะใภ้พวกท่านมาทำอะไรที่ห้องของข้าขอรับ” ท่านพ่อหันไปถามท่านย่าพร้อมกับกอดข้าไว้
“หึ มาแล้วหรืออาซานข้าก็มาตามเมียเ้าไปทำกับข้าวนะสิ นอนจนตะวันโผล่แล้ว ยังไม่พอ”
“แต่อาหลินป่วยนะขอรับท่านแม่”
“มันจะป่วยอะไรขนาดนั้นแค่หัวแตก นิดๆ หน่อยๆ ทำมาเป็เสแสร้ง”
“ใช่เ้าค่ะท่านแม่”
“แต่พี่สะใภ้ก็เข้าครัวได้นะขอรับทำไมถึงไม่ทำไปก่อนละ รออาหลินหายแล้วเดี๋ยวนางก็กลับมาทำเองนะขอรับ”
“ไม่ได้มันเป็หน้าที่ของนางหลินเหมย ไม่ใช่หน้าที่ข้า น้องรองจะพูดแบบนี้ไม่ได้นะ”
“ท่านพี่เ้าคะ พอเถอะเดี๋ยวข้าออกไปทำก็ได้เ้าค่ะ”
“เ้าไหวแน่หรืออาหลิน”
“ไหวเ้าค่ะ อะ แอ่มอาจินมาพยุงแม่หน่อยเถอะ”
“แต่ท่านแม่เ้าขา”
“อาจิน…”
“เ้าค่ะ”
ข้าเดินทำหน้ามุ่ยเข้าไปพยุงท่านแม่ ทั้งๆ ที่คิดว่าท่านพ่อจะเห็นแก่ข้าและท่านแม่มากกว่านี้ระหว่างที่ท่านแม่กำลังจะลุกขึ้น ก็ล้มลงไปบนเตียง
“ท่านแม่ ท่านแม่เจ้าขาท่านพ่อ ท่านแม่สลบไปแล้วเ้าค่ะ อึก อือ” ข้าใจนทำอะไรไม่ถูกเพราะท่านแม่ดันสลบไปก่อนที่ข้าจะแกล้งสลบ
“อาหลิน เ้าตื่นสิเ้าเป็อะไร ตื่นมาคุยกับพี่ก่อน”
“หึมันก็คงสำออยนั้นแหละ ไม่อยากทำงานบ้านมากกว่า” ท่านป้า ปากท่านนี้ข้าอยากจะเอาไก่มายัดปากท่านจริงๆ
“ไม่จริงเ้าค่ะท่านแม่ไม่สบายตัวร้อนมากๆ”
“ท่านแม่ขอรับข้าขอเงิน ไปเชิญหมอมารักษาอาหลินเถอะนะขอรับ” ท่านพ่อหันไปประคองท่านแม่และพูดกับท่านย่าด้วยเสียงสั่นเครือ
“ไม่ ค่าหมอไม่ใช่ถูกๆจะมาผลาญเงินข้าเล่นๆ ได้ยังไง
“แต่ท่านแม่อาหลินสลบไปแล้วนะขอรับ นางอาจตายก็ได้”
"ถ้ามันตายก็แค่ฝังๆไปซะ จะได้ไม่เปลืองเงินของข้า ถ้าพวกแกมีปัญหาก็ไปจากบ้านนี้ซะ”
ท่านย่า…ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะใจร้ายขนาดนี้ ตอนนี้สมองข้างงไปหมดแล้วแม้กระทั่งจะเอ่ยปากปลอบใจท่านพ่อ ข้ายังลืมไปเลย
“ท่านแม่ ท่านพูดเช่นนี้ได้เยี่ยงไรขอรับท่านแม่ขอรับ ข้าขอร้องเถอะ อาหลินไม่สบายั้แ่กลางดึกเมื่อคืนแล้วข้ากลัวนางจะไม่ไหว”
ท่านพ่อพูดไปก็ร้องไห้ไปแค่ท่านไม่ฟื้นก็พอแล้ว นี้ท่านย่ายังมาแช่งท่านแม่ต่ออีก ทำเหมือนครอบครัวของเราไม่มีค่าในบ้านนี้ด้วยซ้ำ ระหว่างนั้นท่านปู่ก็เดินเข้ามา
“เอะอะ อะไรกันแต่เช้า”
“ท่านพ่อขอรับข้าอยากได้เงินไปเชิญท่านหมอมารักษาอาหลินขอรับ”ท่านพ่อหันไปหาท่านปู่อย่างมีความหวัง
“อาหลินเป็อะไรล่ะ”
“ก็เมื่อคืนไงเ้าคะท่านปู่ท่านแม่าเ็จากเหตุการณ์เมื่อคืนเ้าค่ะ อึก อือ” ข้าไม่อยากสอดปากเลยแต่ทนรอไม่ไหว ข้ากลัวท่านแม่จะเป็หนักกว่านี้
“ยังไม่หายอีกรึ”
“ยังขอรับท่านพ่อข้าขอสัก 1 ตำลึงนะขอรับ ข้าจะไปเชิญหมอมารักษาอาหลินข้าขอร้องนะขอรับ”ท่านพ่อเอ่ยไปขณะที่เอาหัวโขกพื้นไปด้วยเพื่อเรียกร้องความเมตตาจากท่านปู่
“ข้าไม่มีหรอก”
“…..”
“ทะ ท่าน พ่อ”
“บ้านข้าไม่มีเงินพอจะจ่ายค่ายาให้พวกเ้าหรอกนะ”
“แต่ข้าเป็คนหาเงินเข้าบ้านนะขอรับข้าสัญญาจะหามาคืน ข้าจำเป็จริงๆ ท่านพ่อ ท่านแม่ขอรับ”
หลังจากท่านพ่อข้าพูดจบครอบครัวท่านลุงกับท่านอาเล็ก ก็เดินมาดูทันที
“ลูกเล็กจำเป็ต้องใช้เงินเพื่อบำรุงเมียของมัน เ้าก็รู้ร่างกายสะใภ้เล็กไม่ค่อยแข็งแรงมีปัญหาเื่การตั้งครรภ์” ท่านย่า
“ใช่ท่านพี่เมียข้าจำเป็ต้องใช้เงินจริงๆ” ท่านอาเล็กเจียซิง
“แล้วเมียข้าละ ท่านพ่อท่านพ่อะโออกไปในทันที” โอโหห ท่านพ่อ ท่านโมโหเป็ด้วยหรือ เยี่ยมมากเ้าค่ะ
“อย่ามาขึ้นเสียงใส่ข้าไอ้บุตรอกตัญญู” ท่านปู่เอาไม้เท้าฟาดหน้าท่านพ่อ ข้าเห็นกับตาตัวเอง ถึงกับช็อกพูดไม่ออก
“ท่านพ่อท่านพ่อเ้าขาา อืออ ท่านปู่ อย่าทำท่านพ่อเลยนะเ้าคะ”ข้ารีบวิ่งไปหาท่านพ่อและกอดท่านพ่อไว้ ถึงท่านพ่อจะกตัญญูมากแค่ไหน แต่อย่างน้อยท่านพ่อก็เป็พ่อของข้า
“ท่านพ่อท่านตีข้าทำไมข้าเพียง้าเงินไปรักษาอาหลิน ท่านดูนางสิขอรับ นางไม่ฟื้นเลยนางอาจจะตายก็ได้นะขอรับ ถ้าไม่เชิญหมอมารักษา ทั้ง ๆที่นางดูแลพวกท่านอย่างดีเสมอมา ตื่นมาทำอาหาร ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน หาของไปขายทำไร่ทำนานางก็ไม่เคยเกี่ยงนะขอรับ”
“หากนางจะตายก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของนางเองไม่เกี่ยวกับข้า”ท่านปู่พูดออกมา
“หึข้าบอกเ้าแล้ววใช้มั้ย เฒ่าเจียว่าอย่าเอามันมาเลี้ยงจนโตขึ้นมาอกตัญญูต่อครอบครัวเราแบบนี้”
“ข้าเป็บุตรท่านนะขอรับท่านพ่อท่านแม่ ท่านพูดเช่นนี้ได้อย่างไร”
“ท่านพ่อ ท่านแม่ข้าอกตัญญูแล้ว ถ้าท่านไม่ให้เงินแก่ข้า ข้าขอแยกบ้านขอรับ”
“เผี๊ยะะ” //เสียงท่านย่าตบท่านพ่อ
“เ้าคนเนรคุณ สารเลวเหมือนเมียแกไม่มีผิด ไป ไสหัวออกไปไหนก็ไป” ท่านย่าไล่ท่านพ่อ
382
